อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2167

องค์จักรพรรดิไม่นานก็เข้ามา

เขายังดูตื่นเต้นด้วย

ฟู่จาวหนิงเข้าวังมาพักหนึ่งแล้ว เวลาขนาดนี้ พระสนมอวี้เฟยน่าจะทำสำเร็จแล้วกระมัง?

เขาอยากรู้มาก ฟู่จาวหนิงมีลูกไม่ได้จริงหรือเปล่า!

ก่อนหน้านี้พระสนมหวนเฟยก็วิเคราะห์กับเขามาแล้ว บอกว่าช่วงชีวิตก่อนจะอายุสิบหกของฟู่จาวหนิงข้นแค้นมาก กินไม่ดีสวมเสื้อผ้าก็ไม่อุ่น ได้ยินว่าตอนที่อากาศหนาวจัดยังเคยตกลงไปในทะเลสาบด้วย ยิ่งไปกว่านั้นยังซักเสื้อผ้าตั้งแต่เด็ก ตอนที่ออกไปขุดยามาให้ท่านผู้เฒ่าฟู่เองก็เจอความลำบากมาไม่น้อย

พอวิเคราะห์ออกมาแบบนี้ สุขภาพของหญิงสาวต้องอ่อนแอแน่นอน เป็นไปได้มากที่ร่างกายจะเย็นรักษาได้ยาก

องค์จักรพรรดิยังจำได้ ตอนแรกสุดที่พวกเขาแต่งงานวันนั้น ตอนที่เห็นฟู่จาวหนิง นางฟอมจนเหมือนแค่ลมพัดก็ล้มแล้ว

แม้ต่อมาวิชาแพทย์ของฟู่จาวหนิงจะดีขึ้น รู้ว่าต้องบำรุงร่างกายตัวเองอย่างไร แต่ร่างกายของหญิงสาวพังไปแล้วก็ชดเชยกลับมาได้ยาก

ฟู่จาวหนิงเป็นไปได้มากว่าจะมีบุตรได้ยากจริงๆ

ถ้าหากเป็นเช่นนี้จริง ก็จะดูอย่างที่สุด เขาจะใช้เหตุผลที่ฟู่จาวหนิงให้กำเนิดทายาทไม่ได้ ปลดตำแหน่งพระชายาอ๋องเจวี้ยนของนางซะ

ถึงตอนนั้นก็บอกว่าเขารับปากกับไท่ซ่างหวงไว้ ว่าจะดูแลอ๋องเจวี้ยนให้ดี จะดูแลเรื่องการสืบทายาทของเขา

อ๋องเจวี้ยนเองก็กตัญญูอย่างมากต่อไท่ซ่างหวง แต่ให้เขาจะชอบฟู่จาวหนิงแค่ไหน แต่จอยอมทนกับการที่ตนเองไม่มีทายาทสืบสกุลได้หรือ?

ถ้าหากคิดจะรั้งฟู่จาวหนิงไว้ข้างกายจริง เช่นนั้นก็ให้นางสละตำแหน่งภรรยาเอกออกมา แล้วแต่งงานกับภรรยาเอกคนอื่นใหม่ซะ

ไม่เช่นนั้น ก็ต้องยอมส่งฟู่จาวหนิงไปต้าชื่อ!

ไม่ว่าอย่างไร ก็สร้างความเจ็บปวดอย่างรุนแรงให้อ๋องเจวี้ยนได้ทั้งนั้น ให้เขาต้อทุกข์ทรมาน!

ทำให้เขาทรมานได้ องค์จักรพรรดิรู้สึกเบิกบานมาก

เขาตื่นเต้นจนยากจะอดกลั้น พอมาถึงหน้าวังบรรทมของพระสนมอวี้เฟยก็ร้องขึ้นมาทันที

"พระสนม ข้าได้ยินว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนอยู่กับเจ้าที่นี่หรือ? พวกเจ้าแลกเปลี่ยนวิชาแพทย์กันหรือยัง? เป็นอย่างไรบ้าง?"

ฟู่จาวหนิงฟังออกถึงความลิงโลดในน้ำเสียงองค์จักรพรรดิ

พอเห็นแบบนี้ ก็เหมือนสุขภาพดีมากจริงๆ แต่ฟู่จาวหนิงก็ยังไม่ปักใจเชื่อ

ดูเหมือนต้องจับชีพจรเขาถึงจะตรวจสอบสภาพร่างกายแท้จริงของเขาได้

"ฝ่าบาท หม่อมฉันคิดไม่ถึงว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนจะตรงไปตรงมามีอารมณ์ขันขนาดนี้ แล้วยังเข้ากันได้ดีด้วย ดังนั้นเลยคุยกับนางนานไปหน่อย" พระสนมอวี้เฟยบอกกับองค์จักรพรรดิด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็ชำเลืองไปทางฟู่จาวหนิง

นางรู้สึกว่าฟู่จาวหนิงคงไม่พูดอะไรกับองค์จักรพรรดิ

จากที่นางรู้ ก่อนหน้านี้อ๋องเจวี้ยนกับนางก็ไม่ถูกกับองค์จักรพรรดิอยู่แล้ว

พวกเขาสามีภรรยา ล้วนคอยระแวงองค์จักรพรรดิอยู่ และไม่เคารพด้วย

"โอ๋? ข้าคิดไม่ถึงเลย ว่าพวกเจ้าสองคนจะดูถูกคอกันตั้งแต่แรกเห็น" องค์จักรพรรดิประคองพระสนมอวี้เฟยลงนั่ง บีบมือของนางเบาๆ ส่งสายตาสอบถามกับนาง

"องค์จักรพรรดิเข้าใจผิดแล้ว ข้ากับพระสนมอวี้เฟยคุยกันไม่ถูกคอเลย ที่ไม่ทะเลาะกันก็ดีมากแล้ว" ฟู่จาวหนิงพูดออกมาสบายๆ แบบตรงไปตรงมา

ไม่ไว้หน้าพระสนมอวี้เฟยเลยแม้แต่น้อย