อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2252

"แต่ก็จะดูถูกพวกเขาไม่ได้ บางครั้งพวกงูพิษในที่มืดนั่นล่ะที่รับมือยากสุด"

"ข้าเข้าใจ" เซียวหลันยวนเองก็ไม่ได้อธิบายอะไรมาก

ผู้อาวุโสจี้คุยกับเขาต่ออีกสองสามคำ จากนั้นก็ทอดถอนใจออกมา "จะว่าไป ข้าเองก็เคยใฝ่ฝันถึงตงฉิงมาก ได้ยินว่าที่ตงฉิงมีภูเขาโอสถอยู่ บนภูเขามีสมุนไพรต่างๆ อยู่มากมาย และยังมีพวกผลไม้ ผิวไม้กิ่งไม้รากไม้ เถาวัลย์ที่เอามาใช้เป็นยาได้ กระทั่งยังมีพวกดินพวกหินที่ใช้ทำยาได้อีกด้วย"

"ภูเขาโอสถหรือ?" เซียวหลันยวนไม่รู้เลย พอได้ยินก็รู้สึกสนใจมาก "ผู้อาวุโสจี้ได้ยินมาจากไหนหรือ?"

"เรื่องนี้ข้าได้ยินมาจากเจ้าพันธมิตรคนก่อนน่ะ"

"เจ้าพันธมิตรโอสถคนก่อนหรือ?"

"ใช่ คิดแล้วคนนอกคงจะไม่ค่อยเข้าใจนัก อันที่จริงพันธมิตรโอสถใต้หล้าตอนแรกสุดเป็นเจ้าพันธมิตรโอสถคนก่อนสร้างขึ้นมา ต่อมาจึงส่งต่อมาให้เจ้าพันธมิตรคนปัจจุบัน"

"เจ้าพันธมิตรคนอื่นเคยไปภูเขาโอสถของตงฉิงมาหรือ?"

"ได้ยินเขาบอกว่าตอนยังเด็กมาก เคยหลงเข้าไปในภูเขาโอสถ แต่ว่าตอนนั้นตงฉิงสาบสูญไปแล้ว ภายหลังเขาออกมาจากภูเขาโอสถ พอจะหาทางกลับไปสถานที่นั้น พอเอาแผ่นที่แผ่นดินมากางดูแล้วก็พบว่า ภูเขานั้น น่าจะเป็นพื้นที่ในตงฉิง"

"แล้วต่อมาเขายังหาภูเขาโอสถเจอไหม?"

ผู้อาวุโสจี้ส่ายหัว "ไม่เจอเลย ถ้าหาเจอจริง ยาที่เจ้าไหว้วานพันธมิตรโอสถเพื่อไหว้วานให้หาตอนนั้นก็คงหาให้เจ้าได้ครบแล้ว เขาแค่หาตำแหน่งคร่าวๆ ได้ แต่ก็วนเวียนอยู่ที่นั่นหลายรอบ ทุกครั้งล้วนไม่ไ้ดอะไรกลับมา"

"หลังจากเจ้าพันธมิตรคนเก่าเริ่มเลอะเลือน ก็สงสัยว่าตนเองจำผิดหรือเปล่า เจ้าพันธมิตรก็เคยส่งคนไปหา แต่ก็ไม่เจออะไรเหมือนกัน

ผู้อาวุโสจี้พูดถึงจุดนี้ น้ำสเียงก็รู้สึกทอดถอนขึ้นมา

"จะว่าไป ตงฉิงเองก็ดูลึกลับมาก และดูประหลาดมากด้วย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้เกิดเรื่องมหัศจรรย์แบบนั้นขึ้นได้ ทั้งแคว้นเกิดแผ่นดินสั่นสะเทือนแล้วสาปสูญหายไป"

คนบนโลกล้วนพูดกันว่าไม่น่าเชื่อเลย

"ถ้าตรวจสอบได้แน่นอนว่าเป็นเรื่องดีที่สุด แต่ว่า ฟังแล้วนี่ดูยาวไกลมากเลย พวกเจ้าคงต้องลำบากกันมาก"

"ท่านอาจารย์ ใครลำบากอะไรหรือ?"

ตอนที่ฟู่จาวหนิงกลับมาก้ได้ยินคำนี้ของผู้อาวุโสจี้เข้าพอดี

ผู้อาวุโสจี้หันมาเห็นนาง ก็พิจารณามองผาดหนึ่ง แล้วก็รู้สึกตื่นเต้นมาก "ศิษย์เอ๋ย ดูจากสภาพเจ้า เหมือนจะพอมั่นใจเรื่องโรคของคุณชายน้อยถังอยู่สินะ?"

"เหนื่อยแย่เลยใช่ไหม?" เซียวหลันยวนก็ลุกขึ้นมา ให้คนไปเตรียมน้ำมาล้างมือล้างหน้าฟู่จาวหนิง และให้คนไปรินน้ำชาเข้ามาด้วย "เอาของว่างมาอีกหน่อย"

"อีกเดี๋ยวก็ถึงเวลากินข้าวแล้ว ข้าน้อยจะให้ที่ครัวทำกับข้าวรสชาติที่แต่ละท่านชอบมาให้ แล้วก็ยังมีอาหารของเขาชิงถงอีกสองสามอย่าง ขอทุกท่านโปรดช่วยชิมด้วย" ถังอู๋เจวี้ยนเอ่ยขึ้น

"ท่านอาจารย์ อีกเดี๋ยวข้ายังต้องค้นคว้าอีกหน่อย แต่ว่ามั่นใจอยู่เจ็ดส่วนแล้ว" ฟู่จาวหนิงนั่งลงข้างๆ เซียวหลันยวน