อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1553

หมอเทวดาหลี่อยากจะตะคอกถามหญิงสาว: เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?

มีภรรยาคนไหนบ้าง ที่แอบขโมยรื้อทองของพ่อสามี?

ต่อให้ชินอ๋องเซียวจะซ่อนกล่องทองแทงไว้ที่หัวเตียงจริง แต่เจ้าไปค้นหาได้หรือไรกัน?

เขาถลึงตาโต อยากจะตบฉาดลูกสาวเสียทีหนึ่ง ให้นางได้รู้สึกตัว แต่พอเห็นใบหน้าเน่าเปื่อยของนาง มองใบหน้าที่บวมจนผิดปกติของนาง หมอเทวดาหลี่ก็ยังถอยออกมาอีกหลายก้าว

เขาแทบจะไม่ต้องเข้าไปตรวจแล้ว สภาพนี้ของหลี่จื่อเหยาคงเลี่ยงไม่พ้นแล้ว จะต้องเป็นโรคสกปรกโรคนั้นแน่นอน

แต่ว่า เพราะอะไรกัน? แค่ไปพลิกค้นเตียงของชินอ๋องเซียวหรือ?

เหตุผลนี้พูดออกไป จะมีคนเชื่อไหม?

อาจจะมีคนเชื่อ แต่จะต้องมีคนคิดมากแน่ ภรรยาคนหนึ่ง ไปรื้อเตียงของพ่อสามี! เรื่องนี้ถ้าลือออกไป ชื่อเสียงย่อยยับป่นปี้แน่!

ถึงแม้ตัวหมอเทวดาหลี่เองจะไม่ค่อยได้เรื่องนัก แต่ก็ยังคิดเรื่องที่โง่เง่าขนาดนี้ไม่ออก!

"เจ้าขาดเงินเท่าไรกันแน่? เจ้าอยู่ในจวนอ๋องไม่ได้กินไม่ได้ดื่มหรือไรกัน?" ยากจนขนาดต้องเข้าไปรื้อเตียงพ่อสามีเลยหรือ?

เซียวเหยียนจิ่งพอได้ยินคำพูดหลี่จื่อเหยาก็รู้สึกไม่อยากเชื่อ

พอได้ยินหมอเทวดาหลี่ถามมาเช่นนี้ เขาก็หน้าดำร้องขึ้นมา "จวนอ๋องข้าให้เจ้ากินเจ้าดื่มไม่เคยขาด!"

เรื่องกินดื่มเคยให้นางขาดเสียที่ไหน? จวนชินอ๋องเซียวไม่ได้ยากไร้ขนาดนั้นเสียหน่อย!

"ท่านพ่อ พวกเขาไม่สนใจข้า ข้าน่าเกลียดไปแล้ว ข้าจะไปซื้อเสื้อผ้า ข้าจะไปซื้อเครื่องประดับ ข้าจะ..."

หลี่จื่อเหยาพูดพลางดิ้นรนจะลุกขึ้น แต่ว่านางก็ร้อนไปทั้งตัว ไม่มีแรงเลยจริงๆ คอเองก็แหบแห้งเหมือนจะพ่นควันได้อย่างไรอย่างนั้น

ทำไมถึงเอาแต่ถามนางเรื่องนี้กัน?