อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1579

ฟู่จาวหนิงตบหัวเขา "ครั้งนี้ที่ข้าเพราะมีเรื่องจะพูดกับพวกท่าน"

นางหยิบขวดยาใบหนึ่งออกมา "นี่คือยาลูกกลอนที่ข้าสกัดขึ้นมาให้ พวกท่านเก็บเอาไว้"

นางบอกกับเขาเรื่องของต้วนฉวิน บอกเรื่องโรคนั้นที่ชินอ๋องเซียวป่วย

"่ต้วนฉวิน ตอนที่ข้าเพิ่งกลับเมืองหลวงเขาก็เข้ามารอบหนึ่ง ต่อมาก็ไม่เข้ามาอีกเลย แต่เมื่อวานนี้เขาส่งจดหมายมาฉบับหนึ่ง เชิญข้าไปดื่มสุรา ข้าไม่ได้รับปากไป"

ฟู่จิ้นเชินคิดๆ เอ่ยต่อว่า "ต้วนฉวินคนนี้ พวกเราไม่ได้มีความสัมพันธ์ด้วย แต่ว่า ตอนนั้นพวกเรากว่าจะออกไปจากเมืองหลวงได้ ตอนที่มึนงงไม่รู้จะไปไหนอยู่บนถนนทางการก็เจอเข้ากับเขา เขาให้กระเป๋าผ้าเก่าๆ เรามาสองใบ"

ตอนนั้นที่ออกจากคุกมา แล้วยังมุดอยู่ในถังของคนเทขยะอีก ดังนั้นพวกเขาจึงตัวสกปรกมาก เสื้อผ้าเหม็นไปหมด

ต้วนฉวินเองก็ไม่กล้าช่วยพวกเขา กระทั่งไม่พูดกับพวกเขา โยนถุงผ้าลงมาจากรถม้า ด้านในมีเสื้อผ้าใหม่อยู่สองชุด

ดังนั้น นี่ถือเป็นการส่งฟืนให้กลางหิมะกระมัง

"ข้าจำเขาได้แล้ว" เสิ่นเชี่ยวเอ่ยขึ้นมาคำหนึ่ง

"เขาป่วยด้วยหรือ?" ฟู่จิ้นเชินถามฟู่จาวหนิง

"เปล่า แค่เขากลัวตัวเองตาย ดังนั้นจึงกังวลอยู่ตลอด ข้าให้คนคอยจับตาดูไว้ ถ้าหากเขามีอะไรต้องการก็จะมาหาข้าเอง"

สายตาเซียวหลันยวนหรี่ลงมองสามีภรรยา

ได้ยินว่าครั้งนั้นตอนที่พวกเขาหลบหนีจากเมืองหลวงก็ได้รับการช่วยเหลือจากคนมากมาย เส้นสายของฟู่จิ้นเชินตอนนั้นเห็นได้จากเรื่องนี้ แต่ตอนนี้พอได้ยินว่าขนาดคนที่ไม่ค่อยจะเกี่ยวข้องกันตอนนั้น ก็ยังมีน้ำใจส่งเสื้อผ้าให้กับพวกเขา เขาอดชื่นชมไม่ได้เลยจริงๆ

ฟู่จิ้นเชินตอนนั้นใช้ชีวิตในเมืองหลวงได้เยี่ยมไปเลย

ไม่เช่นนั้นจะมีเส้นสายมากขนาดนี้ได้อย่างไร?

"ยาขวดนี้พวกท่านยังไม่ต้องกิน แค่ป้องกันไว้ก่อนเท่านั้น ร่างกายมีอะไรไม่สบาย หรือบางส่วนเริ่มคัน เป็นผื่นแดง รู้สึกทนไม่ไหวแล้วหาตัวข้าไม่เจอ ก็ให้กินลงไปสักสองวัน"

ถึงแม้โรคนั้นจะไม่ได้ระบาดกันง่ายนัก แต่ฟู่จาวหนิงก็ยังทิ้งยาไว้ให้พวกเขา

ฟู่จิ้นเชินไม่เกรงใจ รับยามาไว้แล้ว

"เจ้าเองก็ต้องเจอกับคนป่วยพวกนั้น ต้องระวังตัวเองด้วยล่ะ"

เสิ่นเชี่ยวเองก็มองฟู่จาวหนิงอย่างเป็นห่วง "ใช่เลย จาวหนิง เจ้าต้องระวังให้มากนะ"

"ข้าไม่เป็นไร"

ฟู่จาวเฟยตอนนี้เพิ่งสังเกตถึงอันตราย รีบหมุนตัววิ่งหนีไป

"ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าไปฝึกยุทธ์แล้วนะ!"

"เจ้าเด็กนี่ วิ่งไวเสียจริง"

ระหว่างทางกลับ ฟู่จาวหนิงยังคิดๆ มองไปทางเซียวหลันยวนตาแป๋ว

เซียวหลันยวนเข้าใจความหมายของนางทันที

"ยังอยากไปดูที่จวนชินอ๋องเซียวหรือ?"

ฟู่จาวหนิงพยักหน้าทันที

"ไปดูมหรสพเสียหน่อย"

"เช่นนั้นก็ไปกัน"

รถม้าจอดห่างออกมาหน่อย เซ๊ยวหลันยวนใช้วิชาตัวเบาพานางไปบนต้นไม้ใหญ่ข้างจวนชินอ๋องเซียว