อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 225

"ไม่ได้ ท่านอ๋องพวกข้าไม่ไปแน่"

ก่อนหน้านี้โรคก็กำเริบมาแล้ว นี่ยังนั่งรถม้าเร่งเดินทางมาเขาเมฆอรุณอีกตั้งวันหนึ่ง ท่านอ๋องจะต้องเหนื่อยมากแน่ๆ แล้วจะออกไปล่าสัตว์ได้อย่างไร?

"ไม่ได้จริงหรือ?" เจียงอวี้ผิดหวัง "แต่ว่าพวกเราสองวันนี้ได้ยินว่าในป่ามีเสียงร้องประหลาด ทุกคนล้วนเดากันว่าน่าจะเป็นสัตว์ป่าอะไรตัวหนึ่ง ถ้าล่าได้สัตว์พิเศษมา ยังสามารถส่งไปที่วังมอบให้องค์จักรพรรดิได้ด้วย"

พวกเขาเตรียมจะใช้สิ่งนี้มาแข่งขันแล้ว ไม่แข่งแล้วว่าใครล่าได้มากกว่า แต่จะดูว่าใครที่ล่าสัตว์ป่าเสียงประหลาดนั่นไดถือว่าชนะไปแทน

"เสียงร้องประหลาด?"

อ๋องเจวี้ยนเปิดประตูเดินออกมา

"ใช่แล้ว อ๋องเจวี้ยน มีคนพูดว่าอาจจะเป็นราชันกวางที่ร้อยปีจะพบเห็นสักครั้งหนึ่ง ได้ถ้ารับราชันกวางมา เลือดกวางเองก็เป็นสมบัติล้ำค่าแล้ว"

เจียงอวี้อันที่จริงก็อยากจะเห็นวิชายิงธนูของอ๋องเจวี้ยนเหมือนกัน

"เลือดราชันกวางหรือ?"

สีหน้าของชิงอีเปลี่ยนไปเล็กน้อย

เลือดราชันกวาง ท่านอ๋องพวกเขาต้องการมันมาก!

เพราะว่าเลือดราชันกวางเป็นยาบำรุงชั้นยอด แล้วยังทำให้อบอุ่นได้ด้วย เหมาะกับท่านอ๋องของพวกเขามากที่สุดแล้ว!

ตอนนั้นพวกเขาไปยังพันธมิตรโอสถใต้หล้า แต่ว่าหลายปีมานี้ พันธมิตรโอสถใต้หล้าเองก็ยังหาเลือดราชันกวางไม่ได้

โชคดีขนาดนี้เลยหรือ เพื่อมาช่วยอันชิง ผลลัพธ์คกลับทำให้พวกเขามาเจอกับราชันกวางที่นี่หรือ?

"ถูกต้อง เป็นเช่นนั้น มีคนเขียนจดหมายกลับไปสอบถามหมอที่โรงหมอเมตตาหลายคนแล้ว ถามพวกเขาว่าราชันกวางมีเสียงร้อยอย่างไร วันนี้ก็น่าจะได้จดหมายตอบกลับจากโรงหมอเมตตาแล้วเช่นกัน"

เจียงอวี้ร้อนรนขึ้นมา "ตอนนี้มีคนบางส่วนเข้าป่าไปแล้วด้วย ถ้าไปช้าก็เกรงว่าจะถูกแย่งไปเสียก่อนแล้ว"

อ๋องเจวี้ยนมองไปยังคันธนูที่พวกเขาแบกอยู่

"เจ้ายังมีธนูอีกไหม?"

ผู้เฒ่าซุนพูดอย่างตื่นเต้นมาก "บอกว่าสิ่งที่ราชันกวางชอบกิน ปกติจะเป็นหญ้าสมุนไพรล้ำค่า ข้าเองก็เคยมีจังหวะที่เหมือนพระเจ้าเมตตาด้วยเช่นกัน ตอนหลงทางอยู่หลังภูเขา ก็พบเข้ากับกวางที่พิเศษตัวหนึ่งกำลังกินหญ้าชนิดนี้อยู่ ส่วนใหญ่ถูกมันกินไปเกือบหมดแล้ว เหลืออยู่แค่ไม่กี่กอนี้"

"พอกวางตัวนั้นเดินไป ข้าถึงนึกออกถึงเรื่องเล่าของราชันกวาง ดังนั้นจึงรีบขุดหญ้าหลายกอนั้นออกมา หญ้าชนิดนี้พอถึงช่งรุ่งสางก็จะส่งกลิ่นหอมพิเศษออกมา ดังนั้นข้าจึงรู้สึกว่าจะต้องเป็นหญ้าสมุนไพรที่ล้ำค่ายิ่งกว่าล้ำค่าแน่ๆ แต่ข้าก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร จะเอาออกไปข้างนอกก็กลัวจะไปกระตุ้นต่อมพวกละโมบเข้า"

ผู้เฒ่าซุนทำสีหน้าเหมือน "ข้ารักชีวิตเสียเหลือเกิน" จนทำให้ฟู่จาวหนิงอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

"นี่เรื่องจริงนะ พระชายาอ๋องเจวี้ยน ข้ากลัวคนอื่นจะมาหลอกข้า จงใจมาบอกว่าของดีเป็นของไม่มีค่า หลังจากนั้นก็แย่งยาสมบัติล้ำค่าของข้าไป"

"ก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้นะ" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"ใช่ไหมล่ะ? ถ้าไปเจอกับพวกโหดเหี้ยมเข้าล่ะ ไม่แน่ว่าอาจจะทำร้ายข้า แล้วขโมยยาข้าไปก็ได้"

ผู้เฒ่าซุนเป็นคนที่ระมัดระวังขี้สงสัยคนหนึ่งจริงๆ

"ผู้เฒ่าซุนทำไมจึงเชื่อข้าล่ะ?" ฟู่จาวหนิงรู้สึกประหลาดใจ ในเมื่อกังวลเสียขนาดนั้น แล้วทำไมจึงกล้าหอบหญ้าสมุนไพรนี้มาให้นางพิสูจน์กัน?