อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1543

"อะไรคือหาผู้ชายคนใหม่? เขาก็แค่ช่วยพวกเราแม่ลูกเท่านั้น" ฮูหยินเฉินเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"โอ๋? จริงหรือ? เจ้าไม่ได้ไปนอนบนเตียงต่งฮ่วนจือ เพื่อตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิตหรือไรกัน?" อ๋องฉยงน้ำเสียงเย้ยหยัน เหมือนกำลังสงสัย

ในใจเฉินฮ่าวปิงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ

พ่อของนางทำไมจึงพูดเช่นนี้?

"ท่านพ่อ ระหว่างแม่ของข้ากับลุงต่งไม่มีอะไรกัน!" นางรีบช่วยอธิบายขึ้นมาคำหนึ่ง อตนนี้นางเจอพ่อนางแล้ว แล้วยังเป็นถึงอ๋องฉยง นางต้องขีดเส้นกับต่งฮ่วนจือให้ชัดเจน!

"ถ้าไม่มีอะไรกันจริง คนเขาจะช่วยแม่ลูกอย่างพวกเจ้าขนาดนี้หรือ?"

"ท่านคิดจะพูดอะไรกันแน่?" ฮูหยินเฉินกุมมือเฉินฮ่าวปิงแน่น ไม่ให้นางพูดอะไรอีก นางจ้องเขม็งที่อ๋องฉยง รู้สึคว่าที่เขาจู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นมันประหลาดหน่อยๆ

ถ้าหากอยากจะหาตัวพวกนางแม่ลูกจริงๆ ทำไมต้องใช้เวลานานขนาดนี้?

"ของในมือเจ้า ส่งมาให้ข้า" อ๋องฉยงกดเสียงต่ำ

ตอนนี้ฟู่จาวหนิงกำลังนั่งอยู่ในโรงสุราตรงข้ามร้านงานปัก เซียวหลันยวนเองก็อยู่ด้วย แค่ยังคงสวมหน้ากากอยู่

ฟู่จาวหนิงเพิ่งเห็นอ๋องฉยงเข้าไปในร้านงานปัก เพียงแต่ว่าที่นี่มองไม่เห็นและไม่ได้ยินว่าพวกเขาทำอะไรแน่นอน

นางมองเซียวหลันยวน "ทำไมไม่ให้ข้าเข้าไปฟังพวกเขาคุยกันในร้านงานปักล่ะ?"

"เจ้าไม่เห็นหรือ หลังจากที่อ๋องฉยงเข้าไป ร้านงานปักก็ไม่มีคนเข้าไปอีกเลย อ๋องฉยงจัดการไว้แล้ว ไม่ให้ใครเข้าไปอีก"

เซียวหลันยวนชี้ไปบนหลังคาร้านงานปัก "องครักษ์ลับอยู่ทางนั้น น่าจะสามารถได้ยินเนื้อหาที่พวกเขาคุยกัน ไม่ต้องลำบากเจ้าวิ่งไปหรอก"

ก็จริง คนเขาก็มากันแล้ว คงจะมีการเตรียมการเอาไว้แล้ว

ฟู่จาวหนิงดื่มชาและกินอย่างวางใจ

"วันนี้ท่านออกมาสะบัดคนทิ้งไปไม่น้อยเลยสินะ?"