อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2280

"ตระกูลถังของเรา ไม่ใช่พึ่งพาแต่พวกเจ้าเท่านั้น" ถังอู๋เจวี้ยนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

สายตาของเขากวาดไปยังพวกน้าอากับพี่น้องที่จะมาขวางเขาไว้ก่อนหน้านั้น

คนเหล่านั้น ตอนนี้สีหน้าปั้นยากกันหมด สายตาก็เลิ่กลั่ก ไม่กล้ามองมาทางเขาสักคน

ถังอู๋เจวี้ยนรู้ แม้จะไม่ถึงกับทำให้พวกเขาล้มเลิกความคิดไปอย่างสิ้นเชิงด้วยคำพูดไม่กี่คำนี้ คนที่ใจคิดกบฏไม่มีทางยอมแพ้ง่ายๆ หรอก

แต่อย่างน้อย ก็สามารถทำให้พวกสมองไร้เดียงสาที่จุดยืนไม่มั่นคงได้สติขึ้นมาหน่อย

ซึ่งถ้าจะยุให้คนเหล่านี้สร้างความวุ่นวายขึ้นมา หรือเดินตามรอยพวกเขาก็จะไม่ใช่เรื่องง่ายอีกต่อไป

"รอให้อาการป่วยของอู๋เยว่ดีขึ้นมา ข้าจะจะแบ่งเวลามาดูว่าใครบ้างที่เบื่อหน่ายเขาชิงถงแล้ว ใครบ้างที่จะไม่ยอมติดตามตระกูลถังของเรา ถ้ามีที่ไปของตัเวองแล้ว พวกเจ้าถือโอกาสสองสามวันนี้ไปคิดซะว่าตัวเองจะไปทางไหน"

น้ำเสียงถังอู๋เจวี้ยนสงบราบเรียบ "วางใจได้ ถึงตอนนั้นถ้าคิดจะไป ข้าจะไม่ฝืนรั้งไว้"

ผู้อาวุโสใหญ่เองก็ลุกขึ้นยืน เอ่ยขึ้นเสียงขรึมว่า "แต่ว่า หลังจากออกไปแล้วก็จะไม่ถือว่าเกี่ยวข้องกับพวกเราอีก หลังจากนี้หากคิดจะกลับเข้ามาก็ไม่มีโอกาสแล้ว ถึงข้าจะอายุมาก แต่ตอนหนุ่มๆ ข้าก็เป็นพวกใจแคบเหมือนกัน"

ถ้าเขาพบว่าใครคิดกบฏจริง จะออกไปก็ออกไปเลย แล้วเขาจะไม่ให้โอกาสอีกฝ่ายได้กลับมาอีก

ปู่หลานสองคนเอ่ยขึ้นเสียงเด็ดขาดขนาดนี้ ทำให้ในใจทุกคนตึงเครียดขึ้นทันที

ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?

และมีคนบางส่วนที่ไม่มีความคิดจะกบฏก็ทยอยกันแสดงท่าทีออกมาแล้ว

"ผู้อาวุโสใหญ่ คุณชายใหญ่ พวกเราเห็นตระกูลถังเป็นผู้นำมาตลอด พวกท่านพูดอะไร พวกเราก็เชื่อฟังไม่เคยคัดค้าน"