อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2221

่ชั่วขณะหนึ่ง ฟู่จาวหนิงไม่รุ้ว่าควรจะวิจารณ์เจ้าอารามโยวชิงคนนี้ยังไงดี

ถ้าหากเขาหนีแต่งงานเพราะสาเหตุนี้ ไม่แต่งกับจักรพรรดินี ยิ่งไปกว่านั้นต่อมายังคอยสังเกตโชคชะตาแคว้นตงฉิงมาตลอดยี่สิบกว่าปี คอยดูแลดาวจักรพรรดิองค์ใหม่ดวงนี้อย่างเซียวหลันยวน นี่ก็เรียกว่าผู้รู้แจ้งได้แล้วหรือ?

เช่นนั้นก็ไม่แปลกที่ตอนนี้เขาดื้อรั้นจะสอดมือเข้ามายุ่งงานแต่งงานของเซียวหลันยวน แล้วจะพาองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไว้ข้างกาย

"อายวน" ไทเฮากุมมือเซียวหลันยวน ถอนใจเอ่ยขึ้นว่า "อันที่จริงข้าก็ไม่อยากให้เจ้ากลับตงฉิง ไม่อยากให้เจ้าต้องแบกรับภาระหนักไว้บนบ่า ตงฉิงตอนนั้นยังไม่รู้ว่าล่มสลายเพราะอะไร ไท่ซ่างหวงเคยบอกกับข้าว่า แผ่นดินทางตงฉิงนั้น บางทีอาจจะเป็นสถานที่พิเศษในธรรมชาติ ดังนั้นจึงบอกไม่ได้ว่าเมื่อไร ที่ดวงตะวันเต็มจันทราดับ แผ่นดินแม่น้ำเกิดการเปลี่ยนแปลง ที่นั่นอาจจะมีการเคลื่อนไหวของภูเขาสายน้ำ กลางวันกลางคืนสลับกัน"

ไทเฮาชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองฟู่จาวหนิง "ดังนั้น ต่อให้หาที่ตั้งเดิมของตงฉิงเจอ ต่อให้สามารถทำให้ตงฉิงกลับมาเห็นตะวันได้อีกครั้ง ใครจะรู้ว่าอีกหลายสิบปีให้หลัง หรือร้อยปีให้หลัง กาลเวลาผันผ่าน ที่นั่นจะเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ขึ้นอีกหรือไม่ ถ้าเผื่อมีการล่มสลายอีกครั้งเล่า?"

"จะว่าไป การจะหาตงฉิงให้พบก็ยากมากแล้ว แล้วจะทำให้มันเห็นตะวันอีกครั้งก็ยิ่งยากเข้าไปใหญ่ ไม่ใช่ว่าตอนนี้มีหลายขั้วอำนาจจับตามองตงฉิงอยู่หรือ? ถ้าหากจะไปจัดการเรื่อนี้จริง คงอันตรายมาก ตัวตนฐานะของอายวนถ้าเปิดเผยออกมา ก็คงอันตรายแน่"

"ข้ายังหวังให้เจ้าได้อยู่อย่างสงบสุข มีความสุขเบิกบานกับการใช้ชีวิตนี้ จาวหนิงให้กำเนิดลูกเจ้าสองสามคน การที่ครอบครัวสุขสันต์ปรองดอง ไม่ดีกว่าการไปทนทุกข์ทรมานหรอกหรือ? "

"ดังนั้น เจ้าอารามน่าจะรู้ความคิดข้า ครั้งนี้ที่มาเมืองหลวง เขาเองก็ไม่คิดจะมาพบหน้าข้า อายวน เจ้าสามารถเคารพเขาได้ แต่ไม่ต้องไปฟังเขามันทุกเรื่อง

ไทเฮาพูดออกมายืดยาว ดูเหนื่อยล้ามาก นางบอกกับฟู่จาวหนิงอีกว่า "จาวหนิง เจ้าต้องคอยเตือนอายวน เจ้าอารามไม่อยากให้เจ้ากับอายวนแต่งงานกัน เรื่องนี้ข้ารู้ ก่อนหน้านี้ข้าก็คิดไม่เข้าใจ ยังรู้สึกว่าเขาพูดมามีเหตุผลอยู่"

ฟู่จาวหนิงมองเซียวหลันยวน เขาเองก็มองมาทางนาง สายตาสองคนประสานกัน เขาส่ายหัวเบาๆ สื่อว่านางไม่ต้องเก็บไปใส่ใจ

ตอนนี้ไทเฮามีคำพูดมากมาย พวกเขาแค่ฟังไว้ อย่าไปโต้นางก็พอ แต่สุดท้ายจะฟังความหมายของนางหรือเปล่า ก็ต้องดูที่ตัวพวกเขาเอง

"อายวน สองปีก่อน ข้าเองก็รู้สึกว่าจาวหนิงไม่ได้มีนิสัยเชื่อฟังนัก รู้สึกว่านางค่อนข้างเอาแต่ใจ กลัวว่าเจ้าอยู่กับนางแล้วจะเสียเปรียบ หรือถูกนางพาไปทางไม่ดี แต่ปีนี้ ข้ามองออกแล้ว ว่านางมีความสามารถ และมีความคิดเป็นของตัวเอง ไม่ใช่เอาแต่ใจ เจ้เาองก็เป็นเด็กที่มีความคิดของตัวเอง พวกเจ้าสองคนปรึกษาหารือแล้วอยู่ด้วยกันดีดีก็พอแล้ว"

ฟู่จาวหนิงเก็บเข็มกลับมา

แต่ไทเฮาพูดมาเยอะขนาดนี้ สติก็ยังพอทรงๆ

"ไทเฮา ท่านพักผ่อนสักหน่อยเถอะ ข้ากับจาวหนิงรู้แล้ว พวกเราเองก็จะจับมืกันไปทั้งชีวิต" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น