อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1876

ฟู่จาวหนิงมั่นใจอย่างมากต่อยาที่ตนเองสกัด

ขอแค่องครักษ์เหล่านั้นสามารถสาดยาออกไปตามทิศทางลมได้ อย่างน้อยก็ต้องทำลายพลังต่อสู้ของทหารได้ครึ่งหนึ่ง

ยิ่งไปกว่านั้นประสิทธิภาพของยานี้ก็อยู่ได้ถึงเกือบหนึ่งวันเต็มจึงจะอ่อนกำลัง เวลาหนึ่งวัน เพียงพอจะให้โจวติ้งเจินลนลานจนทำอะไรไม่ถูกอยู่

ทหารจำนวนมากขนาดนี้ล้อมเมืองอยู่ อยู่ดีดีก็ไม่มีเรี่ยวแรง แค่ไปหาสาเหตุก็แทบแย่แล้ว

โจวติ้งเจินตอนนี้ยังไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่เขาเห็นว่าหนึ่งชั่วยามที่กำหนดให้กับโหยวจางเหวิน อีกฝ่ายกลับไม่ยอมเปิดประตูเมืองส่งคนป่วยออกมา ก็รู้ว่าโหยวจางเหวินต้องคิดจะปกป้องคนป่วยเหล่านั้นแน่นอน

"โง่เขลาเสียจริง โหยวจางเหวินคิดว่าตัวเองเป็ฯคนใจบุญมากนักหรือไรกัน? เขาคิดว่าตัวเองจะปกป้องคนมากขนาดนี้ในเมืองเจ้อได้เรอะ? ยังคิดว่าอ๋องเจวี้ยนกับพระชายาอ๋องเจวี้ยนจะมาคอยหนุนเขาได้หรือไรกัน?"

โจวติ้งเจินกัดฟัน เรียกรองขุนพลออกมา "เตรียมโจมตีด้วยไฟ แล้วก็เตรียมบุกประตูเมือง"

พวกเขาเดิมทียังมีแผนสำรองแบบนี้ไว้ด้วย

ต่อให้ไม่คิดจะโจมตีเข้าเมืองจริงๆ แต่ก็ยังจะทำท่าทีแบบนั้น ใช้ไม้ซุงทลายประตูโจมตีเข้ามาที่ประตูเมือง ทำให้เกิดเสียงที่ดังที่สุด

เช่นนี้จะทำให้พวกผู้ประสบภัยกับประชาชนในเมืองขวัญผวา พอพวกเขาโกลาหลขึ้นมา ก็จัดการเผาไฟจากนอกเมือง ดูทิศทางลมให้ดี เป่าควันเข้าไปในเมือง

เขาเตรียมยาพิษไว้แล้ว จุดขึ้นมาก็จะกลายเป็นควันพิษ ถึงตอนนั้นคนในเมืองแค่ได้กลิ่นเจ้าพิษนี้ ก็ต้องหมอบลงไปบนพื้น

ไม่ต้องกลัวว่าพวกเขาคิดออกจากเมือง

ตอนตอนนั้นต่อให้โหยวจางเหวินคิดจะขวางก็ขวางพวกเขาไม่ได้แล้ว

ถ้าผู้ประสบภัยกับคนป่วยนับหมื่นก่อความวุ่นวายขึ้นมา คงทำให้โหยวจางเหวินหัวปั่นกันเลยทีเดียว

อ๋องเจวี้ยนเองก็ควบคุมคนมากขนาดนี้ไม่ได้ ถึงตอนนั้นพอวุ่นวายขึ้นมา ฟู่จาวหนิงต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่นอน

"คนที่ส่งเข้าไปในเมืองก่อนหน้านี้ ตอนนี้ยังติดต่อได้อยู่ไหม?"