อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1594

เซียวหลันยวนถอนหายใจ

"มีอะไรหรือ?"

"หนิงหนิง พวกเรายังขาดอีกเรื่องหนึ่งนะ ไม่มีเวลาได้ทำกันเสียที" เซียวหลันยวนจูงมือนาง หัวใจก็เศร้าไปเล็กน้อย

"อะไรหรือ?"

ฟู่จาวหนิงยังไม่ทันมีปฏิกิริยา แต่หลังจากที่ถามประโยคนี้ไป ฝ่ามือก็ถูกเซียวหลันยวนบีบอีกครั้ง พบสบเข้ากับสายตาที่ร้อนแรงของเขา นางก็เข้าใจทันที

"อะแฮ่ม"

"รอให้เรื่องช่วยผู้ประสบภัยครั้งนี้เสร็จก่อน เจ้าก็ค้นคว้าเรื่องยาเลี่ยงการตั้งภรรค์ ไม่เช่นนั้นข้าก็ไม่กล้ารับประกันว่าจะรอเจ้าจนอายุยี่สิบได้ไหม"

ฟู่จาวหนิงเคยพูดไว้ว่าถ้าจะตั้งท้องอย่างน้อยก็ขออายุยี่สิบปีขึ้นไป ดังนั้นนางจึงยังไม่รีบร้อนที่จะเป็นสามีภรรยากันอย่างแท้จริง ถึงอย่างไรร่างกายของนางก็เพิ่งจะเต็มสิบแปด

แต่ว่าถ้าจะรออีกสองปีเขาก็เหมือนจะทำไม่ได้

แต่ว่าพอได้ยินเขาพูดแบบนี้ ฟู่จาวหนิงกลับรู้สึกประหลาดใจหน่อยๆ "ให้ข้าค้นควายาเลี่ยงการตั้งครรภ์? ท่านไม่คิดจะให้ข้าดื่มเจ้ายาน้ำเลี่ยงตั้งครรภ์นั่นหรือ?"

ไม่ว่าจะในวังหลัง หรือว่าในเรือนหลังของแต่ละจวน ยาน้ำเลี่ยงตั้งครรภ์นี่ถือว่าขายได้อยู่

ในเมื่อมียาน้ำเลี่ยงตั้งครรภ์แล้ว ทำไมเซียวหลันยวนถึงไม่คิดจะให้นางดื่มนั่นล่ะ แต่ให้นางค้นคว้ายาใหม่ขึ้นหรือ?

เซียวหลันยวนส่ายหัว

"ยาน้ำเลี่ยงตั้งครรภ์เหล่านั้น มันทำร้ายสุขภาพของหญิงสาวอยู่พอควร"

ฟู่จาวหนิงงงงัน

"ตอนเด็กๆ ในวังข้าเคยเห็นสนมน้อยที่ฐานะต่ำมากคนหนึ่ง ถูกคนข้างกายฮองเฮากลอกยาเลี่ยงตั้งภรรค์นี้ลงไป หลังจากดื่มนางก็ป่วยไปกว่าครึ่งเดือน ข้ารู้สึกว่ายาน้ำเลี่ยงตั้งครรภ์ที่คุณสมบัติทางยาแรงขนาดนั้น ไม่ค่อยดีกับร่างกาย จึงไม่อยากให้เจ้าดื่มมัน"

อันที่จริง เขาไม่อยากให้นางต้องดื่มเลยแม้แต่ชามเดียว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน