อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2270

"ใต้ฝ่าพระบาทอ๋องเจวี้ยน นี่คือสุราผลไม้ชิงถงที่ใช้ชื่อของเขาชิงถง ท่านลองชิมดู"

นางจะรับแก้วสุราไป แล้วรินกลับมาให้เซียวหลันยวนอีกครั้ง

คนอื่นก็ล้วนเต้นรำกันอย่างสนุกสนานยิ่งขึ้นตรงหน้าพวกเขา

ชายหนุ่มหลาวคนนั้น ก็หมุ่นตัวมาถึงข้างๆ ผู้อาวุโสจี้ รินสุราให้กับเขาอีกครั้ง

"ผู้อาวุโสจี้เองก็ลองชิมสุราผลไม้ชิงถงเถิด"

"พระชายา ที่นี่ยังมีสุราผลไม้อีกชนิดชื่อว่ามธุราห้วงคะนึง ท่านลองชิมดู" ชายหนุ่มคนหนึ่งเต้นมาข้างกายฟู่จาวหนิง และริ่มสุราใส่แก้วของนาง ส่งไปที่ข้างปากของนาง

"บังอาจนัก!" ถังอู๋เยว่ผลักเขาออกไปทันที ขณะเดียวกันก็ลุกพรวดขึ้นมา "ไม่ต้องเต้นระบำแล้ว!"

เหตุการณ์กะทันหันนี้ ทำให้พวกเขาตกตะลึงกันไปหมด หันมองมาทางนี้พร้อมกัน

งานเลี้ยงร้อยไม้ผลที่นานๆ จะจัด คนของเขาชิงถงเองก็ไม่ได้เอาความสนใจวางไว้แต่กับอ๋องเจวี้ยนกับฟู่จาวหนิง คุยกันสรวญเสเฮฮา ชายหนุ่มหญิงสาวพอเริ่มมีใจให้กัน ก็นำเอาอาหารที่ตนเองทำไปให้กับคนที่ถูกใจ กระทั่งมีคนที่แอบหลบไปพูดคุยกันตามมุมด้วยซ้ำ

ยังมีคนลุกขึ้นยืน เต้นรำอยู่กับที่ไปพร้อมกับเสียงดนตรีจังหวะกลอง

มีคนที่คออ่อนหน่อย ตอนนี้กระทั่งเมาไปสามส่วนแล้ว

คนเราพอเริ่มมึคนเมา กายใจก็จะผ่อนคลายลงพอควร

และมีคนที่เห็นว่าหนุ่มสาวเหล่านี้เต้นระบำไปยังโตีะหลัก ล้อมอ๋องเจวี้ยนคะยั้นคะยอให้ดื่มสุรา

แต่ว่าในสายตาคนมากมายกลับไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ เพราะที่นี่ไม่เคยมีแขกแบบนี้เข้ามาก่อน

หลายคนคิดว่านีเ่ป็นการแสดงไมตรีอย่างกระตือรือร้นต่ออ๋องเจวี้ยน ไม่มีอะไรผิดปกติ

จนกระทั่ง ถังอู๋เยว่ลุกขึ้นยืน ตะโกนขึ้นด้วยความโกรธ

เสียงความสนุกหยุดลงทันที

"ใช่เลย อู๋เจวีย้น ตอนนี้เจ้าเป็นผู้นำตระกูลคนใหม่ของเขาชิงถง จะเอาแต่คิดถึงตัวอู๋เยว่อย่างเดียวไม่ได้นะ ตระกูลใหญ่ขนาดนี้เจ้ายังต้องเป็นคนมาค้ำจุนไว้"

ข้างๆ มีคนไม่น้อยล้อมถังอู๋เจวี้ยนไว้ คุยกันไปคุยกันมา

ถังอู๋เจวี้ยนขมวดคิ้ว สีหน้าเย็นเยียบลงมา

"อู๋เยว่มาออกมาร่วมงานเลี้ยงร้อยไม้ผลครั้งแรก ถ้าเขาเกิดอะไรขึ้นมา อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ"

"อู๋เจวี้ยน เจ้าเองก็พูดไม่เกรงใจไปหน่อยหรือเปล่า? แม้จะบอกว่าเจ้าเป็นผู้นำตระกูลคนใหม่ แต่พวกเราก็เป็นผู้อาวุโสของเจ้านะ พวกเราส่งเขาชิงถงให้กับเจ้า ไม่ได้หมายความว่าพวกเราต้องมาเป็นทาสของเจ้า เจ้าจะทำตัวไม่เกรงใจแบบนี้ได้ยังไง?"

สีหน้าของน้าชายคนนั้นขรึมลงมาแล้วเช่นกัน

ถังอู๋เจวี้ยนมองไปยังที่นั่งที่เว้นห่างออกไปไม่ไกลนักด้านนอก พ่อแม่ของเขา ก็พบว่ารอบตัวพวกเขาก็มีคนล้อมอยู่หลายคน ล้วนเป็นพวกน้าชายอาสะใภ้พวกนั้น

ส่วนสีหน้าของพ่อกับแม่ตอนนี้ ก็ไม่ค่อยเบิกบานนักแน่นอน