อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1618

นั่นสิ นางไปเอาความกล้ามาจากไหน ถึงกล้ามาพูดจาไม่เกรงใจเขาแบบนี้?

"แล้วก็ หลังจากอ๋องฉยงเข้าไปแล้วก็เตือนท่านหญิงปิงอวี้เสียหน่อย หลังจากนี้อย่ามาโผล่ตรงหน้าข้าอีก ข้าหมดความอดทนกับนางแล้ว"

ฟู่จาวหนิงพูดจบคำนี้ ก็หมุนตัวขึ้นม้า "พวกเราไป"

รถม้าแล่นออกไป สะบัดก้นรถให้อ๋องฉยง

อ๋องฉยงยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ถลึงตาอ้าปากค้างมองรถม้าที่แล่นออกไป

ฟู่จาวหนิงเป็นคนแบบนี้หรือ!

บนรถม้า ฟางซือฉิงถอนใจโล่งออกมา จากนั้นจึงระวังขึ้น

"จาวหนิง วันนี้ผิดใจกับท่านหญิงปิงอวี้กับองค์หญิงเจ็ดเข้า แล้วยังพวกคุณหนูสี่หลี่นั่นอีก พวกนเางจะร่วมมือกันมารังแกเจ้าไหม?"

ถ้าคนเหล่านี้กลับบ้านไปฟ้องผู้อาวุโส แล้วเกือบสิบตระกูลก็จับมือกัน นี่มันจะเรื่องใหญ่เอากระมัง?

ยังมีองค์หญิงเจ็ดอีก องค์จักรพรรดิกับตระกูลฝ่ายแม่ขององค์หญิงเจ็ดก็ไม่รู้ว่าจะกดดันมาทางอ๋องเจวี้ยนหรือเปล่า

"อ๋องเจวี้ยนเขา..."

อ๋องเจวี้ยนก็ตามใจฟู่จาวหนิงจริงๆ

แต่ฟางซือฉิงเองก็กลัวว่าวันหนึ่งเขาจะรำคาญที่ต้องมาช่วยฟู่จาวหนิงแก้ปัญหาต่างๆ น่ะสิ ถ้าหากฟู่จาวหนิงยังเอาแต่ผิดใจคนมากมายขนาดนี้ สำหรับอ๋องเจวี้ยนแล้วมันเป็นปัญหาใหญ่หรือเปล่า?

"ไม่เป็นไร พวกนางคิดวิธีนี้ได้โง่เกินไป ผู้อาวุโสของพวกนางไม่รู้แน่นอน ถ้าหากพวกนางกล้ากลับไปฟ้อง ไม่แน่ไม่ต้องให้เซียวหลันยวนลงมือหรอก ผู้อาวุโสของพวกเขาน่าจะลงโทษพวกนางเอง"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าคุณหนูพวกนี้สมองไม่ดีเอาเสียเลย ถูกเฉินฮ่าวปิงกับองค์หญิงเจ็ดเป่าหูหน่อยก็หลับหูหลับตาเอาด้วย

สามพันตำลึงของทุกคนที่นางต้องการ คำนวณไว้แล้ว

สำหรับหญิงสาวเหล่านี้ เงินสามพันตำลึงพวกนางเอาออกมาได้ อย่างมากก็คงมีบางคนที่ต้องไปรวบรวมหน่อย แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่

ขอแค่ไม่ถึงกับพวกนางทำอะไรไม่ถูก พวกนางไม่มีทางเอาเรื่องนี้ไปบอกกับคนในบ้านหรอก

พอคิดถึงพวกลูกสาวคนชั้นสูงเหล่านั้นบอกว่าจะออกกันสองสามร้อยตำลึง แต่ฟางซือฉิงแค่พลิกมือก็ยื่นออกมาหลายพันตำลึง มิน่าเฉินฮ่าวปิงถึงได้จ้องนางที่เป็นลูกสาวพ่อค้าไว้แบบนี้

ยิ่งไปกว่านั้นนางยังพบว่า แคว้นเจานี้ไม่ได้ร่ำรวยเอาเสียเลย

ดูจากบนตัวของเหล่าหญิงสาวพวกนั้นก็มองออกแล้ว

องค์จักรพรรดิเองก็พูดอยู่ตลอดว่าเขาจน ดูท่าจะเป็นเรื่องจริง คลังส่วนตัวองค์จักรพรรดิไม่มีเงิน คลังหลวงเองก็ไม่มีเงิน ขนาดเหล่าขุนนางใหญ่ใต้บัญชาเองก็ไม่ถือว่าร่ำรวย

ถึงอย่างไรฟู่จาวหนิงก่อนหน้านี้ก็เคยจินตนาการไว้ ว่าคุณหนูคนหนึ่งซื้อเครื่องประดับสักชิ้นคงจะเป็นพันตำลึง แต่มันต่างกันอย่างสิ้นเชิง

"เจ้าไม่ต้องบริจาคหรอก"

ฟู่จาวหนิงผลักตั๋วเงินนั้นกลับไป

"ข้าจะไปที่เมืองเจ้อจริงๆ และอยากจะให้พวกนางบริจาคของมาจริงๆ"