อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2262

งานเลี้ยงร้อยไม้ผลจัดเตรียมอยู่บนลานผืนหนึ่งของเขาชิงถง

ที่นี่ปูไว้ด้วยแผ่นหยกเขียวเรียบเสมอกัน ตรงกลางเป็นลานกลมเรียบ รอบๆ มีบันไดแปดขั้นล้อมไว้อยู่

บนบันไดตอนนี้วางโต๊ะไม้อยู่มากมาย

บนโต๊ะไม้แต่ละตัววางของเอาไว้เต็ม หลักๆ คือผลไม้ แต่ไม่ใช่แค่ผลไม้ พอมองออกไปก็เห็นข้าวของอยู่มากมายลานตา

ด้านหนึ่งของลานว่างตรงกลางวางโต๊ะยาวเรียงเป็นแถว โต๊ะหนึ่งตัวจะมีเก้าอี้ราชครู่อยู่สองตัว แต่บนโต๊ะยาวแถวนี้มีแค่จานเคลือบสีขาววางอยู่เท่านั้น ไม่มีอะไรอยู่อีก

ตรงกลางลานว่างมีฟืนกองอยู่เต็ม อีกเดียวน่าจะจุดขึ้นมา

รอบๆ ยังมีนั่งร้านไม้ไผ่อีกจำนวนมาก แขวนโคมไว้ด้านบนนับร้อยดวง

โคมเหล่านี้ถ้าจุดขึ้นมา ก็ไม่รู้ว่าจะงดงามแค่ไหน

ทอดยาวออกไปถึงด้านนอก ก็จะเป็นแนวต้นไม้ตั้งตรงเป็นระเบียบ เหมือนทหารยามยืนเรียงแถวกันอย่างไรอย่างนั้น

ตอนนี้ ที่นี่ดูคึกคักมาก มีคนถือถาดออกมาทักทายเป็นระยะ แนะนำว่าวันนี้ตนเองเอาอะไรมาบ้าง พูดคุยกันสนุกสนาน

เด็กๆ ก็สวมใส่เสื้อผ้าใหม่วิ่งเล่นกันสนุกสนานครื้นเครง

เหล่าหญิงสาววัยรุ่นแต่ละคนก็แต่ชุดกระโปรงเพริศพริ้งราวกับดอกไม้ ทำให้คนละสายตาแทบไม่ได้

คนที่อาวุโสหน่อยส่วนใหญ่ก็นั่งลงก่อน มองดูวัยหนุ่มสาวกับพวกเด็กๆ ด้วยความชื่นชม และมีความวิตกกังวลอยู่ด้วย

ช่วงพลบค่ำมาถึง ดวงตะวันค่อยๆ ตกลงทางตะวันตก

มีคนเข้ามา จุดโคมขึ้นทีละดวง

โคมไฟเปล่งแสงสีส้มแดง ทำให้ทั่วทั้งลานสว่างไสวขึ้นมา มีบรรยากาศงานเทศกาลแทบจะในทันที

บนโต๊ะของทุบ้านล้วนจุดโคมขึ้น

โคมเหล่านี้ก็เป็นสิ่งที่พวกเขาเลือกกันมาเอง ดังนั้นรูปร่างจึงแตกต่างกันไป มีทั้งรู้สัตว์ ทั้งรูปดอกไม้หรือไม่ก็ศาลาโรงหอต่างๆ พอวางบนโต๊ะแล้ว แสงนวลก็สะท้อนเข้าใบหน้าพวกเขา ทำให้ใบหน้าพวกเขาอาบไปด้วยแสงเรืองรองอ่อนโยน

ทำให้ทุกคนดูแล้วมีความสุขกันหมด

ในอากาศก็อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวานต่างๆ