อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1592

ฟางซือฉิงกลัดกลุ้มหน่อยๆ "ถึงอย่างไรก็เป็นท่านหญิง พวกเราเองก็ไม่กล้าปฏิเสธ ดังนั้นข้าจึงตอบรับเข้าร่วม แต่ก็ยังกังวลอยู่บ้าง"

"ข้าเองก็จะไปด้วย"

ฟู่จาวหนิงหยิบเทียบเชิญที่นางได้รับมา "ดูสิ"

"เจ้าเองก็ได้หรือ?"

"ใช่เลย ก่อนหน้าที่เจ้าจะมาก็เพิ่งได้รับ ดูท่าท่านหญิงปิงอวี้จะเอาข้าวางไว้หลังสุดเลย"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกน่าขำ ดูท่า เฉินฮ่าวปิงยังคง 'ให้ความสำคัญ' กับนางมากที่สุดอยู่ หลังจากเชิญทุกคนหมดแล้ว ถึงเพิ่งส่งเทียบเชิญมาให้นาง แบบนี้ถึงจะรู้สึกปลอดภัยกว่าหน่อยหรือ?

พอมีองค์หญิงหนานฉืออันชิงกับฟางซือฉิง เฉินฮ่าวปิงถึงรู้สึกว่านางน่าจะไปสินะ

หรือก็คือ เฉินฮ่าวปิงยังลงความคิดมาทำความเข้าใจกับนางอีก ถึงอย่างไรก็ยังรู้สถานการณ์เพื่อนๆ นางบางส่วนอยู่

"เจ้ากับท่านหญิงปิงอวี้คนนี้ ไม่ค่อยญาติดีกันเท่าไรสินะ?" ฟางซือฉิงถามขึ้นตรงๆ

เพราะได้ยินน้ำเสียงของฟู่จาวหนิง เหมือนจะรู้จักท่านหญิงคนนี้ แต่ว่าความสัมพันธ์คงไม่เท่าไร

"ความสัมพันธ์ไม่ค่อยดีจริงๆ นั่นล่ะ เหมือนางจะเคียดแค้นข้าอยู่"

"หา? ถ้าอย่างนั้นท่านหญิงปิงอวี้คนนั้นก็คงไม่ใช่พวกดีเด่อะไรสินะ" ฟางซือฉิงพูดออกมาอย่างหนักแน่นทันที

"พรวด"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะออกมาอย่างทนไม่ไหว

"ทำไม คนที่ไม่ดีกับข้าคือพวกไม่ดีเด่อย่างนั้นหรือ?"

"แน่นอน ก็เจ้าดีเสียขนาดนี้ ไม่ใช่มีคำกล่าวว่ากาเข้าฝูงกาหงส์เข้าฝูงหงส์หรือ? คนที่ดีกับเจ้าก็คือคนดี แต่คนที่ร้ายกับเจ้า มันก็ต้องเป็นคนไม่ดีสิ" ฟางซือฉิงเอ่ยขึ้น

หงจั๋วที่อยู่ข้างๆ ฟังแล้วก็อดเม้มปากขำออกมาอย่างอดไม่อยู่

"แม่นางฟางพูดถูกต้องเจ้าค่ะ"

"อย่าวุ่นวายน่า" ฟู่จาวหนิงส่ายหัว "ข้าจะไป ถึงตอนนั้นก็ลองดูสถานการณ์ ถ้าหากนางไม่รู้ว่าเจ้ากับข้าเป็นเพื่อนกัน เจ้าก็อยู่ห่างจากข้าเสียหน่อย ไม่อย่างนั้นเกรงว่าจะลากเจ้าลำบากไปด้วย นางยังโมโหคนที่ดีกับข้าด้วยนะ"

ถึงแม้นางเดาว่าเฉินฮ่าวปิงน่าจะรู้อยู่แล้ว แต่ก็ป้องกันไว้ก่อน

ถ้าหากเฉินฮ่าวปิงแค่ต้องตาความร่ำรวยของตระกูลฟาง ไม่รู้ว่านางกับฟางซือฉิงรู้จักกัน พวกนางก็ไม่ต้องแสดงออกมา มิฉะนั้นเฉินฮ่าวปิงจะมีอคติกับฟางซือฉิงตั้งแต่แรก

"แม่นางตระกูลฟางคนนี้พูดไว้ถูกต้อง และฉลาดมาก การที่ไม่เลือกเจ้าแล้วไปเลือกเฉินฮ่าวปิงต่างหากที่โง่เขลา พระชายาของข้า ต้องไปกลัวท่านหญิงตัวเล็กๆ แบบนี้เสียที่ไหน? ถ้าเป็นเพื่อนกับเจ้า จวนอ๋องเจวี้ยนก็จะปกป้องนางด้วย"

ถ้าฟางซือฉิงเลือกหนีห่างฟู่จาวหนิงเพราะกลัวจะลำบาก นั่นล่ะที่จะแย่

เฉินฮ่าวปิงน่าจะจ้องพลังการเงินของตระกูลฟางไว้แล้ว

เขาออกไปทีก็หายไปครึ่งววัน กลับมาตอนนี้ก็คือจะมากินข้าว ด้านนอกจวนอ๋องเจวี้ยนตอนนี้ยังมีคนคอยแอบจับตาดูอยู่ แต่ว่า ก็จับตาดูเซียวหลันยวนไม่ไหวหรอก

ส่วนฟู่จาวหนิง คือไม่ใส่ใจอย่างสิ้นเชิง เข้าออกได้ตามสะดวก ไม่สนพวกเขาแม้แต่น้อย

คนเหล่านั้นยังกลัวอยู่ด้วยซ้ำ ไม่กล้าออกมาส่งเดช

มีแต่พวกปอดแหก กล้าแค่จับตาดู แต่ไม่กล้าทำอะไรทั้งนั้น เหมือนกับองค์จักรพรรดิตอนนี้

ทั้งสองคนกินข้าวเย็น เดินจูงมือเพื่อย่อยในสวนดอกไม้

ถึงแม้กลางคืนของเดือนหนึ่งจะยังหนาว แสงจันทร์ก็เย็นเยือกราวกับชั้นน้ำแข็ง แต่ทั้งสองคนก็ชอบบรรยากาศแบบนี้

"ท่านจัดการเรื่องของอันเหนียนเสร็จหรือยัง?" ฟู่จาวหนิงถาม