อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1554

หลี่จื่อเหยาขนาดมือก็ยังยกไม่ขึ้น จึงเปิดหนังตาจ้องมองนาง

เจ้าคนชั้นต่ำ! เห็นสภาพนางแบบนี้ยังมีแรงดื่มน้ำเองอีกหรือ? ยังไม่รีบประคองนางขึ้นมาป้อนอีก!

"เจ้าต้องป้อนนาง!" หมอเทวดาหลี่ร้องขึ้นมา

สาวใช้แทบจะร้องไห้แล้ว ไม่ นางร้องออกมาแล้วจริงๆ นางน้ำตาร่วงพลางปรคองตัวหลี่จื่อเหยาขึ้นมา เอาแก้วจ่อไปที่มุมปากหลี่จื่อเหยา

ระยะใกล้ค่แนี้ สาวใช้ได้กลิ่นบนหน้าของหลี่จื่อเหยาแล้วจริงๆ เหม็นเอามากๆ

เซียวเหยียนจิ่งมองฉากนี้ อดถอยออกมาอีกก้าวหนึ่งไม่ได้

เขามองไปทางพวกสาวใช้หญิงรับใช้อีกเหลือเหล่านั้น ถามขึ้นเสียงต่ำ "นางป่วยมานานแค่ไหนแล้ว?"

ดันไม่ยอมมาบอกเขา!

สาวใช้กับหญิงรับใช้ร่างกำยำไม่กล้าเงยหน้ากัน

"ท…ท่านรัฐทายาท พวกเราเองก็ไม่รู้เจ้าค่ะ หลายวันมานี้พระชายารัฐทยาทก็เอาแต่นอนหลับอยู่ในห้อง ไม่ได้ลุขึ้นมาสางผมมแต่งหน้า ตอนที่กินข้าวก็ให้พวกเราเอาข้าวส่งเข้าป นางกินเสร็จพวกเราก็จะเข้ามาเก็บ"

"ใช่เลย ตอนที่พวกเราเข้าไปเก็บ พระชายารัฐทายาทพอกิเสร็จ นางก็จะกลับไปนอนต่อบนเตียง พวกเราจึงไม่ได้มองนางอย่างละเอียด"

เมื่อคืนนี้พวกนางไม่ได้เห็นหลี่จื่อเหยาเลย

เอาจริงๆ เป็นเพราะชินอ๋องเซียวกับเซียวเหยียนจิ่งไม่สนใจหลี่จื่อเหยาอย่างสิ้นเชิง ยิ่งไปกว่านั้นก่อนหน้านี้พวกเขาก็เอาแต่ทะเลาะกัน สามีภรรยาพลิกตาใส่กันไปนานแล้ว

ในจวนอ๋องยังมีใครเห็นหัวหลี่จื่อเหยาอยู่บ้าง? ปกติเวลานางพูดอะไร เหล่าสาวใช้ต่างก็ฟังอย่างทำอย่างอยู่เป็นประจำ

ตอนที่หมอเทวดาหลี่ยังอยู่ หลี่จื่อเหยาก็ยังไปฟ้องอยู่บ่อยๆ ให้หมอเทวดาหลี่ช่วยสนับสนุนนาง

แต่ว่าปลายปีที่แล้วหมอเทวดาหลี่ต้องออกจากแคว้นเจาไปร่วมงานประชุมหมอใหญ่ แล้วหลี่จื่อเหยาเองก็ยังถูกป้อนยาพิษออกฤทธิ์ช้านั่นเข้าไป ตนเองจึงไม่มีเรี่ยวแรงมาคอยด่าสาวใช้ทุกวันแล้ว สาวใช้เหล่านี้จึงยิ่งไม่เห็นหัวนางเข้าไปใหญ่

"ขอแค่เจ้าไม่พูดข้าไม่พูด ใครจะรู้ว่านางป่วยกัน?" หมอเทวดาหลี่เอ่ยขึ้น

"แต่เรื่องนี้ปิดบังไม่อยู่หรอก อันดับแรก หลี่จื่อเหยาจะรักษา ก็ต้องใช้วัตถุดิบยาไม่ใช่หรือ? ท่านเพิ่งกลับมาเมืองหลวง รอบตัวก็ไม่มีวัตถุดิบยาด้วย ถ้าข้าให้คนในจวนอ๋องออกไปซื้อ คนอื่นพอเห็นว่าเป็นคนของจวนชินอ๋องเซียว ไม่ใช่แค่ไม่กล้าขายวัตถุดิบยานะ แต่กระทั่งเข้าไปในร้านยาก็ยังไม่ให้"

เซียวเหยียนจิ่งไม่มองหลี่จื่อเหยาในห้องแล้ว ตอนนี้นางน่าเกลียดจนแค่เหลือบมองก็แทบจะสำรอก

"ยิ่งไปกว่านั้น ขอแค่ในวัตถุดิบยาเหล่านี้ มียาที่รักษาอาการเน่าเปื่อย คนอื่นแค่เห็นก็ไม่ใช่ว่าเดาออกแล้วหรือ?" เซียวเหยียนจิ่งเอ่ยขึ้น

"ข้ากลับบ้านไปเอาวัตถุดิบยาเอง!" หมอเทวดาหลี่เอ่ยขึ้นอย่างโกรธเคือง

"ยุ่งยากจะตาย? ยังต้องไปไปมามาอีกหรือ? ยิ่งไปกว่านั้น วัตถุดิบยาในบ้านพ่อตาจะมีสักแค่ไหนกันเชียว? ใช้หมดก็ยังต้องไปซื้อที่ร้านยาไหม?"

หมอเทวดาหลี่ถลึงตามองเขา "นั่นใช่เรื่องของเจ้าหรือ?"