อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1929

ตอนที่ฮูหยินเฉิงถูกเฝิ่นซิงกับหงจั๋วประคองขนาบซ้ายขวาออกมาจากเรือนเจียนเจีย ยังดูตั้งตัวไม่ทันอยู่

นางรู้ว่าลวี่กั่วไปหาอ๋องเจวี้ยนแล้ว

ด้วยความเข้าใจต่ออ๋องเจวี้ยนของนาง เรื่องนี้ล้วนเป็นเรื่องเล็ก อ๋องเจวี้ยนทัังรักและเคารพนาง สนิทสนมกับนาง ดังนั้นไม่มีทางขัดความต้องการเล็กน้อยนี้ของนางแน่นอน

ดังนั้นนางจึงมั่นใจว่าท้ายสุดหญ้าเฝิ่นซิงนั้นจะถูกถอนทิ้ง

นางมองหญ้าผืนนั้นแล้วรู้สึกอึดอัด ความทรงจำเจ็บปวดรวดร้าวเหล่านั้นหลั่งทะลักกลับมา ไม่อาจทานทนได้เลย

อ๋องเจวี้ยนเองก็รู้เรื่องของสามีนางในตอนนั้น เรื่องนี้ เขาต้องยืนอยู่ข้างนางแน่

แต่นางก็คิดไม่ถึงเลย สุดท้ายก็ทำให้นางต้องถูกย้ายออกจากเรือนเจียนเจีย

จุดนี้เหมือนกับตบฉาดที่หน้านาง

แต่ครั้งนี้ท่าทีของผู้ดูแลแตกต่างไปอย่างชัดเจน แข็งกร้าว ถ้านางยังพูดอะไรอีกคือได้อาละวาดกันน่าเกลียดแน่

ฮูหยินเฉิงเองก็รู้ว่าตนเองไม่เหมาะที่จะพูดอะไร แต่ในใจก็รู้สึกไม่สบายใจ

ลวี่กั่วยังไม่ทันเข้าใจสถานการณ์ ยังคิดจะดิ้นรน แสดงออกถึงความโกรธ "ฮูหยินของพวกเราอยากอยู่ที่นี่..."

"ลวี่กั่ว" ฮูหยินเฉิงครั้งนี้จำใจต้องตัดบทนาง "พวกเราฟังที่ผู้ดูแลจัดการเถอะ อย่าสร้างความลำบากให้คนอื่น ถึงอย่างไรผู้ดูแลก็รับคำสั่งมา"

คำพูดนี้มันช่าง...

ผู้ดูแลไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองได้รับความเห็นใจเลย แต่กลับรู้สึกแปลกๆ ในใจแทน

"ฮูหยินเฉิง เรือนรับแขกทางนั้นสะดวกสบายกว่า จัดแจงไว้ให้เรียบร้อยแล้ว"

"รบกวนผู้ดูแลด้วย"

ฮูหยินเฉิงไม่ลังเล และไม่ได้หันกลับมามองเรือนเจียนเจีย บนหน้ายังมีรอยยิ้มที่ดูเหมาะสมอยู่ ดูแล้วไม่ได้รู้สึกไม่ดีใจหรือฝืนใจเลย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน