อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1612

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่คิดว่าองค์หญิงหนานฉือจะเอาแบบนี้

"มีอะไรต้องอายกัน?" องค์หญิงหนานฉือโยนสายตาให้นาง ไม่ค่อยจะใส่ใจนัก "ตอนนั้นข้าก็หาสามีไปทั่วเมืองหลวง อ๋องเจวี้ยนที่เงื่อนไขดีขนาดนั้น ต้องอยู่ในกลุ่มตัวเลือกของข้าอยู่แล้ว"

"พี่สะใภ้..." อันชิงดึงแขนเสื้อนาง

องค์หญิงหนานฉือนี่ก็กล้าพูดไปเรื่อยจริงๆ

"แต่ว่า อ๋องเจวี้ยนก็ไม่ได้สนใจข้า ยังดีที่ตอนนี้สามีดีกับข้ามาก พวกเราสองคนรักกันอย่างมั่นคง ไม่เหมือนคู่อ๋องเจวี้ยนหรอก"

องค์หญิงหนานฉือพูดอย่างตรงไปตรงมา แล้วยังแสดงความรักให้คนต้องอิจฉาด้วย

ผู้ตรวจการชิงคนนั้น เอาใจภรรยาได้ด้วยหรือ? ไม่ใช่คนที่เย็นชามากหรอกหรือ?

องค์หญิงเจ็ดถามขึ้นอย่างอดไม่อยู่ "ผู้ตรวจการอันกับเจ้าอย่างมากสุดก็น่าจะปฏิบัติต่อกันด้วยความนับถือเท่านั้นกระมัง แบบเย็นชาๆ หน่อย!"

คนที่ดูทื่อๆ บื้อๆ แบบนั้นน่ะนะ จะรักภรรยาปานจะกลืนกิน?

องค์หญิงหนานฉือเองก็เหลือบมององค์หญิงเจ็ด นั่นเรียกว่ามีเสน่ห์ดึงดูดใจ

"นั่นจะเป็นไปได้อย่างไร? คนเขารักกันแนบแน่นเหมือนกาว คงไม่ต้องมาอธิบายกับพวกเจ้าอย่างละเอียดหรอกกระมัง? พวกเจ้าก็ยังไม่ได้แต่งงานกัน เล่าไปพวกเจ้าก็ไม่เข้าใจ"

ในเมื่อรู้ว่าพวกเราไม่เข้าใจ ท่านก็อย่ายิ้มออกนอกหน้าแบบนั้นสิ!

องค์หญิงเจ็ดรู้สึกเหมือนตัวเองกลืนมะนาวลงไปทั้งลูก

อันเหนียนข้าราชการทื่อๆ นั่น เขาเป็นพวกรักผู้หญิงอย่างแนบแน่นเหมือนกาวหรือ? ถ้ารู้ล่ะก็ นางคงจะ...

ช่างเถอะ นางยอมรับว่านางก็ชอบอันเหนียน! สำหรับองค์หญิงหนานฉือที่แย่งไปเป็นฮูหยินอันก่อนก้าวหนึ่ง นางก็ยังรังเกียจอยู่!

พวกคุณหนูหลินสี่หน้าแดงก่ำขึ้นมา