อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2284

ถังอู๋เจวี้ยนมองดูอวิ๋นเถียน นึกขึ้นมาได้

"พ่อของเจ้าคือท่านอาอวิ๋นสินะ?"

บนเขานี้ ถ้าไม่ใช่คนตระกูลถัง มีน้อยมากที่จะได้มาพูดต่อหน้าพวกเขา

อวิ๋นเถียนรู้สึกเกินคาดมากที่ถังอู๋เจวี้ยนรู้จักพ่อนาง มองเขาอย่างประหลาดใจ

"คุณชายใหญ่รู้จักพ่อข้าด้วยหรือ?"

"รู้จักสิ"

ถังอู๋เยว่จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า "ก่อนหน้านี้ตอนที่ข้าไปหาจิ้งจอกขาวตัวหนึ่งตกลงไปในร่องเขา คนที่ดึงข้าออกมา คือท่านอาอวิ๋ฯสินะ?"

นั่นเป็นเรื่องตอนเขาอายุหกเจ็ดขวบ

"ใช่ เขานั่นล่ะ"

ถังอู๋เจวี้ยนเองก็จำอวิ๋นซงได้จากเหตุการณ์ครั้งนั้น

อาสะใภ้อวิ๋นก็คิดไม่ถึงว่าพวกเขาจะจำเรื่องเมื่อหลายปีก่อนหน้านั้นได้ รู้สึกซาบซึ้งขึ้นมาเลย

"คุณชายใหญ่ คุณชายน้อย นั่นก็แค่เรื่องที่พ่อของนางถือโอกาสช่วยเท่านั้นเอง ไม่ใช่เรื่องที่พวกท่านต้องใส่ใจเลย"

"ตอนนั้นท่านอาอวิ๋นยังพาอู๋เยว่ออกมาจากร่องภูเขาได้ แล้วเรื่องเจ็บเอวนี่มันกี่ปีมาแล้วหรือ? เคยลงจากเขาไปหาหมอหรือยัง?" ถังอู๋เจวี้ยนถาม

"ก่อนหน้านี้เคยไปหาหมอมาแล้ว" อาสะใภ้อวิ๋นเอ่ยขึ้นอย่างประหม่า "เคยบอกกับผู้ดูแลไว้ และไม่ให้หมอเดินไปเดินมา"

เขาชิงถงถ้าจะให้คนนอกเข้ามา ก็ต้องแจ้งกับผู้ดูแลไว้ ว่าเป็นใคร มากันกี่คน มาด้วยเรื่องอะไร ขึ้นเขานานแค่ไหน ยิ่งไปกว่านั้นยังต้องมีคนคอยตามอยู่ตลอดด้วย

มีกฏของพวกเขาอยู่

ถังอู๋เจวี้ยนพยักหน้า "ไม่ใช่คิดจะเอาเรื่องอะไร แค่อยากจะถามว่าหมอว่าอย่างไรบ้างน่ะ?"

"ขอบพระทัยพระชายาอ๋องเจวี้ยน!"

ฟู่จาวหนิงเหลือบมองถังอู๋เจวี้ยนผาดหนึ่ง ยิ้มๆ

"เอาล่ะ ถังอู๋เจวี้ยน ท่านเองก็คิดแบบนี้ไว้ใช่ไหม? ไหนๆ ข้าก็มาแล้ว จะตรวจรักษาให้กับคนของเขาชิงถงเสียหน่อย ทุกวันข้าจะดึงเวลามาหนึ่งชั่วยาม เพื่อดูอาการให้ที่นี่ ไปแจ้งพวกเขาให้เข้ามาได้"

ในตาถังอู๋เจวี้ยนมีรอยยิ้ม

"เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าแล้ว"

เดิมทีเขาก็มีความคิดนี้อยู่จริงๆ แต่กลัวว่าจะเหนื่อยฟู่จาวหนิงมากเกินไป

แต่นางกลับเข้าใจคนอื่นได้ดี พูดออกมาเองเลย

ฟู่จาวหนิงกุมมือเซียวหลันยวนปลอบประโลมเขา เพื่อไม่ให้เขาคิดว่านางจะเหนื่อยเกินไปจนเข้ามาปฏิเสธแทนนาง