อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2222

"อายวน ถึงตอนนั้นเจ้าก็หาโอกาส ใช้สิ่งนี้ไปเจรจากับจักรพรรดิดู ให้เขาสัญญาว่าจะไม่ลงมือทำร้ายเจ้าอีก แล้วปกป้องเจ้าไปตลอดชีวิต"

ไทเฮาพูดถึงตรงนี้เสียงก็ค่อยๆ เล็กลง

"ไทเฮา?"

ไทเฮาไม่มีปฏิกิริยาตอบ ดวงตาปิดลง เสียงเองก็ไม่มีแล้ว เซียวหลันยวนสัมผัสได้ว่ามือของนางอ่อนยวบลงไปอย่างไร้เรี่ยวแรง เขาปล่อยมือ มือของนางก็ห้อยตกลงมา

"ไทเฮา!"

ฟู่จาวหนิงยื่นมือมาวัด แล้วจึงส่ายหัวเบาๆ ให้เซียวหลันยวน เอ่ยขึ้นว่า "ไทเฮาจากไปแล้ว"

เหล่าแม่นมกับสาวใช้วังที่เมื่อครู่ถอยห่างออกไป ตอนนี้พอเห็นฉากนี้ พวกนางก็หน้าเปลี่ยนสี รีบร้องวิ่งเข้ามา

"พระชายา ไทเฮาพระนางท่าน?"

"ไทเฮาสิ้นแล้ว"

"ไทเฮา!"

ชั่วขณะหนึ่ง เหล่าขุนนางคุกเข่าลงร้องไห้กันระงมขึ้นมา

ฟู่จาวหนิงมองไปทางเซียวหลันยวน "ท่านรีบไปเถอะ"

เซียวหลันยวนเดิมทีเลี่ยงองครักษ์เข้ามาในนี้ ถ้าตอนที่ไทเฮาตายเขาอยู่ที่นี่ องค์จักรพรรดิเกรงว่าคงจะใช้โอกาสนี้คาดโทษเข้ามาอีก

"หนิงหนิง เจ้าเองก็ออกจากวังด้วยกันเถอะ"

"ข้ายังไปไม่ได้ ข้าอยู่ที่นี่องค์จักรพรรดิรู้อยู่ ข้ารับมือไหว ท่านรีบไปเถอะ"

เพียงไม่นาน องค์จักรพรรดิก็ทราบข่าวนี้

เขาดีดตัวลุกขึ้นยืน

"ข้าก็ว่าตอนอยู่ที่สวนดอกไม้หลวงก่อนหน้าสีหน้าเสด็จแม่แปลกเอามากๆ ก่อนหน้านี้มีสีหน้าเจ็บป่วย แต่วันนี้กลับดูเปล่งปลั่งแดงระเรื่อ ที่แท้ก็..."

อาการดีขึ้นวูบสุดท้ายก่อนตายนี่เอง

นางไม่สงสัยว่าฟู่จาวหนิงคิดจะเอาชีวิตไทเฮา

ไม่มีเหตุจูงใจ

หรือก็คือถ้าเขาคิดจะใส่ร้ายฟู่จาวหนิงก็ไม่มีเหตุผลเพียงพอ ถ้าหากเซียวหลันยวนอยู่ที่นี่ยังพอว่า จะยังไงเขาก็ต้องคาดโทษเข้าไปให้ได้