อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1552

หลี่จื่อเหยานอนอยู่บนเตียง กระทั่งมือก็ไม่มีแรงจะขยับ

นางรู้สึกว่าปากของตนเองแอบจะแห้งแตกอยู่แล้ว แต่ก็ไม่มีใครเข้ามาดูนางเลย

นางไม่รู้ว่าตนเองนอนอยู่บนเตียงนานเท่าไรแล้ว อยากจะเรียกคนให้เข้ามา แต่ก็ทำได้แค่ส่งเสียงที่อ่อนแอไปเท่านั้น

"น้ำ"

"ใครก็ได้..."

ตัวนางเองยังรู้สึกว่าเสียงของตัวเองเหมือนเสียงยุงร้อง สาวใช้ที่อยู่ด้านนอกนั่นไม่ได้ยินเลย

หลายวันนี้พวกนางยิ่งขี้เกียจขึ้นไปอีก ถึงแม้ตอนแรกนางมักจะดุด่าพวกนั้น ไม่ยอมให้พวกนางเข้ามาวุ่นวายกับนาง นางอยากจะนอนมันทั้งวัน

แต่หลายวันนี้นางรู้สึกว่านอนจนผิดปกติไปแล้ว แต่พวกนางก็ยังไม่พบ

อาหารเย็นเมื่อวานพวกนางส่งเข้ามาแล้ว มาส่งที่ข้างเตียงนางเหมือนก่อนหน้า นางก็ลุกขึ้นมากินอย่างเกียจคร้าน พอกินเสร็จก็โยนตะเกียบไปบนโต๊ะ พอสาวใช้เหล่านั้นว่างก็เข้ามาเก็บไป

แต่ชามตะเกียบของเมื่อวาน พวกนางจนตอนนี้ก็ยังไม่เข้ามาเก็บ ยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่มีคนเข้ามารินน้ำให้นางด้วย

ข้าวเช้าข้าวเที่ยงวันนี้ ก็ไม่มีใครส่งเข้ามา

เพราะนางไม่ได้เรียกให้ส่งข้าวหรือ?

แต่นางก็พูดไม่ออกแล้ว

หลี่จื่อเหยารู้สึกว่าหัวของตนเองมึนตื้อ นางอยากจะด่าคน อยากจะเรียกสาวใช้เหล่านั้นเข้ามา แล้วตบฉาดพวกนางคนละที ให้พวกนางที่ละเลยเจ้านายแบบนี้ได้รู้ แต่นางตอนนี้พออ้าปาก เสียงที่เปล่งออกมากลับราวกับยุงอย่างไรอย่างนั้น

ไม่มีใครได้ยิน

ตอนนี้เอง นางก็ได้ยินเสียงตะคอกด่าของพ่อนางลอดเข้ามา

"เจ้าพวกสุนัขรับใช้อย่างพวกแกก็กล้าเหลือเกิน! ไม่มีใครเข้าไปรับใช้ข้างกายลูกสาวข้าเลยสักคน! แล้วพวกเจ้ายังมานั่งแทะเมล็ดแตงโตดื่มชาอยู่ตรงนี้ นินทาเจ้านายอีก!"

หมอเทวดาหลี่เห็นสาวใช้กับหญิงรับใช้ร่างหนาเหล่านี้แล้วเดือดจัด

พวกนางรวมตัวกันคุยเรื่อยเปื่อยอยู่ตรงนี้ แล้วยังมานั่งแกะเมล็ดแตงโม เมื่อครู่ตอนที่เขามาถึงยังได้ยินหญิงรับใช้คนหนึ่งพูดขึ้นว่า พระชายารัฐทายาทวันนี้ยังไม่เรียกให้ส่งข้าวเลย ไม่รู้ว่าหิวจนเป็นลมไปแล้วหรือยัง

นี่ทำให้เขาโมโหขีดสุด

"หมอ หมอเทวดาหลี่ พระชายารัฐทายาทยังไม่เรียกให้ส่งข้าว พวกเราเองก็ไม่กล้าเข้าไปรบกวน"

สาวใช้พวกนั้นหน้าขาวซีด

นิสัยของหลี่จื่อเหยาไม่ค่อยดี ช่วงนี้นางก็มึนๆ อยากจะนอนอยู่ตลอด ถ้าใครเข้ามารบกวนนางจนตื่น เบาหน่อยก็จะถูกตบฉาด หนักหน่อยก็ขว้างข้าวของใส่

หลายวันก่อนมีหญิงรับใช้คนหนึ่งหน้าผากถูกชามบาดจนเจ็บ นี่ก็หลี่จื่อเหยาทำ

ดังนั้นถ้าหลี่จื่อเหยาไม่เรียกพวกนาง พวกนางก็จะไม่เข้าไป

แต่ตอนนี้ถูกหมอเทวดาหลี่ด่าเช่นนี้ พวกนางก็นึกขึ้นมาได้ เหมือนว่าตั้งแต่เมื่อวานถึงตอนนี้หลี่จื่อเหยาก็ยังไม่เรียกพวกนางเลย

คงจะไม่ได้นอนตั้งแต่เมื่อคืนจนถึงตอนนี้หรอกกระมัง?

ถึงอย่างไรก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอยู่แล้ว

"ถ้าหากเหยาเอ๋อร์ของข้าเป็นอะไรไป ข้าจะไม่ละเว้นพวกเจ้าเลย!" หมอเทวดาหลี่ใจดำดิ่ง รู้สึกว่ามีอะไรไม่ค่อยดี จึงให้พวกนางรีบไปเรียก "ไปเรียกซะ บอกไปว่าข้ามาแล้ว!"

ถ้าไม่เรียกเสียก่อน นางที่เป็นพ่อก็พรวดพราดเข้าห้องลูกสาวไม่ได้

"พระชายารัฐทายาท หมอเทวดาหลี่มาดูท่านแล้ว!" สาวใช้รีบเข้าไปตบประตู

แต่ด้านในก็ไม่มีเสียงอะไรเลย

พวกนางมองๆ หมอเทวดาหลี่ ตบประตูเรียกอีกครั้ง "พระชายารัฐทายาท ท่านตื่นหรือยังเจ้าคะ? ข้าน้อยเข้าไปแล้วนะ?"

หมอเทวดาหลี่ได้ยินว่าด้านในไม่มีการเคลื่อนไหว จึงร้อนรนขึ้นมา "เจ้าผลักประตูเข้าไปเลย!"

"่เจ้าค่ะ"

"นางเป็นอะไรไป?" เซียวเหยียนจิ่งใจเต้น คงไม่ใช่หลี่จื่อเหยาโดนพิษนั้นเข้าไป แล้วหมอเทวดาหลี่ตรวจเจอหรอกใช่ไหม?

"พระชายารัฐทายาทใบหน้าเน่าไปแล้ว!" สาวใช้ร้องออกมา

เซียวเหยียนจิ่งหน้าเปลี่ยนสี

หมอเทวดาหลี่เองก็พรั่นพรึงในใจ เขาไม่กล้ายื่นมือเข้าไปแตะหลี่จื่อเหยาด้วยซ้ำ ถอยออกมาสองก้าว

หลี่จื่อเหยาสะดุ้งตื่นขึ้นมาภายใต้การเคลื่อนไหวเหล่านี้ พอลืมตามาเห็นพ่อ ดวงตาก็เป็นประกาย ดิ้นรนจะลุกตัวขึ้น แต่ว่านางก็ร้อนไปทั้งตัว มึนหัว และไม่มีเรี่ยวแรง พอยื่นมือออกมาเล็กน้อยก็ล้มลงไป

"ท่านพ่อ ท่านมาแล้วหรือ? ข้าอยากดื่มน้ำ..."

เสียงของหลี่จื่อเหยาแหบพร่าไปหมด

"เจ้า เจ้าไปสัมผัสตัวพ่อสามีมาหรือ?" หมอเทวดาหลี่โพล่งถามออกมาคำหนึ่ง

ว่าตามหลักการแล้วเป็นไปไม่ได้ ชินอ๋องเซียวเองก็ไม่ได้สนใจหลี่จื่อเหยานานแล้ว

หลี่จื่อเหยาหัวยังมึนๆ พูดออกมาตามสัญชาตญาณ "เขาไม่ใช่ว่าไม่อยู่ในจวนหรือ? ข้า ไม่กี่วันก่อนหน้านี้ข้าไปห้องนอนเขาหาของนิดหน่อย..."

เสียงของนางแม้จะเล็ก แต่เซียวเหยียนจิ่งที่ประตูก็ได้ยินแล้ว

หน้าของเขาเปลี่ยนสีไปเช่นกัน

ตอนนี้ กระทั่งหมอเทวดาหลี่ก็ยังถอยออกมาด้วย

"ไร้สาระสิ้นดี เจ้าเองก็เป็นภรรยาคนแล้ว จะไปห้องนอนพ่อสามีทำไมกัน?!" หมอเทวดาหลี่รู้สึกไม่อยากเชื่อ

แต่นี่ก็เป็นเรื่องยุ่งเหยิงที่หลี่จื่อเหยาสร้างขึ้น

"พวกเขาไม่ยอมให้เงินข้า ข้าจะไปซื้อเครื่องประดับ ได้ยินว่าที่หัวเตียงเขามีกล่องทองแท่งซ่อนไว้ใบหนึ่ง..."

หลี่จื่อเหยาเอ่ยขึ้นเสียงอ่อย