อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1928

เซียวหลันยวนขมวดคิ้ว

"ลวี่กั่วกำเริบเสิบสานนัก ให้นางกลับไป ข้าไม่พบ"

ในใจผู้ดูแลโล่งขึ้นมาหน่อย

"พระชายาทางนั้นน่าจะเห็นด้วย ลวี่กั่วเองก็ไม่น่าอาละวาดแล้ว" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น "แล้วก็ไปบอกไป๋หู่ด้วย ข้ามองพวกเขาเป็นเหมือนคนของตนเองมาตลอด ไม่มีทางมองเป็นคนอื่นไกลแน่นอน"

ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ลวี่กั่วไม่มีสิทธิ์มาแบ่งแยกเรื่องความใกล้ชิดสนิทสนมอะไรแบบนี้

"ขอรับ"

ผู้ดูแลคารวะ รีบถอยออกจากห้องหนังสือ

หลังจากออกมาเขาก็ถอนใจโล่ง โชคดีที่ท่านอ๋องยืนอยู่ข้างไป๋หู่ ไม่มีเจตนาตำหนิโทษไป๋หู่ ไม่เช่นนั้นเรื่องนี้คงจัดการลำบากแล้ว

แต่ตอนนี้ยังต้องรีบไปบอกพระชายาก่อน

ผู้ดูแลรีบเดินตรงไปห้องข้าง จึงเห็นว่าห้องข้างปิดสนิทอยู่ เสี่ยวเยว่เฝ้าอยู่ด้านนอก

"เสี่ยวเยว่ พระชายาล่ะ?"

เสี่ยวเยว่มองๆ ดู "พระชายาตอนนี้ยังไม่สะดวกออกมา มีอะไรหรือ?"

"เช่นนั้นเสี่ยวเยว่ก็ไปบอกพระชายาหน่อย ข้าจะรอข่าวอยู่ที่นี่" ผู้ดูแลเล่าเรื่องท่านน้าเฉิงออกมา "ดังนั้น ความหมายของท่านอ๋องก็คือ ให้เข้าใจเห็นใจความรู้สึกของท่านน้าเฉิง แล้วหญ้าเฝิ่นซิงเหล่านั้นถอนออกไปก่อนได้ไหมสินะ?"

ผู้ดูแลกำชับมาอีกคำ "หลังจากนี้จะปลูกให้พระชายาใหม่อีกครั้ง"

นี่ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

เสี่ยวเยว่ขมวดคิ้ว "ท่านรอก่อน"

นางเข้าไปเล่าเรื่องนี้กับฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงนิ่งงันไปครู่หนึ่ง "เซียวหลันยวนบอกให้ข้าเข้าใจเห็นใจหรือ?"

"เจ้าค่ะ"

ถ้าหากเกี่ยไปถึงสามีที่จากไป คนตายก็ต้องสำคัญกว่า เหมือนว่านางจะต้องเข้าใจเห็นใจจริงๆ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน