อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2190

รวมถึงเจ้าอารามโยวชิงด้วย

นางเดิมทีก็ลุกขึ้นมาครึ่งตัวแล้ว จึงค่อยๆ นั่งกลับลงไป

คนเหล่านี้ ในใจเย็นชากันมาก

แต่พวกเขาไม่สนใจ นางเองก็ไปสนใจไม่ได้

ตอนนี้นางมองออกแล้ว องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่เป็นอะไรเลย เป็นได้แค่ภาระ เป็นได้แค่ความยุ่งยาก

"ไปดูหน่อย อย่าให้นางวิ่งพล่านในจวนอ๋อง" เซียวหลันยวนส่งสายตาให้สือลิ่ว

"ขอรับ"

สือลิ่วตามออกไปทันที

หยวนอี้ตกตะลึงอีกครั้ง "ความหมายของอ๋องเจวี้ยนคือ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นจะไม่วิ่งออกไปจากจวนอ๋องเจวี้ยนหรือ?"

เมื่อครู่พอนางพูดแล้วก็พุ่งออกไปแบบนั้น นางยังคิดว่าจะออกจากจวนอ๋องเจวี้ยนไปเสียอีก

เซียวหลันยวนหัวเราะเย็นชา "หลังจากนางวิ่งออกไปก็เลี้ยวซ้าย นั่นไม่ใช่ทิศของประตูจวนอ๋องเสียหน่อย"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลัวตายมาก นางรู้ว่าต้าชื่อไม่คิดจะล้มเลิกเรื่องจับตัวนาง ในเมืองหลวงเองก็ไม่รู้ว่ามีองครักษ์ต้าชื่อคอยหาตัวนางอยู่หรือเปล่า

ถ้านางออกจากจวนอ๋องเจวี้ยนไปคนเดียว คืออันตรายมาก

ดังนั้นนางไม่มีทางออกไป

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็มีโชคติดตัวอยู่จรงิๆ เจอกับอันตรายหลายครั้งขนาดนี้ นางก็ยังรอดมาได้แบบไร้ริ้วรอย

หยวนอี้รู้สึกหมดคำจะพูด

เจ้าอารามโยวชิงถอนหายใจ "พวกท่านทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?"

ทำไมถึงรับแม่นางแค่คนหนึ่งไว้ไม่ได้?