อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2046

หลานหรงพากลุ่มค้นหามานานมากแล้ว

ก่อนหน้านี้พวกเขาเจอเมืองเล็กเมืองหนึ่งถูกดินปกคลุมไป ถนนหนทางบ้านเรือนล้วนถูกกลบฝังไปแล้ว แต่ฝนตกมาห่าใหญ่ หลังจากดินภูเขาถูกชะล้างไป ก็มีหลังคาเรือนเล็กๆ บางส่วนโผล่พ้นพื้นดินขึ้นมา

ดังนั้นหลานหรงจึงยืนยันว่าตงฉิงตอนนั้นถูกกลับฝังไปแล้วจริงๆ

พวกเขาเจอกับทางเดินเส้นหนึ่ง หลังจากเข้ามาก็พบว่ายิ่งเดินก็ยิ่งยาว และไม่รู้ว่าตรงไปที่ไหนด้วย

แต่สองด้านของทางเดินก็ปรากฏศาลาหรือบ้านเป็นระยะๆ อธิบายได้ว่าแต่ก่อนนี่เป็นถนนที่อยู่บนพื้นดิน ส่วนถนนของเมืองเล็กจะตรงไปที่ไหน นอจากเมืองใหญ๋แล้วก็อาจจะเป็นวังหลวง

ดังนั้นตอนนั้นหลานหรงจึงออกคำสั่งให้เดินตรงไป จนหาทางออกพบ

คิดไม่ถึงว่าเดินมาสิบกว่าวัน ยังดีที่ด้านในยังมีบ่อน้ำอยู่แห่งหนึ่ง ยังขุดน้ำขึ้นมาได้ ไม่เช่นนั้นคงอันตรายไปแล้ว

แน่นอน พวกเขาไม่ใช่ว่าไม่ได้อะไรเลย

หลังจากผ่านไปสิบวันในที่สุดพวกเขาก็ออกมาแล้ว แล้วจึงเห็นสถานที่นี้เข้า

"พี่ใหญ่ ที่นั่นคงไม่ได้ฝังเมืองไว้อีกแห่งหรอกกระมัง?" ลูกน้องเดินเข้ามา ยื่นถุงใส่น้ำให้เขา ด้านในเหลือแค่อึกเดียวแล้ว ก่อนหน้านี้หลานหรงไม่ได้ดื่มเลย ให้พวกเขาไปจนหมด ตอนนี้ปากเขาแห้งผากไปหมดแล้ว

น้ำในทะเลสาบนั่น ยังไม่รู้ว่าดื่มได้หรือไม่

พวกเขาต้องผ่านป่าหินตรงหน้าจึงจะไปถึงริมทะเลสาบ

หลานหรงรับไป ดื่มน้ำอึกสุดท้าย "พวกเจ้าพักเสียหน่อย ข้าจะไปดูเอง"

พวกเขาก่อนหน้านี้ก็เคยเจอกับทะเลสาบ แต่ทะลเสาบนั่นมีแมลงตัวเล็กๆ อยู่เต็มไปหมด น้ำเหล่านั้นดื่มไม่ได้เลยแม้แต่น้อย ต่อให้ต้มจนเดือดก็ยังดื่มไม่ได้

และยังมีทะเลสาบที่น้ำลึกจนเกือบจะเป็นสีดำ มองลงไปเหมือนมีอันตรายอะไรซ่อนอยู่ ทำให้คนที่เข้าใกล้รู้สึกสันหลังวาบ

ดังนั้นตอนนี้พวกเขาพอเห็นทะเลสาบจึงยังไม่กล้าดีใจกัน

"พี่ใหญ่ ระวังด้วย"

หลานหรงหยิบถุงน้ำเดินตรงไปทางนั้น พลางสาดผงบางอย่างไว้บนตัว