อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1619

เรื่องนี้เจ้ากลับไปถามพ่อเจ้าดู พวกเจาจะเอาของออกมาได้แค่ไหน ข้าจะใช้เงินที่ได้มาจากพวกนาง แล้วข้าเองก็จะเติมเข้าไปส่วนหนึ่ง หลังจากซื้อกับเจ้าทางนั้นก็จะขนไปที่เมืองเจ้อ

ถึงแม้นางจะไม่อยากถูกเฉินฮ่าวปิงชี้นิ้วสั่ง แต่แผนของเฉินฮ่าวปิง ก็มีบางส่วนที่ตรงกับแผนการของนางพอดี

"พ่อของข้าอันที่จริงช่วงนี้ก็เตรียมของเอาไว้แล้วส่วนหนึ่ง" ฟางซือฉิงรู้สึกเชิงขอโทษขึ้นมา "ก่อนหน้านี้ตอนที่สถานที่อื่นเกิดภัยพิบัติ พ่อแม่ข้าก็บริจาคสิ่งของกับเงินไป"

"ผู้เฒ่าฟางไม่เคยบอกมาก่อนหรือ?"

"ไม่เลย ท่านพ่อบอกข้าว่า ทำเรื่องเหล่านี้ต้องทำด้วยใจ ไม่จำเป็นต้องออกไปตะโกนร้องป่าว"

"คำพูดนี้ก็ถูกต้อง ผู้เฒ่าฟางเป็นคนดี แต่ว่า วันนี้เจ้าเองก็เห็นแล้ว ขนาดเฉินฮ่าวปิงที่เพิ่งเข้าเมืองหลวงยังไม่ทันหยั่งเท้ามั่นคงดีก็จับจ้องตระกูลฟางเสียแล้ว นี่อธิบายอะไรได้ล่ะ?"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกนับถือเศรษฐีฟาง เขาไม่ใช่คนที่ไร้ความเมตตาเพื่อความร่ำรวย

"อธิบายได้ว่าอะไรหรือ?" ฟางซือฉิงงงงันไป

"อธิบายได้ว่าบางครั้ง การทำบุญก็ควรจะพูดออกไปบ้าง"

ฟู่จาวหนิงตบมือนางเบาๆ "ชื่อเสียงที่ดีบางครั้งก็เป็นเกราะคุ้มกันอย่างหนึ่ง"

เพียงแต่ระดับตรงกลาง ก็ต้องใช้ตัวเองเข้าควบคุม เชื่อว่าที่เศรษฐีฟางทำธุรกิจให้ใหญ่โตได้ขนาดนี้ สามารถควบคุมได้เป็นอย่างดี นางก็แค่เตือนขึ้นมาเท่านั้น

"ข้ารู้แล้ว หลังจากข้ากลับไปจะบอกกับพ่อข้าดู จวหนิง เจ้าวางใจเถอะ ข้าจะต้องให้พ่อกับแม่พยายามเตรียมของเหล่านี้"

"ในสามวันเตรียมได้เท่าไรก็เท่าไร"

น้ำเสียงเองก็ดูจะสองแง่สองง่าม

ฟู่จาวหนิงมุมปากกระตุก

ต่งฮ่วนจือเองก็ดูจนใจ เขายืนขึ้นมา รอจนฟู่จาวหนิงกลับไปนั่ง จึงเอ่ยปากขึ้น

"ศิษย์น้องหญิง วัตถุดิบยาไม่ใช่ของศิษย์พี่น่ะ แล้วก็ไม่ใช่ของอาจารย์คนเดียวด้วย มันเป็นของพันธมิตรโอสถ ตอนที่ซื้อก็ต้องทำบัญชี วัตถุดิบยาทุกชุดที่รับเข้ามาเป็นเงินเท่าไร จดเอาไว้อย่างชัดเจนหมด"

"นี่มันไม่ใช่คำพูดไร้สาระเรอะ? ของพวกนี้พวกเราไม่รู้ที่ไหน?" ผู้อาวุโสจี้ตัดบทเขา

"ท่านอาจารย์ ที่ข้าอยากบอกก็คอื วัตถุดิบยาเหล่านั้นตอนที่ขายออกไป กำไรเองก็ต้องเป็นแบบเดียวกัน วัตถุดิบยาบางอย่างพวกเราได้กำไรหนึ่งส่วน บางอย่างก็สองส่วนสามส่วน แน่อนว่ามีที่กำไรห้าส่วนขึ้นไปด้วย ถ้าท่านเอาทั้งหมดมาคิดเป็นสี่ส่วนขายให้อ๋องเจวี้ยน ทางห้องบัญชีเขาก็คำนวณลำบาก"