อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2281

เซียวหลันยวนอยู่ห่างจากต้นไม้ต้นนั้นสิบกว่าเมตรอยู่ แต่พอเขาฟาดไปแบบนี้ คนรอบๆ ก็สัมผัสได้ถึงแรงลมรุนแรงกวาดออกมา

ต้นไม้ใหญ่ต้นนั้นถูกลมฝ่ามือกระแทก ล้มโค่นไปทันที

นี่มันกำลังภายในที่แกร่งระดับไหนเนี่ย?!

ทั่วทั้งลานเงียบเป็นเป่าสาก มีคนกระทั่งอุดปากตัวเองไว้อย่างอดไม่อยู่ กลัวว่าถ้าตนเองร้องตกใจออกมา มันคงขายหน้าเกินไป

กระทั่งถังอู๋เจวี้ยนเอง ก็ยังไม่คิดว่ากำลังภายในของอ๋องเจวี้ยนจะแข็งแกร่งถึงระดับนี้!

เดิมทีเขาแค่อยากให้อ๋องเจวี้ยนฟาดโต๊ะตรงหน้าจนหัก หรือไม่ก็บีบกาทองแพงจนบี้แบน

ใครจะรู้ว่าอ๋องเจวี้ยนจะเล่นใหญ่แบบนี้

ต้นไม้ใหญ๋นั่นก็ดูมีอายุอยู่พอสมควร เป็นต้นที่หนาเขื่องเอาการเลย แล้วยังอยู่ห่างขนาดนี้อีก

ถ้าถูกเขาฟาดฝ่ามือเขา ไม่ร่างระเบิดเป็นผงไปเลยหรือ?

แล้วก็ข่มขวัญได้จริงๆ!

ถังอู๋เจวี้ยนแอบถอนใจโล่ง พยายามควบคุมตนเองให้สงบ

อืม เขาต้องแสดงออกให้นิ่งเข้าไว้

"อย่ามายั่วโมโหข้า แล้วก็ ระวังเรื่องการปฏิบัติต่อพระชายาข้าด้วย"

หลักๆ แล้วเซียวหลันยวนอยากจะพูดประโยคหลังนี่ล่ะ เมื่อครู่ชายหนุ่มที่ระบำถวายพวกนั้น มีคนคิดจะป้อนสุราฟู่จาวหนิงด้วย

อย่าคิดว่าเขาจะไม่เกิดความคิดฆ่าฟันนะ

ถ้าไม่ใช่ฟู่จาวหนิงกุมมือเขาไว้ เจ้าคนหนุ่มที่ส่งแก้วสุรามาข้างปากนางนั่น คงถูกเขาเด็ดหัวไปนานแล้ว

ถ้าเป็นนิสัยแต่ก่อนของเขา ไม่มีทางทนได้แบบตอนนี้แน่

"ข้าเองก็ใจคับแคบ" เขาเสริมขึ้นมาเย็นเยียบคำหนึ่ง

พวกแม่นางกับชายหนุ่มที่คิดไม่ซื่อกับเขาและฟู่จาวหนิงเมื่อครู่ ตอนนี้ก็หน้าซีดเผือดไปตามๆ กัน

กลัวแล้ว พวกเขากลัวแล้ว

เดิมทียังคิดว่า เป็นถึงอ๋องเจวี้ยน ต่อให้จะพาอนุภรรยาลงจากเขาชิงถงไปสักคนสองคนก็ดูเป็นเรื่องปกติ