อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2230

เจ้าอารามโยวชิงพอได้ยินว่าถังสืออวิ้นพอเข้าเมืองหลวงก็ตรงไปที่จวนอ๋องเจวี้ยน ก็ถึงกับส่ายหัวถอนหายใจทันที

นี่ยังเป็นคู่มือเซียวหลันยวนไม่ได้หรอก

สำหรับคนตระกูลถัง แน่นอนว่าเขาเคยได้ยินมาบ้าง เพียงแต่ว่า ก่อนนห้านี้เขารู้สึกว่ายังไม่ต้องสนใจตระกูลถังชั่วคราว ปล่อยไว้ก่อนให้พวกเขาพัฒนากันไปเอง บางทีพอถึงช่วงเวลาสำคัญ ยังอาจจะช่วยพวกเขากระตุ้นเซียวหลันยวนได้

แต่เขาก็คิดไม่ถึง ว่าถังสืออวิ้นจะไม่ได้เรื่องขนาดนี้

ดูท่าสิ่งที่ไม่ได้เรื่องยังไงก็คือไม่ได้เรื่องอยู่วันยังค่ำ เทียบกับลูกที่เกิดจากจักรพรรดินีไม่ได้เลยจริงๆ

"เจ้าอาราม ถังสืออวิ้นคนนี้มีตัวตนฐานะพิเศษอะไรใช่ไหม?"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นฟังอยู่ แต่ก็ไม่ได้ยินอะไรอย่างอื่น ได้ยินแค่ว่าถังสืออวิ้นเหมือนจะไปหาอ๋องเจวี้ยน

เจ้าอารามยังถอนหายใจออกมา บอกว่าเสียดายตระกุลถังคนนี้

ใจนางก็สั่นกึก ถ้าหากไม่ได้จริงๆ เช่นนั้นนางก็มองไปทางคนอื่นดีไหม?

ถังสืออวิ้นเป็นคนแบบไหนกัน?

คิดบัญชีกับอ๋องเจวี้ยนได้หรือ? เจ้าอารามก็รู้จักด้วย? ฟังจากน้ำเสียงเขา เหมือนก่อนหน้านี้ยังดูคาดหวังกับถังสืออวิ้นคนนี้อยู่พอควร นี่แสดงว่าถังสืออวิ้นมีตัวตนไม่ธรรมดาหรือเปล่านะ?

"ถ้าใช่แล้วทำไมหรือ?"

เจ้าอารามเหลือบมองนางผาดหนึ่ง มองออกถึงความคิดนางทันที

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็น่าเสียดาย เกิดในราชวงศ์แท้ๆ ทำไมถึงเลี้ยงดูออกมาไร้เดียงสาขนาดนี้? ต้องโทษจักรพรรดิต้าชื่อ ที่มีความคิดเช่นนั้นกับนาง จึงจงใจเลี้ยงนางให้ไร้เดียงสาแบบนี้กระมัง?

คิดว่าแบบนี้จะหลอกง่ายควบคุมง่ายหรือ?

ใครจะรู้ว่านางดันหนีออกมา

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็โตขนาดนี้แล้ว เรื่องฉลาดสุดที่เคยทำ อาจจะใช้ไปกับการหนีรอดเงื้อมมือฝ่าบาทต้าชื่อนี่แล้ว

"เจ้าอาราม ท่านว่าข้าควรทำอย่างไรดี ข้าติดตามท่านไปได้ไหม? ถ้าหากท่านพาข้าไปได้ ไม่คิดว่าจะคอยทิ้งข้าไปตลอด ข้าก็คงไม่ต้องคิดมากแบบนี้นี่นา"

"ไปแล้วค่อยว่ากัน"

"แล้วท่านจะส่งข้าไปเขาชิงถงไหม?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่าถ้ามีเขาคุ้มครอง ตนเองจะไปเขาชิงถงสักรอบก็ไม่ใช่จะไม่ได้ ถ้าเพื่ออยู่ที่นั่นไม่ได้ นางก็ค่อยออกมากับเจ้าอาราม

เจ้าอารามโยวชิงกุมหน้าผาก

"ข้าจะส่งเจ้าไป" เขารับปาก

วันนี้ บ้านตระกูลฟู่กลุ่มสุดท้ายก็ออกจากเมืองหลวงแล้ว

ฟู่จาวหนิงไม่ได้ไปส่งพวกเขา แต่วกไปวนมาในเมืองหลวง ซื้อของมาไม่น้อย ดึงดูดสายตาคนทั้งหมดไว้ ไม่ให้ไปสังเกตถึงคนตระกูลฟู่

คนตระกูลฟู่ออกจากเมืองหลวงได้อย่างราบรื่น พอเห็นเมืองหลวงห่างไปเรื่อยๆ ฟู่จาวเฟยก็ตื่นเต้นขึ้นมา

"ท่านปู่ จักรพรรดิไม่ให้ข้าออกจากเมืองหลวง แต่ตอนนี้ข้าแอบออกมาได้แล้ว ไม่มีใครพบตัวเลย!"