อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2291

ติงเซียงพอได้ยินคำพูดของฟู่จาวหนิง ก็เผยรอยยิ้มเชิงขอโทษและเอาใจหน่อยๆ ออกมา

"พระชายาอ๋องเจวี้ยน ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากตามท่านไป แต่พ่อกับแม่ข้าก็มีลูกสาวแค่คนเดียว ถ้าข้าตามท่านออกไป พวกเขาหลังจากนี้ก็จะไม่มีที่พึ่ง ดังนั้น ข้าต้องอยู่ข้างกายพวกเขาเพื่อแทนคุณ"

"โอ้" ฟู่จาวหนิงพยักหน้า

ผู้อาวุโสจี้ก็พูดขึ้นมา "เจ้ายังเป็นเด็กน้อยแต่ก็จัดวางทุกอย่างไว้ดิบดีหมดแล้วสินะ"

"ข้าเป็นพวกมีเป้าหมายมีแผนการณ์ ดังนั้นอย่าเห็นว่าข้าอายุยังน้อย ข้าเก่งพอตัวอยู่นะ แต่เป็นศิษย์แค่วันเดียว ก็เหมือนเป็นพ่อแม่ตลอดชีวิตนี่นา?"

ติงเซียงมองฟู่จาวหนิง ชูสามนิ้วขึ้นมา "จริงนะ พระชายาอ๋องเจวี้ยน ท่านต้องเชื่อข้า ไม่เชื่อข้าสาบานให้ก้ได้ ข้าเป็นพวกพูดจริงทำจริง"

แม้ว่านางจะหน้าตาน่ารัก แต่ว่าฟู่จาวหนิงฟังคำพูดนางแล้วก็ไม่ค่อยจะชอบนัก

นางมักจะตัดสินคนจากสัญชาตญาณเสมอ

ความน่ารักของติงเซียง ส่วนใหญ่แล้วเป็นการเสแสร้ง

ในความเป็นจรง ก็ไม่รู้ว่าเป็นแม่นางแบบไหน แม้ว่านางจะไม่อยากคิดในแง่ลบสุดๆ ตั้งแต่แรก แต่พอมาถึงระดับนางแล้ว นางก็ไม่มีความจำเป็นต้องบีบให้ตัวเองต้องยอมรับคนที่ไม่ชอบ

ดังนั้น นางจึงส่ายหัวปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

"เจ้าไม่ต้องสาบานหรอก เพราะข้าไม่คิดจะรับศิษย์ที่นี่อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเองก็ไม่ต้องการให้คนมาเคารพยกย่องแบบนี้"

ถังอู๋เยว่รับคำของนางมา "ให้ตายเถอะ พี่หญิงฟู่อายุเพิ่งจะแค่นี้ แค่ลูกของตัวเองก็ยังไม่มีเลย ต้องมาเป็นแม่ให้เจ้าด้วยรึไงกัน?"

ติงเซียงตอนนี้รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกแล้ว

นางคิดไม่ถึงว่าตนเองพูดขนาดนี้แล้ว แต่ฟู่จาวหนิงก็ไม่ใจอ่อนให้เลย

ดูท่า จะลงมือจากทางฝั่งฟู่จาวหนิงคงยาก

ก่อนหน้านี้นางได้ยินว่า ฟู่จาวหนิงกำเริบเสิบสานมากในเมืองหลวง ตอนเข้าวังมารยาทต่อจักรพรรดิก็ไม่มี ยิ่งไปกว่นาั้น พอเจอพวกท่านหญิงหรือองค์หญิงเหล่ารัฐทายาท นางก็ไม่เห็นอยู่ในสายตาเลย

ในใจติงเซียงคิดไปมาหลายตลบ บนใบหน้ากลับเผยออกมาแค่สีหน้าเสียใจผิดหวัง

"อา ไม่ได้จริงๆ หรือ? ข้าอยากจะเรียนวิชาแพทย์จากพระชายาอ๋องเจวี้ยนจริงๆ ข้าเองก็คิดนะ เขาชิงถงกับค่ายเก้าวายุของเราไม่มีหมอที่เคยเรียนวิชาแพทย์อย่างจริงจังมาเลยสักคน ถ้าหากข้าได้เรียนวิชาแพทย์ หลังจากนี้ก็สามารถรับผิดชอบสุขภาพของคนในเขาชิงถงและในค่ายได้แล้ว"

นางถอนหายใจ "ยิ่งไปกว่านั้น เขาชิงถงมีวัตถุดิบยาตั้งมากมาย พวกเราเองก็ไม่ต้องสิ้นเปลืองด้วย หลังจากนี้ยังสกัดยาได้ ถ้าบนเขาการเงินขัดสน ก็ยังเอามาหารายได้ได้ด้วย"

ฟังแล้ว นางคือคิดถึงเขาชิงถงจริงๆ ไม่ได้เห็นแก่ตัวเลย

เด็กสาวอายุสิบสามสิบสี่ สามารถคิดได้ถึงขั้นนี้ ก็เหมือนจะดูฉลาดและเข้าใจเรื่องราวเป็นอย่างดี

"นี่มันอาจารย์ของข้า ข้าดูแลเขาเองได้ ไม่ต้องให้แม่นางติงเซียงมาช่วยจริงๆ" นางเอ่ยขึ้น

ถังอู๋เยว่ก็เอ่ยขึ้นอย่างหมดความอดทน "เอาล่ะ ต่อให้ผู้อาวุโสจี้จะหาวัตถุดิบยาในเขาชิงถง มันก็ต้องมีข้าไปเป็นเพื่อนอยู่แล้ว ไม่ต้องให้เจ้ามาหรอก"

ฟู่จาวหนิงกับผู้อาวุโสจี้สบตากันผาดหนึ่ง

นี่ก็ตรงกับความต้องการพวกเขาพอดี ไม่ต้องให้พวกเขาเอ่ยปากเลย ถังอู๋เยว่ขันอาสาว่าจะไปหาวัตถุดิบยากับพวกเขาแล้ว

ติงเซียงแอบหงุดหงิด

"คุณชายน้อย สุขภาพของท่านยังไม่ดีนะ พระชายาอ๋องเจวี้ยนเองคงไม่อยากให้ท่านไปเดินในภูเขาหรอก เหนื่อยจะตายไป ท่านคงไม่เหมาะแน่ คุณชายใหญ่รู้เข้าต้องค้านแน่นอน"

"ข้าไปในภูเขาเดินช้าหน่อยก็พอแล้ว จะไปมีปัญหาอะไรกัน? เอาล่ะ เจ้าเองก็รีบไปได้แล้ว ถ้ายังอยู่ต่อ ข้าจะให้คนมาตะเพิดเจ้าออกไปแล้วนะ"

พูดมากเสียจริง ฟังแล้วหงุดหงิดเป็นบ้า

ติงเซียงอยู่ต่อไม่ได้แล้วจริง ทำได้แค่บอกลาออกมาอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ

หลังจากเดินออกมาระยะหนึ่ง ก็มีคนผู้หนึ่งพุ่งตัวออกมาจากหลังต้นไม้