อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2232

ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ถือว่าออกไปท่องเที่ยวแล้วกัน หลังจากนี้ถ้าไม่ไหวก็หาเมืองพักผ่อนเสีย

"เรื่องนี้ก็พูดลำบาก แต่ว่าข้าน่ะคิดได้แล้ว พวกเจ้าไม่ต้องกังวล ที่ที่มีครอบครัวอยู่ก็คือบ้าน ไปที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น" คำนี้ของผู้เฒ่าฟู่ไม่ใช่พูดเพื่อมาปลอบใจ แต่เขาคิดเช่นนี้จริงๆ

ยิ่งไปก่านั้นพอคิดถึงว่าพวกฟู่จาวหนิงอยู่ที่เมืองหลวงก็ถูกจักรพรรดิจับจ้องกดดันอยู่ตลอด แล้วยังอาจเกิดอันตรายขึ้นได้ตลอด เขาก็ไม่อยากอยู่ในเมืองหลวงต่อแล้ว

รอตอนที่ร่างกายจักรพรรดิไม่ไหวแล้ว ช่วงพิเศษที่ผลัดเปลี่ยนอำนาจจักรพรรดิ ตัวตนของพวกเขา เป็นไปได้มากว่าจะถูกลากเข้าไปในการแย่งชิงนี้ ถึงตอนนั้นพวกเขาก็จะกลายเป็นจุดอ่อนของฟู่จาวหนิงไป ท่านผู้เฒ่ารู้สึกว่าตอนนั้นพวกเขาจะเป็นตัวถ่วงให้ฟู่จาวหนิง

ดังนั้น ไม่ว่าจะพิจารณาจากด้านไหน พวกเขาออกไปล้วนเป็นเรื่องดี

ในเมื่อเป็นเรื่องดี เรื่องความอาลัยความเศร้าใจเล็กน้อยต่อบ้านเกิดก็มองข้ามไปได้

"ท่านปู่ ไม่แน่หลังจากออกเมืองหลวงแล้ว ท่านพี่อาจจะกล้ามีลูกก็ได้" ฟู่จาวเฟยกดเสียงต่ำ "ถึงตอนนั้นท่านก็จะได้อุ้มเหลนแล้ว ท่านไม่ใช่บ่นมาตลอดว่าอยากอุ้มเหลนหรือ?"

ผู้เฒ่าฟู่อายุขนาดนี้แล้ว มีความปรารถนาและความหวังที่แรงกล้าอยู่เรื่องหนึ่ง ก็คืออยากเห็นลูกหลานสี่ชั่วอายุอยู่พร้อมหน้ากัน

คนแก่ที่อายุขนาดนี้อย่างพวกเขารู้สึกว่าการที่ลูกหลานสี่ชั่วอายุอยู่พร้อมหน้ากันคือความสมบูรณ์และพูนสุขอย่างหนึ่ง

ฟู่จาวหนิงกับอ๋องเจวี้ยนแต่งงานกันสามปีแล้ว ถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีลูก ท่านผู้เฒ่าไม่กล้าบ่นต่อหน้าฟู่จาวหนิงกับอ๋องเจวี้ยน อันที่จริงฟู่จาวเฟยเองก็เคยเอ่ยขึ้นต่อหน้าไม่รู้กี่ครั้งแล้ว

"ฮ่าๆ ก็จริง นี่ก็จริง"

พอท่านผู้เฒ่าได้ยินคำนี้ก็หัวเราะร่าขึ้นมาทันทีตามคาด เบิกบานขึ้นมาอย่างแท้จริง

พอมีทุกคนอยู่ด้วยกัน แล้วหลังจากนี้ยังอาจจะมีเหลนอีก เขายังสนใจเมืองหลวงอีกที่ไหน?

พวกเขาจากไปด้วยเสียงหัวเราะเริงร่าตลอดทาง