อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2055

ทางที่ไปแท่นชมดาวค่อนข้างคดเคี้ยว สองข้างทางก็ปลูกต้นเหมยอยู่ไม่น้อย พอถูกแสงจันทร์ส่องกระทบ เงาทอดจากกิ่งไม้ก็นาบไปบนกำแพงขาว ราวกับเป็นภาพหมึกลายน้ำที่เย็นชาภาพหนึ่ง

รอบด้านนิ่งสงัดเอามากๆ

หากมีแค่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นคนเดียว นางรู้สึกว่าตนเองคงไม่กล้าเดินถนนเส้นนี้ แม้จะไม่ได้มืดครึ้มนัก แต่มันเงียบเกินไป

คืนนี้มีแสงจันทร์ยังพอไหว ถ้าหากไม่มีแสงจันทร์ ที่นี่คงจะมืดมาก

นางกระทั่งเคยได้ยินฮูหยินเฉิงเล่าถึงแท่นชมดาวมาแล้ว ระหว่างทางที่มาเขาโยวชิง พวกนางว่างกันมาก ฮูหยินเฉิงจึงเล่าเรื่องที่เกี่ยวกับยอดเขาโยวชิงมามากมาย แล้วก็บังเอิญเสียจริง เรื่องของแท่นชมดาวเองก็เล่าให้นางฟังด้วย

ฮูหยินเฉิงพูดออกมาละเอียดกว่าเซียวหลันยวนเสียอีก ศิษย์คนนั้นไปแท่นชมดาวอย่างไร ทำอะไรบนนั้น แล้วพลัดตกลงไปได้อย่างไร ตกลงมาเป็นอย่างไรบ้าง เล่าออกมาอย่างละเอียด

ดังนั้นตอนนี้พอคิดถึงว่าต้องไปสถานที่นั้น องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจึงรู้สึกหนาวสันหลังขึ้นมา

นางมองไปยังคู่สามีภรรยาที่เดินเคียงบ่าไหล่ตรงหน้า ฝีเท้าก็ไม่กล้าผ่อนช้าลง แต่รีบเดินตามไป

แต่ว่าเซียวหลันยวนก็ไม่ให้นางตามมาใกล้นัก แต่พอนางเข้ามาใกล้หน่อย เขาก็จะให้นางถอยไปอย่างเย็นชา

นี่ทำให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจมาก

เดินมาพักหนึ่ง ด้านหน้าเป็นเส้นทางภูเขาที่ไม่มีสิ่งปลูกสร้าง หญ้าวัชพืชข้างทางก็มีมากขึ้นมาพอควร และยังมีหิมะทับถมกันส่วนหนึ่ง ถูกแสงจันทร์ส่องกระทบจนขาวไปทั้งผืน

พวกเขาได้ยินเสียงเพลงทำนองแปลกประหลาด และมีเสียงกลองทุ้มดังขึ้นเป็นระยะ

เสียงผู้ชายที่ร้องออกทุ้มนุ่มนวล แม้ทำนองจะประหลาดไปหน่อย แต่ก็น่าฟัง ดึงดูดความสนใจพวกเขาไปในทันที

ฟู่จาวหนิงแหงนหน้ามองไป ข้างหน้าเป็นบันไดหินสายหนึ่ง ยาวประมาณยี่สิบสามสิบก้าว ด้านบนเป็นลานเรียบธรรมชาติ ไม่ใหญ่มากนัก ประมาณสามตารางเมตร ด้านหนึ่งมีหินยักษ์บังอยู่ ส่วนทิศทางอื่นก็ยื่นออกไปด้านนอกเล็กน้อย

ที่นี่คือยอดเขาแล้ว ตำแหน่งสูงที่สุด ถ้าร่วงลงไปจากด้านบนคือร่างแหลกเป็นผงแน่นอน