อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1875

ฟู่จาวหนิงพอได้ข่าว ก็เตรียมยาเสร็จแล้ว

ผงยามีทั้งหมดสิบห้าห่อ พอพวกเขาคำนวณทิศทางลมดีแล้ว ก็ให้อาศัยต้นไม้สูงใหญ่ จากนั้นก็ใช้ปีกสายลมกับวิชาตัวเบา ก็สามารถโปรยผงยาออกไปในบริเวณกว้างได้

"ผงยาเหล่านี้มียาแก้อยู่ พวกเจ้าต้องกินยาแก้ไว้ก่อน ถึงตอนนั้นถ้าเผื่อสูดเข้าไปจะได้ไม่เกิดเรื่อง"

ฟู่จาวหนิงส่งยาแก้ให้กับพวกเขา

ฟู่จิ้นเชินดูทิศทางลมไว้แล้ว คนหาตำแหน่งเหมาะๆ ที่จะลงมือ

จนตอนที่พวกเขาเตรียมการเสร็จ ก็ถึงเวลาหนึ่งชั่วยามที่โจวติ้งเจินให้ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวพอดี

โจวติ้งเจินส่งคนมาตะโกนที่ใต้หอเมือง

"ใต้เท้าโหยว! หนึ่งชั่วยามแล้ว รีบเปิดประตูเมืองส่งคนป่วยออกมา ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ!"

ทางนั้น ภายใต้การชี้แนะของฟู่จิ้นเชิน เหล่าองครักษ์ที่สวมปีกสายลมก็แฝงตัวออกไปอย่างไร้ซุ่มเสียง

เซียวหลันยวนยืนอยู่บนหอเมือง

เขาปรากฏตัวตรงนั้น ก็ดึงดูดความสนใจของพวกโจวติ้งเจินได้พอดี ให้พวกเขามองข้ามสิ่งอื่น เพื่อให้เหล่าองครักษ์ปีกสายลมทำงานได้

"ใต้หอเมืองเจ้อนี้ล้วนเป็นอิฐดำ โจวติ้งเจิน เจ้าคิดจะใช้ไฟโจมตี หัวสมองถูกไม้กระดานหนีบไว้หรืออย่างไร?" เซียวหลันยวนส่งเสียงลอดออกไปไกลลิบ

โจวติ้งเจินพอรำคาญก็โบกมือ ให้ปืนใหญ่ขึ้นไปด้านหน้า

ทหารเข็นรถปืนใหญ่เข้าไปใกล้ประตูเมืองหน่อย

"อ๋องเจวี้ยน เจ้าคิดว่าปืนใหญ่จะถล่มหอเมืองเจ้อได้ไหม?"

ยิงลูกไฟเข้าไปในเมือง ก็ยังทำได้อยู่

"ข้ายืนอยู่ตรงนี้ เจ้าก็ลองใช้ปืนใหญ่ยิงมาสิ เล็งให้แม่นๆ หน่อยล่ะ เอาแบบยิงข้าให้ตายได้ ไม่อย่างนั้น หลังจากกลับเมืองหลวงข้าจะเข้าวังไปถามจักรพรรดิ ว่าโจวติ้งเจินอย่างเจ้ายิงปืนใหญ่ใส่ข้าหมายความว่าอย่างไร"