อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1595

ฟู่จาวหนิงรับมือกับเซียวหลันยวนไปเรียบร้อย

ถ้ารู้แต่แรกคงไม่บอกเขาแล้ว พอพูดออกไป ความสนใจเขาเลยพุ่งไปอยู่ที่ “งานวิจัยน้อย” นั่นเสียแล้ว

ก่อนที่จะนอนเซียวหลันยวนยังถอนหายใจ การไปช่วยผู้ประสบภัยครั้งนี้ นางจะต้องไม่มีเวลาไม่มีความคิด จนต้องเลื่อนเจ้างานวิจัยเล็กนี้ออกไปก่อนแน่นอน

เดิมทีทั้งสองคนกำลังพูดเรื่องเป็นการเป็นงานอยู่ หัวข้อสนทนาตอนหลังก็เปลี่ยนไปแล้ว

วันต่อมา ฟู่จาวหนิงตื่นตอน เฝิ่นซิงกับหงจั๋วเองก็เข้ามาช่วยนางแต่งตัว

"พระชายา ครั้งนี้ท่านหญิงปิงอวี้คนนั้นจะต้องพยายามทำให้ตัวเองดูดีมีเสน่ห์แน่นอน ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นการพบคนครั้งแรกหลังจากนางขึ้นเป็นท่านหญิง ดังนั้น ท่านเองก็จะทำชุ่ยไม่ได้ จะต้องแต่งตัวให้ดูดี"

สองสาวใช้เมื่อคืนนี้หารือกันค่อนคืน ว่าวันนี้จะให้พระชายาใส่อะไร สวมอะไร

ฟู่จาวหนิงหัวเราะอย่างจนใจ

"ข้าไม่ได้ไปแย่งชิงอะไรกับนางเสียหน่อย"

"พวกเรารู้ว่าพระชายาอย่างท่านไม่ไปแย่งอะไรกับใคร แต่พวกเราก็ไม่อยากให้คนอื่นมาดูถูกท่าน!"

ฟู่จาวหนิงถูกพวกนางดึงมาที่หน้ากระจก ยังไม่ทันนั่งลง พวกนางก็หยิบชุดกระโปรงหรูหราออกมาแล้ว นำมาเทียบบนตัวนาง

"ชุดนี้หรือ?"

"รู้สึกจะธรรมดาไป"

"แล้วชุดนี้ล่ะ? ไม่ได้ๆ สีมันไม่เด่นกับสภาพอากาศตอนนี้"

"หรือว่าตัวนี้ดี แล้วก็สวมผ้าคลุมขนจิ้งจอกสั้นเข้าไปอีกชิ้น"

"ข้าว่าได้อยู่"

สองสาวใช้เลือกชุดกระโปรงสีม่วงอ่อนที่ปักลวดลายดอกไม้สีเงินระยิบระยับให้กับฟู่จาวหนิง แขนเสื้อกับชายกระโปรงตกแต่งด้วยขนสุนัขจิ้งจอกขาว

ฟู่จาวหนิงฟังพวกนางอย่างจำยอม จัดการเปลี่ยนเสื้อผ้า

ทั้งสองคนให้นางนั่งลงที่หน้ากระจก เริ่มจัดแจงทรงผมให้นาง ใช้เครื่องประดับผมงานประณีตจากเงิน มีพู่ห้อย ปลายพู่มีลูกปัดหยกสีม่วงแวววาวดั่งน้ำผึ้ง

นอกจากนี้ ยังมีปิ่นผมดอกไม้ป่าที่ถักทอจากเส้นเงินที่ซับซ้อนสวยงาม เข้ากันกับชุดที่สวมใส่

พอจัดการทรงผมเสร็จ ทั้งสองคนก็หยิบแป้งประทินออกมา น่าจะคิดแต่งหน้าให้นาง

หงจั๋วกับเฝิ่นซิงหัวเราะขึ้นมา

พระชายาไม่ค่อยได้แสดงท่าทีน่ารักสดใสแบบนี้เลย

"ท่านอ๋องเห็นจะต้องจ้องไม่วางตาแน่นอนเจ้าค่ะ"

"อะไรนะ?" เซียวหลันยวนที่กลับมาจากฝึกเช้า พอได้ยินคำนี้ ก็เดินข้ามธรณีประตูเข้ามา

สองสาวใช้รีบเปิดทางให้ ให้เขาได้เห็นฟู่จาวหนิง

เซียวหลันยวนพอเห็นฟู่จาวหนิง ก็รู้สึกว่าในห้องไม่มีใครอื่นอีก ฟู่จาวหนิงปกติไม่แต่งหน้าแต่งตา ยิ่งไปวก่นั้นเสื้อผ้าก็ใส่เอาสบายๆ เป็นหลัก นางต้องคอยสกัดยาอยู่บ่อยๆ ดังนั้นจึงชอบถกแขนเสื้อขึ้น เสื้อผ้าดูเรียบง่ายมาเสมอ

นานๆ ถึงจะได้แต่งเต็มยศแบบนี้

แต่เดิมทีที่สวยงามอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งเปล่งประกายเจิดจ้า ราวกับจันทราส่องสว่างเปล่งแสงอย่างไรอย่างนั้น

"ข้าน้อยจะออกไปเตรียมข้าวเช้า" หงจั๋วกับเฝิ่นซิงเม้มปากหัวเราะ รีบถอยออกไป

เซียวหลันยวนเดินมาทางฟู่จาวหนิง มองนาง "จ้องไม่วางตาจริงๆ ด้วย"