อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1608

ฟางซือฉิงอ้าปากพะงาบ ชั่วขณะหนึ่งไม่รู้จะพูดอะไรดี

ฟู่จาวหนิงกุมมือนางไว้ ขยิบตาให้นาง

"ไหนๆ ก็มาแล้ว ฟังพวกนางต่อไปอีกหน่อยเถอะว่าจะจัดการอย่างไร พวกเราก็ถือเสียว่าเปิดโลกทัศน์ก็แล้วกัน"

อันที่จริงนางก็อยากจะลองฟังแผนของเฉินฮ่าวปิงต่อจริงๆ

ในเมื่อเฉินฮ่าวปิงเตรียมตัวมาตั้งหลายวัน ทำไมถึงจะไม่ให้โอกาสนางพูดให้จบกันล่ะ?

นางเองก็ชอบที่จะรอให้คนอื่นที่กำลังตื่นเต้นดีอกดีใจ แล้วค่อยจัดการทำลายความหวังของคนๆ นั้นทิ้ง

แค่คิดก็สนุกแล้ว

ถึงอย่างไรก็มาแล้วนี่นะ

ฟางซือฉิงพอได้ยินนางพูดเช่นนี้ ในใจก็สงบลงมา นางฟังฟู่จาวหนิงก็พอแล้ว

ดังนั้นพวกนางจึงไม่รีบร้อนพูดอะไรอีก

พวกของเฉินฮ่าวปิงก็ไม่เหมือนไม่ต้องการท่าทีอะไรของฟางซือฉิง พวกนางยังพูดต่ออย่างเบิกบาน เฉินฮ่าวปิงยังวาดฝันต่อ แล้วก็ทำให้เหล่าองค์หญิงคุณหนูพวกนี้หวั่นไหวกันขึ้นมา

"ถ้าหากพวกเราสร้างผลงานอะไรได้ ผู้อาวุโสในตระกูลก็จะมองพวกเราสูงขึ้น หลังจากนี้พวกเราก็สามารถช่วงชิงความรุ่งโรจน์ให้กับตระกูลได้ ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเรื่องนี้ทำออกมาได้ดี ก็อาจจะได้รับความชื่นชมจากองค์จักรพรรดิก้ได้"

"ตอนที่ข้าไปว่าเรื่องแต่งงาน ผู้อาวุโสของอีกฝ่ายก็ยังกวลว่าข้าจะดูแลบ้านไม่ดี ขาดความเป็นแม่ศรีเรือน" ยังมีคุณหนูที่พูดเรื่องแต่งงานของตนเองออกมาอย่างตรงไปตรงมา "ถ้าทำงานกุศลนี้ให้ดีได้ พวกเขาจะต้องไม่สงสัยในตัวข้าแล้วแน่"

แม่นางที่ยังไม่ได้คุยเรื่องแต่งงานก็เริ่มหวั่นไหวขึ้นมา

จริงด้วย พวกนางเองก็สามารถทำเรื่องใหญ่ๆ ได้ ถ้าหากทำงานกุศลใหญ่ได้ด้วยมือพวกนาง ในเมืองหลวงคงจะสั่นสะเทือนเป็นแน่