อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1580

เป็นอย่างที่พวกเขาคาดเดาไว้ จวนชินอ๋องเซียวตอนนี้คึกคักน่าดู

จวนอ๋องแขวนโคมไฟขาวแล้ว เหมือนกำลังจะจัดงานศพ

แต่ว่า หมอเทวดาหลี่กำลังด่าทอสาดเสียเทเสียอยู่ที่หน้าประตูจวนอ๋อง

ด่าชินอ๋องเซียว แล้วยังด่าเซียวเหยียนจิ่งด้วย

"เซียวเหยียนจิ่งเจ้าคนสารเลว! เจ้าเดรัจฉานไร้น้ำใจ! พ่อเจ้าตายไปยังไม่ทันได้ฝัง เจ้าก็ดันไม่ต้องการภรรยาเสียอย่างนั้น!"

"ลูกสาวข้าป่วยจากจวนชินอ๋องของพวกเจ้า จวนอ๋องของพวกเจ้ามันสกปรกเลวทราม เจ้าพวกหญิงสาวเหล่านั้นของเจ้าไปพูดเรื่อยเปื่อยกับลูกสาวข้า จนนางเข้าไปเอาของในห้องพ่อเจ้าแล้วติดโรคระบาดมา! พ่อสารเลวของเจ้า ต้องไปมั่วข้างนอกมาแน่ ตัวเองถึงได้ป่วยโรคสกปรกแบบนั้น พอเขาป่วย พวกเจ้าก็ไม่เอาสิ่งของไปเผาทิ้ง แต่ยังเก็บไว้ในบ้านเพื่อทำร้ายคนอื่น!"

"ลูกสาวข้าเป็นคนบริสุทธิ์ไร้เดียงสา สมองไม่ได้คิดเคี้ยวอะไร นางจึงรังแกง่าย แต่เพราะตามืดบอด เลยถูกวพวกเจ้าทำร้ายเอา แล้วยังถูกถพวกเจ้าสาดน้ำสกปรกใส่อีก!"

"เดิมทีเรื่องเหล่านั้นเกี่ยวอะไรกับนางกัน? เป็นเพราะเป็นความผิดของจวนชินอ๋องเซียวของพวกเจ้า! เซียวเหยียนจิ่งจ้าสารเลว หลอกหใ้ข้าพาจื่อเหยากลับบ้าน บอกว่ให้ข้าได้รักษานางได้สะดวก แต่อันที่จริงคิดจะกวาดนางทิ้งจากประตู!"

"พวกเจ้าเพิ่งจะแต่งกันได้สองปีกว่า ทำไมถึงไม่มีลูกล่ะ? ที่ไม่มีลูก ก็เพราะเซียวเหยียนจิ่งอย่างเจ้าเอาแต่ไปขลุกอยู่กับพวกภรรยาผู้น้อยกับสาวใช้ในห้องนอนน่ะสิ! เพราะในใจเจ้ามันเสียดายขึ้นมา ยังคิดถึงฟู่จาวหนิงคนนั้น เพราะเจ้าไม่คิดจะมีลูกกับจื่อเหยา เจ้าเลยเอาเหตุผลนี้มาหย่ากับนาง!"

ฟู่จาวหนิงได้ยินคำพูดนี้ของเขา หน้าก็ถมึงทึงขึ้นมา

ทำไมยังลากนางเข้าไปอีกล่ะ เกี่ยวอะไรกับนางกัน?

นางเงยหน้าขึ้นมองเซียวหลันยวนด้วยสัญชาตญาณ แล้วก็เห็นว่าคางของเซียวหลันยวนตึงไปหมดแล้วจริงๆ เขาสวมหน้ากากอยู่จึงมองไม่เห็นสีหน้า แต่เห็นแค่เส้นตึงใต้คางเขา นางก็รู้ว่าว่าเข้าต้องโกรธแน่

แต่มันก็ปกติ ใครบ้างจะไม่โกรธ?

เซียวเหยียนจิ่งเจ้าสุนัขนั่น อยากจะสังหารหลี่จื่อเหยาขึ้นมาแล้วเกี่ยวอะไรกับนางกัน?

นางผละออกมาจากพวกเขาตั้งนานแล้ว พวกเขาจะเอะอะไรกันก็ได้ แล้วทำไมตอนนี้ถึงลากมาถึงนางได้?

"เฮอะ"

ตอนที่เขากลับมาเห็นว่านางยื่นตัวออก กลัวว่าจะร่วงลงไป

"ท่านไปช่วยเขาเปิดประตูจริงๆ ด้วย?"

ฟู่จาวหนิงค่อนข้างตกตะลึง

"อืม ถ้าจะอาละวาด ก็ต้องเขาไปอาละวาดข้างในสิ อยู่แต่หน้าประตูจะทำอะไรได้?"

"ท่านเองก็ไม่เลวนี่นะ?" ฟู่จาวหนิงอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

"แน่นอน" เซียวหลันยวนยอมรับอย่างไม่เกรงใจ

พวกเขาพูดคุยกันตรงนี้ หมอเทวดาหลี่ทางนั้นพอเห็นประตูจวนอ๋องแง้มเปิด ก็ตกตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ไม่รอให้คนเฝ้าประตูเปิดให้ แต่รีบพุ่งผลักเข้าไปเอง

คนเฝ้าประตูนั่งกองอยู่บนพื้น หมอเทวดาหลี่เหลือบมองผาดหนึ่ง คิดแล้วประหลาดใจหน่อยๆ คนเฝ้าประตูก็อยู่ตรงนี้นี่? เขาตะโกนอยู่ตั้งนานสองนานทำไมไม่เปิดประตู!