อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1610

"นี่คือแผนของพวกท่านหรือ?"

ฟุ่จาวหนิงที่เงียบมาจนถึงตอนนี้เพิ่งจะเอ่ยปากขึ้น ฟังไม่ออกถึงไฟโกรธใดๆ

"พูดจบแล้วสินะ?"

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ยังมีภารกิจของท่านอีก" เฉินฮ่าวปิงยังพูดไม่จบ "ท่านเป็นหมอเทวดา นอกจากรวบรวมวัตถุดิบยาแล้ว ท่านยังมีภารกิจที่ใหญ่ที่สุดอีก ก็คือไปเมืองเจ้อพร้อมกับขบวนพ่อค้าตระกูลฟาง ผู้ประสบภัยที่นั่นังรอท่านไปช่วยรักษาอยู่"

"ใช่" ชิวอวิ๋ฯพูดตามขึ้นมา "เรื่องนี้พวกเราเองก็หารือกับพระชายาเยว่แล้ว พระชายาบอกว่าเรื่องนี้ต้องทำให้สำเร็จ นั่นเป็นมหากุศลใหญ่ พวกเราจะเลือกหญิงรับใช้สิบคนไปกับท่านด้วย ให้พวกนางคอยฟังการกำชับจากท่าน ช่วยเหลือเป็นลูกมือท่าน ดังนั้นพระชายาอ๋องเจวี้ยนก็ไม่ต้องกังวลเรื่องไม่มีคนช่วยเหลือ"

"พูดแบบนี้แล้วข้าต้องขอบคุณพวกท่านไหม?"

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน เผชิญหน้ากับเรื่องสำคัญ ขอให้ท่านพิจารณาในภาพรวมด้วย ภัยพิบัติหนักหนา ผู้ประสบภัยน่าสงสาร หรือว่าท่านจะใจดำ มีวิชาแพทย์ชั้นสูงอยู่ในมือ แต่กลับไม่สนใจชีวิตผู้บริสุทธิ์อย่างนั้นหรือ?"

เฉินฮ่าวปิงสะบัดภาระหนักสุดใส่นางทันที

"ใช่เลย พระชายาอ๋องเจวี้ยน ท่านเองก็ถือว่าอยู่ในราชวงศ์นะ แบ่งเบาภาระองค์จักรพรรดิ สิ่งที่ควรทำเพื่อความมั่นคงของแผ่นดิน ไม่อาจปฏิเสธได้เลย" องค์หญิงเจ็ดหัวเราะเย็นชาเอ่ยขึ้น

คุณหนูสี่หลินหัวเราะเหอะ "พระชายาอ๋องเจวี้ยนถ้าใจดำขนาดนี้ จะทำลายชื่อเสียงอ๋องเจวี้ยนเอากระมัง? นับตั้งแต่ที่แต่งเข้าจวนอ๋องเจวี้ยน พระชายาก็สนแต่เรื่องของตนเอง ชิงชื่อเสียงหมอเทวดาของสมาคมหมอใหญ่ หาพ่อแม่ของตนเอง ปกป้องน้องชายต่างพ่อแม่ที่มีความผิดฐานกบฏ แต่กลับไม่ยอมรับผิดชอบหน้าที่ของพระชายาอ๋องเจวี้ยนหรือ?"

"เหอะๆ"

ฟู่จาวหนิงเองก็หัวเราะออกมา

"ข้าเป็นพระชายาของเซียวหลันยวน ไม่รู้ว่าหน้าที่ของพระชายาอ๋องเจวี้ยนคืออะไร แล้วเจ้ารู้อย่างนั้นสินะ?"

นางหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า "โอ้ จริงด้วย ท่านอ๋องของข้าก็เคยพูดอยู่ เขาหวังให้ข้าทุกวันได้กินดีอยู่ดีหลับสบาย ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไร เขาจะดูแลทุกอย่างให้ นี่คือหน้าที่ของพระชายาอ๋องเจวี้ยนหรือเปล่า?"

คำพูดชัดเจนขนาดนี้ ใครจะฟังความหมายของคุณหนูหลินสี่ไม่ออกบ้าง?

องค์หญิงหนานฉือหัวเราะพรวดออกมา นางพิจารณานาตัวคุณหนูหลินสี่ จุ๊ปากออกมาสองที

"ไม่หรอกไม่หรอกมั๊ง? เจ้าคงไม่ได้คิดว่าเจ้าเป็นคนที่สง่างามน่าภาคภูมิใจคนนั้น เป็นสาวงามที่สามารถยืนเคียงข้างอ๋องเจวี้ยนได้หรอกนะ? คนหนังหน้าหนาขนาดนี้ ข้าเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก! พระชายาอ๋องเจวี้ยนเป็นสาวงามแบบนี้ต่างหาก อ๋องเจวี้ยนถึงได้ชอบนาง เจ้าไม่ยอมรับเรอะ?"

"นางยังพัวพันอ๋องเจวี้ยนอย่างน่าไม่อายต่างหาก!" คุณหนูหลินสี่ลุกขึ้นมา ตะโกนขึ้นใบหน้าแดงก่ำ

ฟู่จาวหนิงเองก็ลึกขึ้นมา เดินไปตรงหน้านาง

คุณหนูหลินสี่ใจสั่นกึก คิดจะถอยหลัง แต่ด้านหลังก็มีเก้าอี้ พอนางถอยก็สะดุดล้มลงไปนั่งกับพื้น

ฟู่จาวหนิงกดมือข้างหนึ่งบนบ่านาง ก้มต้วลงมองด้วยท่วงท่าบีบคั้น