อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1677

ฟู่จิ้นเชินกำลังจะหมุนตัวออกไป

"ช้าก่อน!"

แมนางคนนั้นร้องเรียกขเา "ทำไมท่านเห็นข้าแล้วก็จะหนีล่ะ?"

ฟู่จิ้นหยุดยืน สงสัยหน่อยๆ

พูดแบบนี้ ราวกับพวกเขารู้จักกันอย่างนั้น

เขาเห็นนางแล้วจะเดินออกไปเสียที่ไหน? ก็แค่เพราะจะไปจ้องแม่นางแปลกหน้าไว้ก็คงไม่ดีนัก มันผิดหรือไรกัน?

"แม่นาง ข้าไม่ใช่คนของที่พักม้า" เขาอธิบายขึ้นมาเสียงอบอุ่น

ดังนั้นถ้ามีเรื่องอะไร ก็ไปหาคนของจุดพักม้านู่น ไม่ใช่มาหาเขา ทุกคนก็เป็นแขกที่มาพักที่นี่กันทั้งนั้น

"ข้าก็มองออกอยู่ ในที่พักม้ามีแต่คนหยาบกร้าน ท่านไม่เหมือนกับพวกเขาเลย"

ฟู่จิ้นเชินถอยออกมาหลายก้าว "เช่นนั้นแม่นางมีเรื่องอะไรหรือ?"

"ก็ไม่มีอะไร แค่มาพักในที่พักม้าเท่านั้น พอเห็นว่าที่นี่มีคน ก็เลยอยากรู้ว่าเป็นใคร เช่นนี้ถึงจะได้วางใจหน่อย ดังนั้น ขอถามชื่อท่านหน่อยได้หรือ?"

สาวใช้มองแม่นางของตนเอง คิดจะพูดอะไรแต่ก็หยุดไว้

นี่มันใช้เรื่องที่หญิงสาวควรทำไหม? แต่นางเองก็เป็นแค่สาวใช้ จะไปเจ้ากี้เจ้าการอะไรแม่นางได้

"ข้าน้อยสกุลฟู่ ไม่ใช่คนไม่ดีอะไร แม่นางตามสะดวกเถิด" ฟู่จิ้นเชินพูดจบก็หมุนตัวรีบเดินไป

ทางนั้น อันเหนียนยืนอยู่หลังเสา พอเขาเข้าไป ก็ยื่นหน้ามามองๆ แม่นางคนนั้น

"คุณชายฟู่ รู้จักหรือ?"

ฟู่จิ้นเชินส่ายหัว "ไม่รู้จักนะ เป็นคนที่เข้ามาแวะพักเหมือนกัน"

แม่นางคนนั้นยังหันมาทางนี้ ตอนที่อันเหนียนยื่นหน้าออกไปก็สบสายตานางพอดี แต่ว่า สายตาที่แม่นางมองเขา แตกต่างกับสายตาที่มองฟู่จิ้นเชินเมื่อครู่

ในใจอันเหนียนรู้สึกขำ นี่เขาคงจะไม่ได้มาเจอเรื่องประหลาดอะไรเข้าหรอกใช่ไหม?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน