อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2271

ท่านปู่ที่นั่งอยู่ข้างๆ ยื่นมือคว้าข้อมือเขาไว้

ถังอู๋เจวี้ยนก้มหน้ามองเขา

"ท่านปู่?"

หรือท่านปู่จะไม่อยากให้เขาไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นกัน?

หรือก็คือ ท่านปู่เองก็พบว่าคนเหล่านี้ดูแปลกไป?

"อู๋เจวี้ยน เคารพเหล่าผู้อาวุโสหน่อย" ผู้อาวุโสใหญ่เอ่ยขึ้นช้าๆ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน

ตอนที่คนในตระกูลยังไม่ทันได้ภูมิใจกับการที่เขามาปกป้อง เขาก็เอ่ยต่อว่า "พวกเจ้ามีเรื่องอะไรอยากพูด ก็มาพูดกับข้าก่อนเถอะ อู๋เจวี้ยนถึงแม้จะรับช่วงผู้นำตระกูลแล้ว แต่ตอนนี้สำหรับเขา ชีวิตของอู๋เยว่ก็ยังสำคัญที่สุดอยู่ดี"

น้ำเสียงของเขาขรึมลงมา "ข้ายังอยู่ที่นี่ พวกเจ้าก็เริ่มคิดจะเอาภาระหนักอึ้งของเขาชิงถงมาผูกมัดอู๋เจวี้ยนแล้วรึ? ข้ามอบเขาชิงถงให้เขา เพราะอยากให้เขาปกป้องเขาชิงถงจริงๆ แต่ไม่ได้ต้องการให้เขามาเจอกับความทุกข์และความไม่เป็นธรรมในเขาชิงถง"

เขาพูดพลาง คลายมือของถังอู๋เจวี้ยนออก "อู๋เจวี้ยน เจ้าไปซะ ข้าจะดูว่าพวกเขาคนไหนกล้าขวาง"

คิดจะไม่ไว้หน้าพวกเขา?

ถังอู๋เจวี้ยนเม้มปาก "ท่านปู่ ท่านอย่าเพิ่งโกระเคืองไป ระวังสุขภาพด้วย"

"ไปดูอู่เยว่เถอะ"

ผู้อาวุโสใหญ่ส่งสายตาให้เขา

เขามองไปยังคนที่ขวางทางตรงหน้าถังอู๋เจวี้ยนเหล่านั้น พวกเขาก็มองหน้ากันไปมา รู้สึกอึดอัดหน่อยๆ

แต่ก็ยังคงหลีกทางให้

พวกเขาตอนนี้ยังไม่คิดจะฉีกหน้าพวกถังอู๋เจวี้ยน เดิมทีแค่จะทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ สร้างแรงกดดันให้ถังอู๋เจวี้ยน เพื่อให้เขาทำตามเจตนาของพวกเขาเท่านั้น

เดิมทีเรื่องนี้ ถังอู๋เจวี้ยนไม่น่าจะถึงกับต่อต้านขึ้นมาจึงจะถูก

พวกเขาแค่คิดไม่ถึงว่าคืนนี้ถังอู๋เยว่จะมาอยู่ที่นี่ด้วย ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นถังอู๋เยว่อีกที่ก่อเรื่องขึ้นก่อน

พวกเขาไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเรื่องนี้มีอะไรไม่ดีกับเขาชิงถง ถังอู๋เยว่ทำไมถึงต้องอาละวาดขึ้นมา?

เขาแค่พูดคำเดียว ทุกคนก็ล้วนต้องฟัง

ก่อนนห้านี้เป็นเช่นนี้จริงๆ ทุกคนล้วนเรียกเขาว่าคุณชายน้อย แต่สองปีนี้เนื่องจากอาการป่วยของเขาหนักขึ้นทุกที น่าจะมีคนมากมายคิดว่า การชุบเลี้ยงต่อตัวเขานั้นสูญเปล่าไปแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้นเขากำลังจะตาย ดังนั้นไม่ว่าเขาจะมีพรสวรรค์แค่ไหน ก็ไม่ได้มีประโยชน์อันใดกับเขาชิงถง

สองปีนี้ พี่ใหญ่เองก็แทบจะวางเขาชิงถงไว้ข้างๆ เอาแต่วิ่งวุ่นหาวิธีช่วยชีวิตเขาไปทั่ว จนเมินเรื่องต่างๆ ไปมากมาย

สมบัติกับเงินทองเขาชิงถง ก็จ่ายไปมากมายบนตัวเขาจริงๆ

และเพราะแบบนี้ คงมีคนไม่น้อยที่ไม่ยินยอมแล้วกระมัง

ถังอู๋เยว่พริบตานี้คิดขึ้นมามากมาย เขาเองก็เข้าใจแล้ว ต่อให้ไม่ใช่คนทั้งหมด แต่เขาชิงถงคงมีคนไม่น้อยเลยที่ปล่อยวางจากตัวเขาแล้ว

และเพราะตัวเขา จึงทำให้รู้สึกผิดหวังในตัวพี่ใหญ่ไปด้วย

แต่ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ การใช้ชีวิตและการกระทำก็ไม่ควรเป็นเช่นนี้