อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2224

องค์จักรพรรดิพอเห็นเขา ก็มีสีหน้าเย็นชา

ยังดีที่เซียวหลันยวนเองก็ไม่ได้มาเจอวาระสุดท้ายของไทเฮาเหมือนกัน ไม่เช่นนั้นเขาก็อดสงสัยไมม่ได้ว่าไทเฮาจะบอกความลับอะไรกับเซียวหลันยวนอีก

ตอนนี้พวกเขาล้วนพลาดช่วงสุดท้ายของไทเฮาไปทั้งคู่ ถือว่ายุติธรรมอยู่

"อายวน เสด็จแม่ไปพบเสด็จพ่อแล้ว ตอนนี้ ข้าจะยังไม่เอาผิดเรื่องที่องครักษ์ของเจ้าสังหารนักดนตรีของแคว้นหมิ่น" องค์จักรพรรดิเอ่ยเสียงเย็นชากับเซียวหลันยวน

"องค์จักรพรรดิในเมื่อรู้ว่านั่นเป็นนักดนตรีของแคว้นหมิ่นคนหนึ่ง เช่นนั้นก็อย่าเอ่ยขึ้นข้างๆ ไทเฮาเลย นางกำลังจะไปพบเสด็จพ่อ ถ้านางไปพูดกับเสด็จพ่อ เดี๋ยวเสด็จพ่อคืนนี้จะมาหาท่าน เดี๋ยวท่านจะนอนไม่หลับเอานะ"

เซียวหลันยวนกุมมือฟู่จาวหนิง เอ่ยขึ้นเรียบๆ กับองค์จักรพรรดิคำหนึ่ง

คำนี้เกือบทำเอาองค์จักรพรรดิโมโหจนลมจับอีกครั้ง

ทำไมพวกเขาสามีภรรยาถึงได้เหมือนกันแบบนี้?

เมื่อครู่ฟู่จาวหนิงเพิ่งจะขู่เขาว่าไทเฮาจะมาหา ตอนนี้เซียวหลันยวนก็บอกว่าไท่ซ่างหวงจะมาหาคืนนี้อีก!

ได้ๆๆ ขู่เขาแบบนี้กันใช่ไหม?

องค์จักรพรรดิหน้าบึ้งไม่คุยกับพวกเขาแล้ว

"งานศพของเสด็จแม่ ต้องทำให้ละเอียด ทำให้ดี!"

เรื่องที่เซียวหลันยวนแอบเข้าวังมาพบไทเฮาก่อนหน้านี้ จึงผ่านไปอย่างไร้ซุ่มเสียง

งานศพใหญ่ของแคว้นเจา พวกหยวนกังรู้สึกรู้สึกเหมือนมีลางร้าย

ตอนนี้ พวกเขายิ่งไม่มีโอกาสทำอะไรแล้ว และไม่มีโอกาสจะพาฟู่จาวหนิงเซียวหลันยวนออกไปแล้ว

และตอนนี้ ทางแคว้นหมิ่นก็สงจดหมายลับเข้ามา บอกว่าเมืองจักรพรรดิเกิดเรื่อง ให้พวกเขารีบกลับไป

หยวนกังกับหยวนอี้หารือกันครึ่งวัน จึงจำใจตัดสินใจไปทูลลาจักรพรรดิเจา

จักรพรรดิเจาให้กรมพิธีการจัดเตรียมของขวัญให้พวกเขา ส่งพวกเขาออกจากเมืองหลวง