อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1620

ต่งฮ่วนจือหลายวันนี้ดูผ่านไปแบบซึมเศร้าอยู่ ตอนนี้สีหน้าก็ยังไม่ค่อยดีนัก พูดจาเองก็ยังไม่ค่อยมีเรี่ยวแรง

เขาพยายามอธิบายจุดนี้

"วัตถุดิบยาชุดใหญ่ที่อ๋องเจวี้ยนต้องการ ก็ล้วนเป็นวัตถุดิบยารักษาหวัดหรืออาการบาดเจ็บภายนอกทั้งนั้น เป็นของที่หาได้ทั่วไป แล้วก็เป็นพวกที่ราคาถูกำไรน้อยพวกนั้น หลายอย่างพวกเราเก็บกำไรแค่หนึ่งถึงสองส่วน รักษาไม่ให้พันธมิตรโอสถต้องขาดทุน ถ้าหากวัตถุดิบยาเหล่านี้ลดราคาต้นทุนไปสี่ส่วน บัญชีของพันธมิตรก็จะมีช่องว่างเบ้อเร่อเลย"

ต่งฮ่วนจือบอกกับฟู่จาวหนิงอย่างจนใจ "ศิษย์น้องหญิง ถ้าแบบนี้บัญชีที่ข้าต้องส่งให้พันธมิตรสาขาตอนครึ่งปีจะอธิบายลำบากเอา"

เข้าใจ ก็คือ ขาดทุนนั่นล่ะ

ฟู่จาวหนิงยังไม่ทันพูด ผู้อาวุโสจี้ก็ร้องเชอะขึ้นมา "นี่มีอะไรพูดลำบากกัน? ข้าบอกให้เจ้าโยนทั้งหมดมาที่ตัวข้าแล้ว"

"ท่านอาจารย์ นี่มันทำได้ที่ไหนกัน? ถึงอย่างไรข้าก็ดูแลสาขาของเมืองหลวงนะ เป็นข้าที่ต้องรับผิดชอบ" ต่งฮ่วนจือเองก็ทำเรื่องอย่างการผลักภาระทุกอย่างไปให้อาจารย์หมดไม่ได้

"เจ้าเอาแต่กลัวนั่นกลัวนี่ กล้าๆ กลัวๆ ก็แค่เพราะเจ้าเพิ่งมารับช่วงดูแลที่นี่ กลัวจะทำเรื่องโดดเด่นออกมาไม่ได้ แล้วคนในพันธมิตรโอสถจะคิดว่าเจ้าไม่มีความสามารถ เจ้าทำแบบนี้มันทำให้เห็นว่าขาดความมั่นใจ"

ต่งฮ่วนจือถูกคำพูดไม่ไว้หน้าไม่ปรานีของอาจารย์พูดจนสีหน้าแย่ไปแล้ว

"ทำหน้าอะไรของเจ้ากัน? เจ้าไม่ลองคิดหน่อย ว่าอ๋องเจวี้ยนตอนนี้จู่ๆ ก็จะซื้อวัตถุดิบยาชุดใหญ่แบบนั้นคิดจะเอาไปทำอะไร?" ผู้อาวุโสจี้เห็นสภาพนี้ของเขาก็รู้สึกต้องสั่งสอนขึ้นมา

"ศิษย์น้องหญิง อ๋องเจวี้ยนซื้อวัตถุดิบยาจะเอาไปให้เจ้าสกัดยาหรือ?" ต่งฮ่วนจือถามฟู่จาวหนิง

"อะไรคือให้ศิษย์น้องหญิงไปสกัดยา? ต้องบอกว่า ยาพวกนี้จะเอาไปใช้กับผู้ประสบภัยต่างหาก!" ผู้อาวุโสจี้มองฟู่จาวหนิง "ใช่ไหม?"

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า "ใช่แล้ว ศิษย์พี่ใหญ่ วัตถุดิบยาส่วนนี้พวกเราเตรียมจะขนไปบรรเทาภัยที่เมืองเจ้อน่ะ ตอนนี้อากาศเย็นจนเป็นน้ำแข็ง ผู้ประสบภัยก็มีมหาศาล ที่เมืองเจ้อไม่สามารถจัดแจงที่พักให้ได้ดีนัก คนที่เป็นโรคหวัดก็มีมากมาย"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน