อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1877

มีคนตกใจมีคนร้องโหยหวนมีคนมีคนที่กระโดดโลดเต้นและมีคนที่จะกระโดดก็ยังกระโดดไม่ขึ้น หลังจากล้มลงบนพื้นก็ถูกคนข้างๆ ล้มทับกันเข้ามาอีก

ชั่วขณะหนึ่ง ท่วงท่าที่องอาจน่าเกรงขามแต่เดิมของทหาร ก็ดูสับสนโกลาหลเหมือนสุนัขเหมือนไก่ขึ้นมา

แม้เอาทหารมากมายไปเทียบกับสุนัขกับไก่จะไม่ค่อยเหมาะสม แต่สภาพเช่นนี้ก็ค่อนข้างใกล้เคียงกัน เพราะเดิมทีเหล่าทหารก็เตรียมพร้อมจะโจมตี จัดกระบวนกันเรียบร้อยแล้ว จู่ๆ ก็หมดเรี่ยวแรงกัน จึงควบคุมไว้ไม่อยู่

โจวติ้งเจินพอเห็นสถานการณ์ก็ยิ่งโกรธยิ่งร้อนรน

ชั่วขณะหนึ่งก็ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ยิ่งไปกว่านั้นฤทธิ์ยาของคนเหล่านี้ก็ไม่เหมือนกันด้วย มีพวกที่อยู่ใกล้หน่อยสูดกันเข้าไปก่อน มีบางส่วนสูดเข้าไปช้าหน่อย บางคนก็สูดเข้าไปมาก บางคนก็สูดเข้าไปน้อย

แล้วยังต้องดูกำลังภายในคุณสมบัติร่างกายของแต่ละคนด้วย

อย่างโจวติ้งเจิน วรยุทธ์ของเขาแข็งแกร่งที่สุด กำลังภายในลึกล้ำ ดังนั้นเขาตอนนี้ยังไม่รู้สึกไม่สบายเท่าไรนัก

และเพราะเขาที่อยู่ตรงนี้ ตัวเขาไม่สังเกตเห็นความผิดปกติในร่างกาย จึงยิ่งไม่เข้าใจว่าเหล่าทหารเกิดอะไรกันขึ้น

"วันนี้กินอะไรกันเข้าไป? โดนพิษอะไรเข้าหรือเปล่า?"

มีขุนพลน้อยวิ่งเข้ามาตอบ "ท่านขุนพล ไม่มีทางโดนพิษแน่ วันนี้ระหว่างที่เร่งเดินทางพวกเราล้วนกินของแบบเดียวกัน เป็นอาหารที่ทำออกมาจากในค่าย ก่อนหน้านี้ก็กินกันไปแล้วมื้อหนึ่ง อากาศเองก็ไม่ได้ร้อน คงไม่ถึงกับทำให้บูดเสีย"

พวกเขาแต่ละคนเตรียมอาหารออกมาสองส่วน ต่างฝ่ายต่างกันของตนเอง และไม่ได้กินร่วมกันด้วย ยิ่งไปกว่านั้นของที่เอามาก็กินกันไปแล้วมื้อหนึ่ง ไม่เห็นจะเป็นอะไร ทำไมพอมากินมื้อที่สองถึงเกิดปัญหา?

โจวติ้งเจินตะโกนขึ้นมา "งั้นเจ้าบอกข้าหน่อยว่ามันเกิดอะไรขึ้น? ไปดื่มน้ำอะไรข้างทางมาหรือเปล่า?"

"ไม่มีขอรับ น้ำที่ดื่มมาระหว่างทาง ก็เป็นแค่แม่น้ำเล็กใสเส้นหนึ่ง ท่านขุนพลเองก็ดื่มไปด้วย"

ดังนั้นตอนนี้ที่ขุนพลไม่เป็นอะไรเลยสักนิด สาเหตุต้องไม่ใช่เพราะน้ำจากลำธารแน่นอน

"เช่นนั้นเจ้าบอกข้ามาว่าเกิดอะไรขึ้น!" โจวติ้งเจินตะโกนขึ้นมาดังลั่น

เหล่าทหารได้ยินคำสั่ง ล้วนพยายามจะฝืนไว้ หยิบธนูกันขึ้นมา

แต่พวกเขาจะยกธนูอย่างไรก็ไม่มีเรี่ยวแรง คิดจะจับธนูให้มั่น ไม่ใช่แค่แขนเท่านั้นที่ไม่มีแรง กระทั่งนิ้วก็ยังไม่มีแรง อ่อนยวบยาบไปหมด

อย่าว่าแต่ง้างธนูเลย แรงพวกเขาตอนนี้ แค่จะถือธนูไว้ก็ยังไม่ได้!

เช่นนี้ต่อให้ฝืนง้างขึ้นมา จะยิ่งไปได้ไกลแค่ไหน? มีแต่นะยิงเพื่อนร่วมรบข้างหน้าเอาเท่านั้น

จะยิ่งเข้าไปถึงหอเมืองได้อย่างไรกัน?

เหล่าทหารที่คิดจะโจมตีประตูเมือง ก็ยิ่งครวญครางไม่หยุด พวกเขามีเรี่ยวแรงเสียที่ไหน?

เรี่ยวแรงไปไหนหมด?