อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2245

ถังอู๋เยว่จู่ๆ ก็เครียดขึ้นมา "ท่านพี่ ไม่งั้นให้นางออกไปก่อนเถอะ ข้าไม่อยากพบแล้ว"

เสียงของเขาอันที่จริงยังเด็กอยู่มาก

แต่ว่าถังอู๋เจวี้ยนกลับรู้ ว่าเสียงนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนไปบ้างแล้ว ไม่ได้ใสกังวานแบบก่อนหน้านี้

ถ้าเป็นเช่นนี้ต่อไป เสียงของอาเยว่ก็อาจจะเปลี่ยนเป็นแก่ไปด้วยแน่

และถ้าถึงวันนั้น อาเยว่ก็น่าจะไม่มีทางช่วยแล้ว

ฟู่จาวหนิงเป็นความหวังสุดท้ายของพวกเขาแล้วจริงๆ แต่พอเป็นเช่นนี้ ถังอู๋เจวี้ยนก็ไม่กล้าพูดกับน้องชายออกมา

ตอนนี้พอเห็นอาเยว่เกิดความรู้สึกอยากถอยอีกครั้ง ทำให้ในใจถังอู๋เจวี้ยนรู้สึกหมดหนทางขึ้นมา

แต่ไม่ทันที่เขาจะได้พูด พวกเขาก็ได้ยินเสียงลิงโลดของฟู่จาวหนิงดังขึ้น

"กวางน้อยตัวนี้น่ารักจังเลย มันไม่กลัวข้าด้วยนะ"

ถังอู๋เจวี้ยนเองก็ไม่คิดว่าหลังจากฟู่จาวหนิงเข้ามา ไม่ใช่คิดจะเข้ามาทักทายพวกเขาเป็นอันดับแรก แต่กลับใช้ประโยคแบบนี้ดึงดูดความสนใจถังอู๋เยว่ไป

กวางน้อยตัวนั้น ถังอู๋เยว่ชื่นชอบมาก เป็นเพื่อนสนิทของเขาเลยก็ว่าได้ ปกติจะค่อนข้างขี้กลัว นอกจากพวกเขาพี่น้องสองคน คนอื่นพอเข้าใกล้ มันจะวิ่งหนีทันที

นั่นยังเป็นคนใช้ที่คอยเลี้ยงพวกมันด้วยนะ อย่างน้อยก็ไม่ใช่คนแปลกหน้า

แต่ฟู่จาวหนิงเข้ามาครั้งแรก

ดังนั้นพอนางบอกว่ากวางน้อยไม่กลัวนาง ก็ทำให้ถังอู๋เยว่รู้สึกอยากหันกลับไปมองอย่างอดไม่อยู่ทันที

เขาเอ็นหญิงสาวที่โค้งตัวลงยื่นมือลูบหัวกวางน้อยอยู่

ถังอู๋เยว่ไม่ได้สนใจกับหน้าตาของคนนัก ต่อให้สวยแบบฟู่จาวหนิง สายตาเขาก็ไม่ได้หยุดที่ใบหน้านางนาน

เขาถูกรอยยิ้มแห่งความสุขที่มาจากใจจริงของนางลามใส่เสียแล้ว

ฟู่จาวหนิงดูจะชอบกวางน้อยมาก ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้บนตัวนางก็แผ่รัศมีความเป็นมิตรออกมา กวางน้อยจึงไม่กลัวนางเลย แถมยังยอมให้นางลูบหัวอีก

ถังอู๋เยว่มีความรู้สึกดีให้กับฟู่จาวหนิงแทบจะในทันที

ความรู้สึกดีนี้ไม่ใช่ความรักแบบชายหญิง แต่เป็นความชอบในนิสัยของนางด้วยใจจริง ยอมจะเข้าใกล้นาง ไม่กีดกันนาง

"ท่านพี่ นางคือหมอเทวดาฟู่หรือ?" ถังอู๋เยว่ถามถังอู๋เจวี้ยนขึ้นมาเอง

"ใช่แล้ว นางนั่นล่ะ"

"กวางน้อยก็ไม่กลัวนางจริงๆ แล้วนางจะกลัวสารรูปของข้าไหม?" ถังอู๋เยว่ยื่นมือมาลูบใบหน้าตนเอง ลูบที่รอยเหี่ยวย่นเหล่านั้น ในใจก็หม่นลงมา

"ไม่หรอก นางเป็นหมอนะ"

"ถังอู๋เจวี้ยน นั่นคือน้องชายท่านหรือ? ข้าเพิ่งจะเคยเห็นคุณชายที่ใส่ชุดสีชมพูแล้วดูดีแบบนี้เลย"

ไม่ใช่สิ พี่ชายบอกว่าฟู่จาวหนิงวิชาแพทย์ดีมาก นิสัยก็ดี แต่ไม่ได้บอกกับเขาเลย ว่านางจะ...

ใจกว้างมากขนาดนี้

"ทำไมหรือ พวกท่านพี่น้องมองข้าแบบนี้ หน้าข้ามีอะไรสกปรกหรือ?" ฟู่จาวหนิงยื่นมือมาลูบใบหน้าตนเอง

ถังอู๋เยว่ในใจเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา...

ข้ายังไม่ติดใจเรื่องหน้าของตัวเองเลย แต่นี่นางกลับติดใจใบหน้าของนางหรือ

เขาไม่ได้แปลกประหลาดจริงหรือ?

"หน้าของเจ้าไม่ได้เลอะอะไร" ถังอู๋เจวี้ยนตั้งสติกลับมา ตอนนี้สีหน้าที่มองฟู่จาวหนิงก็ดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ

เขามองออกแล้ว วิธีการนี้ของฟู่จาวหนิงคือดีที่สุด

ปฏิกิริยาของน้องชายตอนนี้ดีมากๆ

เขาไม่อยากหนีแล้ว

"คุณชายน้อยถัง มารู้จักกันหน่อย ข้าชื่อฟู่จาวหนิง" ฟู่จาวหนิงยิ้มให้ถังอู๋เยว่ "พบกันครั้งแรก จับชีพจรให้เป็นอย่างไร?"

"นี่ นี่มันของขวัญพบหน้าอะไรกันน่ะ?" ถังอู๋เยว่งงงันขึ้นมา