อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1611

"เจ้าชอบเซียวหลันยวนหรือ? ขอโทษด้วย มีข้าอยู่ เจ้าแค่จะไปเป็นสาวใช้ในจวนอ๋องเจวี้ยนก็ยังไม่มี"

"นี่เจ้า!"

ตาของคุณหนูหลินสี่แดงก่ำขึ้นมา

ถูกฟู่จาวหนิงกดไว้แบบนี้ นางทำได้แค่แหงนหน้า รู้สึกว่าท่าทางเช่นนี้ทำให้นางดูไร้เกียรติ

นางคิดจะดิ้นรนลุกขึ้น แต่แรงของฟู่จาวหนิงก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงมากขนาดนี้ นางดิ้นรนไม่ได้เลย

"แล้วก็ ไม่ใช่ว่าข้าหยิ่งทะนง ข้าพูดคำไหนคำนั้น คนแบบเจ้าน่ะ มาหิ้วรองเท้าข้าก็ยังไม่คู่ควร"

หาเรื่องนางมาตั้งนาน มีเจตนาไม่ดีมากเสียขนาดนี้ แต่ก็ยังมาหาเรื่องเจ็บตัว ฟู่จาวหนิงจะมีเมตตาด้วยได้อย่างไร?

ถ้าด่านางจนเงยหน้าไม่ขึ้นได้ นางจะได้ไม่ไปหาเรื่องคนอื่นอีก

"ข้าสวยกว่าเจ้า สูงกว่าเจ้า กำลังก็มากกว่าเจ้า วิชาแพทย์ก็ดี ร่างกายปราดเปรียว กล้าหาญเกินใคร โอ้ คำชมนี้เมื่อครู่พวกเจ้าก็เอาแต่ชมข้า ข้าไม่ได้พูดเองนะ แล้วเจ้ามันมีอะไร? ใครให้เจ้าเสนอหน้ามาริษยาตรงหน้าข้ากัน?"

ฟู่จาวหนิงก้มมองนางจากที่สูง "แค่ให้เจ้าไปสารภาพรักต่อหน้าเซียวหลันยวนก็ยังไม่กล้าเลยกระมัง? แล้วเจ้าก็รู้ว่าพระชายาตัวจริงอยู่ที่นี่ ก็ยังแสดงออกถึงความอยากเข้าหาสามีคนอื่นอย่างหน้าด้านแบบนี้น่ะนะ? เจ้ายังไม่ได้หมั้นหมายใช่ไหม? ทำไม ตัวเองชอบเซียวหลันยวน อยากจะไปเป็นอนุภรรยาหรือไรกัน?"

นางเหลือบมองรูปร่างคุณหนูหลินสี่ "ข้าช่วยดูให้เซียวหลันยวนก่อนเลย ไอ้ร่างกายผอมแห้งเหมือนถั่วฝักยาวของเจ้า หน้าตาที่ทาแป้งสักสามชั่งก็ยังเห็นริ้วรอยแบบนี้? แล้วก็ไอ้สายตาดูถูกคน จมูกเหมือนถั่วลิสง ปากหนาอย่างกับไส้กรอกเนี่ยนะ? เจ้ากำลังดูถูกสายตาของเซียวหลันยวนหรือเปล่า?"

คุณหนูสี่หลินเลือดพุ่งปรี๊ดถึงกระหม่อม

ข้างหูนางดังวิ้งๆ หน้ามืดไปหมด รู้สึกเหมือนทั้งตัวจะระเบิด

ปากฟู่จาวหนิงนี่แสบสันเสียเหลือเกิน!