อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2231

ฟู่จาวเฟยก่อนหน้านี้คิดว่าตนเองคงต้องติดอยู่ในเมืองหลวงอีกหลายปี ไปไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้น

เผ่าเฮ่อเหลียนของพวกเขา ก็ไม่รู้ว่าถูกทหารแคว้นเจาตีพ่ายไปแล้วหรือยัง ถ้ายึดเมืองกลับมาได้ พ่อเลี้ยงแต่ก่อนของเขาก็น่าจะถูกจับมาตัดหัว และส่งหัวกลับมาที่เมืองหลวงแล้ว

ถึงตอนนั้นจักรพรรดิคงคิดถึงองค์ชายน้อยของเผ่าในอดีตคนนี้อย่างเขาแน่นอน

และด้วยนิสัยไร้เหตุผลของจักรพรรดิ จะต้องย้ายความโกรธ จะต้องไม่สบอารมณ์ตัวเขาแน่นอน

ฟู่จาวเฟยเป็นกังวลมาตลอด กลัวว่าถึงเวลาจะนำเคราะห์มาหาพี่สาวจากตัวตนฐานะของตนเอง กระทั่งทำให้พี่เขยอ๋องเจวี้ยนลำบากไปด้วย

เพียงแต่เขาไม่เคยแสดงมันออกมา กลัวว่าคนในครอบครัวจะเป็นห่วง

ตอนนี้เขาออกมาแล้ว! เขาออกจากเมืองหลวงแล้ว!

ต่อให้ที่เมืองชายแดนทางนั้นเผ่าของพวกเขาจะแพ้ หรือทำเรื่องอุกอาจอะไรขึ้นมาอีก ฝ่าบาทก็คงไม่หันมาโทษเขาแล้วกระมัง?

ยิ่งไปกว่านั้นท่านพี่กับพี่เขยถึงตอนนั้นก็คงจะออกจากเมืองหลวง ไม่คิดจะอยู่เล่นกับฝ่าบาทแล้วด้วย!

หรือก็คือพอตอนนี้ ฟู่จาวเฟยเพิ่งรู้สึกว่าตนเองเหมือนจะผ่อนคลายลงได้จริงๆ แล้วนั่นเอง

เขาอายุยังน้อย ก่อนหน้านี้แรงกดดันในใจมากเกินไป ดังนั้นช่วงนี้จึงเอาแต่ฝึกยุทธ์อย่างหนัก เรียนความรู้ต่างๆ จากท่านพ่อ คิดแต่จะให้ตนเองแข็งแกร่งขึ้นมาโดยไวที่สุด หลังจากนี้จะได้ไม่กลายเป็นตัวถ่วงของพี่สาว แล้วยังช่วยเหลืออะไรได้บ้างด้วย

"ดูเด็กอย่างเจ้าสิ ไม่ได้เกิดในเมืองหลวงจริงๆ นั่นล่ะ ขนาดออกจากเมืองหลวงยังไม่มีอาลัยอาวรณ์สักนิด ดีใจขนาดนั้นเชียว?"

ผู้เฒ่าฟู่ลูบเครายิ้มๆ มองเขาอย่างเมตตา

"ท่านปู่" ฟู่จาวเฟยได้ยินเขาพูดแบบนี้ ก็รู้สึกเชิงขอโทษขึ้นมา ขณะเดียวกันก็กังวลท่านผู้เฒ่าขึ้นมาด้วย "ท่านรู้สึกไม่อยากจากเมืองหลวงไปสินะ?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน