อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2212

การตัดสินใจของคนตระกูลฟู่ ทำให้เซียวหลันยวนรู้สึกเกินคาดมาก

เขาคิดไม่ถึงเลย ว่าพวกฟู่จิ้นเชินจะกล้าหาญเด็ดเดี่ยวขนาดนี้

รวมถึงผู้เฒ่าฟู่ด้วย อยู่ในเมืองหลวงแคว้นเจามาทั้งชีวิต แก่ชราแล้วแต่ก็ยังยอมติดตามลูกหลานออกจากบ้านเกิดเมืองนอน

"ข้าไม่ได้บอกพวกเขา ว่าการตัดสินใจสุดท้ายของท่านคืออะไร แค่ให้พวกเขาตรงไปที่ตั้งโจวก่อน" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

อันที่จริงนางพูดเช่นนี้ ด้วยความชาญฉลาดของฟู่จิ้นเชิน ก็น่าจะพอคิดออกแล้ว

ตั้งโจวอยู่ใกล้ตงฉิงมาก พวกเขาไปที่ตั้งโจว ถึงตอนนั้นก็ยังไปตงฉิงได้

แต่ก็มีเงื่อนไขว่า ตงฉิงยังเห็นตะวันได้อีกครั้ง หรือก็คือ ซากปรักหักพังของตงฉิง ยังเหมาะให้คนอยู่อาศัย

การต้องเริ่มใหม่ทั้งหมดพวกเขาไม่กลัว เพียงแค่มีเงื่อนไขเดียวเท่านั้น

"หลานหรงทางนั้นมีความคืบหน้า"

เซียวหลันยวนรู้ว่าฟู่จิ้นเชินน่าจะคิดออก ดังนั้นเขาจึงเผยข้อมูลบางอย่างกับฟู่จาวหนิง

"เมืองเล็กแห่งหนึ่งของตงฉิงปรากฏขึ้นบนพื้นดินแล้ว สิ่งปลูกสร้างที่นั่นแทบจะสมบูรณ์ ยิ่งไปกว่านั้นต้นกำเนิดน้ำก็ยังอยู่ กระทั่งน้ำในบ่อยังคงใส่สะอาดมีรสหวาน เพียงแต่ยังต้องตรวจสอบให้ละเอียดวก่าเมืองเล็กแห่งนี้ตอนนั้นหายไปได้อย่างไร ยังมีอันตรายอยู่หรือไม่"

"ถ้าหากที่นั่นไม่มีอันตรายแล้ว จัดการเก็บกวาดเสียหน่อยก็เข้าอยู่ได้ แม้จะยังหาเมืองหลวงตงฉิงไม่เจอ แต่ในเมืองเล็กนั่นก็น่าจะพออยู่อาศัยได้ เพียงแต่ตอนนี้ถนนยังไม่ดี จะไปที่นั่น คงต้องลำบากอยู่บ้าง"

"ลำบากหน่อยก็ไม่เ็นไร ขอแค่ผลลัพธ์ดีก็พอ" ฟู่จาวหนิงเองก็มองโลกในแง่ดี "ถนนเดินทางยากอันที่จริงสำหรับเราตอนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร เพราะพอไปแล้วก็ป้องกันได้ง่าย คนอื่นเองก็เข้าโจมตีตไม่ได้ง่ายๆ"

เซียวหลันยวนพยักหน้า

เขาชอบจุดนี้ของฟู่จาวหนิงมาก ต่อให้เจอกับความลำบากอะไร นางก็ไม่ท้อแท้สิ้นหวัง ไม่บ่นโทษใส่เขา ไม่แสดงสีหน้าแย่ๆ ให้เขาเห็น ตรงข้ามกลับมาปลอบโลมเขาแทน

นี่ทำให้เขาอารมณ์ดีสุดๆ

ทั้งสองคนเผชิญหน้าด้วยกัน ไม่กล้วความยากลำบาก เจอกับปัญหาอะไร เขาก็เชือ่ว่าสามารถแก้ไขมันไปได้