อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1596

"พรวด" ฟู่จาวหนิงสนุกขึ้นมาแล้ว "มองมาตั้งนานขนาดนี้ ยังไม่เบื่ออีกหรือ?"

ได้ยินว่าชายหนุ่มรักความสดใหม่ ไม่ว่าภรรยาจะสวยแค่ไหน ดอกไม้ป่าข้างนอกที่แตกต่างก็ย่อมดึงดูดพวกเขาได้

"ไม่มีทางเบื่อ" เซียวหลันยวนกอดนาง

"ท่านรักข้าแค่เปลือกนอกจริงๆ ด้วย" ฟู่จาวหนิงจงใจพูดขึ้น

"รักหมดนั่นล่ะ รูปลักษณ์ของเจ้าข้าชอบหมด แต่ถ้ามีแต่รูปลักษณ์ภายนอก คงชอบได้ไม่นานนัก ทว่าพอมีเจ้าอยู่ด้านใน ความชอบนี้จึงยั่งยืนยาวนาน"

ใครไม่รักความสวยความงามบ้างล่ะ? แต่ความงามก็เป็นแค่ความประทับใจแรกพบ หากจะทำให้ยั่งยืน ก็ต้องมีจิตวิญญาณด้วย

เขาโชคดีแค่ไหน ที่มีภรรยาแบบนี้ ภายนอกกับจิตวิญญาณเขารักมันทั้งหมด

"เซียวหลันยวน ท่านตอนนี้ยิ่งปากหวานขึ้นทุกวันแล้วนะ"

ฟู่จาวหนิงเพิ่งเงยหน้า ริมฝีปากก็ถูกเขากดลงมา

"ประทินปาก..." ของข้า

ประทินปากของฟู่จาวหนิงนางทำขึ้นมาเอง ใส่แต่วัตถุดิบที่ไม่มีพิษอย่างพวกน้ำผึ้งดอกไม้เข้าไป ดังนั้นจึงดูมันวาวเป็นพิเศษ แล้วยังเป็นสีธรรมชาติ ไม่เหมือนกับที่ด้านนอกขายกัน ที่มีแต่แดงก่ำ แดงดอกท้อ แดงเลือด

ดันั้นหลังจากทาแล้วจึงดูน่าดึงดูด

พอเห็นนาง เซียวหลันยวนก็อดเข้ามาจูบไม่ได้

แล้วจูบนี้ยังดูร้อนแรงหน่อยๆ อีก

ตอนที่เซียวหลันยวนยื่นมือไปกดที่ชายกระโปรงเธอ แล้วรู้สึกหยาบกระด้าง ฟู่จาวหนิงก็รีบยื่นมือไปด้านหน้าอกเขาไว้

ลมหายใจทั้งสองคนไม่ค่อยมั่นคง

ประทินปากของฟู่จาวหนิงถูกกินไปจนเรียบแล้ว

"อีกเดี๋ยวข้ายังต้องออกไปอีก..."

เซียวหลันยวนถอนหายใจยาว

ทรมาน

"รีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วกินข้าวเช้าเถอะ" ฟู่จาวหนิงรีบผละจากตัวเขา

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน