อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2045

เขากุมมือนางแน่น เอ่ยขึ้นเสียงต่ำว่า "ซษงจื่อหยิบตำราเก่าม้วนหนึ่งเข้ามา ด้านบนเขียนเรื่องตระกูลถังเขาชิงถงไว้"

"แล้วยังไงหรือ?"

นี่มันเกี่ยวอะไรกับนางล่ะ?

"หนิงหนิงรู้ไหมว่าเขาชิงถงมีชื่อเสียงในการผลิตอะไร?"

"อะไรหรือ?"

"วัตถุดิบยาน่ะ" เซียวหลันยวนเอ่ยเสียงแผ่วเบา

ฟู่จาวหนิงเลิกคิ้ว

ไม่ใช่สิ แม้ว่านางจะเป็นหมอ แม้ว่าจะขาดแคลนวัตถุดิบยามาก แม้จะคิดหาวัตถุดิบยาล้ำค่าอยู่ตลอด แต่ก็ไม่จำเป็นขนาดต้องยอมนับญาติเพื่อวัตถุดิบยานี่?

"เซียวหลันยวนท่านรู้ไหมว่าอะไรคือความมั่งคั่งไม่อาจเปลี่ยนแปลงจิตใจ?" นางใช้ศอกกระทุ้งเขาไปทีนึง

ถังอู๋เจวี้ยนฟังพวกเขาแอบกระซิบกระซาบกัน ก็หัวเราะขึ้นมาอย่างจนใจ

"ข้าว่านะ พวกท่านต้องมากระซิบกระซาบต่อหน้าข้าแบบนี้ด้วยรึ? มีอะไรบอกมาตรงๆ ก็พอแล้ว แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง ช่วงนี้ปู่ข้าเพิ่งจะพบว่า สมัยหนุ่มๆ เขาเคยท่องยุทธภพไปกับผู้อาวุดสจี้กับผู้อาวุโสอีกคนหนึ่ง ดังนั้นจึงนับว่าเป็นคนครอบครัวเดียวกัน"

"อ๋า?"

จุดนี้ฟู่จาวหนิงกลับไม่รู้เรื่องเลย!

"ผู้อาวุโสจี้ตอนนี้ไม่ใช่อาจารย์ของท่านหรือ?" ถังอู๋เจวี้ยนหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมา ยื่นส่งไปตรงหน้าฟู่จาวหนิง "นี่เป็นจดหมายที่ปู่ข้าเขียนด้วยตนเอง ให้ข้าส่งไปให้กับผู้อาวุโสจี้ และเชิญผู้อาวุโสจี้ไปเจอกันที่เขาชิงถงด้วย"

ฟู่จาวหนิงเห็นจดหมายนั้น ลงชื่อผู้อาวุโสจี้เอาไว้

"เจ้าดูสิ อาจารย์สองคนของจ้ามีสัมพันธ์แน่นแฟ้นกับตระกูลถัง วาสนานี้ไม่ยอมรับไม่ได้นา?" ถังอู๋เจวี้ยนหัวเราะขึ้นมา

"ก่อนหน้านี้ทำไมท่านไม่เคยพูดลเยล่ะ?" ฟู่จาวหนิงขมวดคิ้ว

"เดิมทีก็ไม่ได้คิดว่าความสัมพันธ์ของลุงข้าน่าจะใกล้ชิดกว่าใช่ไหมล่ะ? แต่ว่าเอาจริงๆ ก่อนหน้านี้ข้าก็ไม่คิดเลย" ถังอู๋เจวี้ยนยิ้มๆ "บางครั้งความจำข้าก็ไม่ค่อยดี จุดหมายนี้วางไว้หลายวันจนลืมไปแล้ว"

ฟู่จาวหนิงไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ "กลับมาค่อยว่ากัน พวกเราจะออกไปเดินเล่นหน่อย"