อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1591

เขาไปแล้วก็ดีเหมือนกัน ฟางซือฉิงตอนเผชิญหน้ากับเขาก็ดูกลัวอยู่ อยู่ต่อหน้าเขาก็ดูจะไม่ค่อยกล้าพูด นางเมื่อครู่ก็กล้ามองแค่ฟู่จาวหนิง กระทั่งเหลือบมองเซียวหลันยวนสักหน่อยก็ยังไม่กล้าเลย

เพียงแต่พอเซียวหลันยวนออกไปแล้ว ในใจฟางซือฉิงกลับรู้สึกประหลาด เมื่อครู่อ๋องเจวี้ยนไม่ได้ใส่หน้ากากใช่ไหม? น่าจะไม่ได้ใส่กระมัง?

แต่ใบหน้าไม่ใช่ว่าต้องน่ากลัวหรอกหรือ?

นางหันหน้ามองออกไป ก็เห็นเพียงแผ่นหลังของเซียวหลันยวนที่ยืดตรงเท่านั้น

"ซือฉิง?"

ฟู่จาวหนิงเรียกนางขึ้นมา

ฟางซือฉิงรีบดึงสติกลับมา "ข้าไม่ได้คิดจะมองอ๋องเจวี้ยนนะ..."

นางอธิบายขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ

ฟู่จาวหนิงหัวเราะ กวักมือ "มานั่งนี่มา"

หงจั๋วรีบเข้ามารินชา

"ไม่เจอกันนานเลย ขอโทษด้วยนะ หลังจากกลับมาแล้วเรื่องก็เยอะมาก เลยไม่ได้ออกเมืองไปเล่นกับเจ้าเลย"

ฟู่จาวหนิงอันที่จริงก็รู้สึกเชิงขอโทษหน่อยๆ ฟางซือฉิงจะอย่างไรก็ถือเป็นเพื่อนคนแรกในแคว้นเจาของนาง นางออกไปต้าชื่อกว่าครึ่งปี หลังจากกลับมาก็ไม่ได้ไปหานางเลย

แต่ว่า นางก็ให้คนส่งของขวัญไปที่บ้านตระกูลฟางแล้ว ของดีที่นำมาจากต้าชื่อ

ฟางซือฉิงได้ยินนางขอโทษอย่างใจกว้างขนาดนี้ กลับรู้สึกเชิงขอโทษขึ้นมา

"เดิมทีข้าก็เสียใจอยู่หน่อยๆ แต่หลังจากเข้าเมืองก็ได้ยินเรื่องเข้า เมืองหลวงช่วงนี้เกิดเรื่องขึ้นไม่น้อยเลย ยิ่งไปกว่านั้นเจ้ากับอ๋องเจวี้ยนยังเข้าไปอยู่ในคุกมาด้วย แต่ข้าไม่ทันได้รู้เรื่องเจ้าเลย ถึงไม่ได้มาดูเจ้าให้ไวกว่านี้"

นางเดิมทีรู้สึกว่าฟู่จาวหนิงไม่ยอมมานัดนางเสียที ทั้งสองคนเหมือนไม่ใช่เพื่อนกันแล้ว รู้สึกน้อยใจหน่อยๆ แต่พอหลังจากเข้ามาทักทายก็รู้สึกเป็นห่วงขึ้นมา ที่แท้จาวหนิงก็เจอเรื่องตั้งมากมายขนาดนี้

"เจ้าไม่ใช่ไม่สะดวกเข้าเมืองหรอกหรือ? ไม่โทษเจ้าหรอก"

เพราะเรื่องของชินอ๋องเซียว การตรวจตราเข้าเมืองจึงเข้างวดมาก ตระกุลฟางถึงแม้จะไม่ใช่อยู่ที่อุทยานนั่น แต่ก็เข้าเมืองมาไม่ง่ายเช่นกัน

เข้าครั้งหนึ่งต้องถูกตรวจอยู่นาน แล้วยังอาจจะถูกไล่กลับไปด้วย ดังนั้นช่วงนี้พวกเขาจึงไม่เข้ามา