อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2313

พวกฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายนี่น่าขำมาก

ลงทุนลงแรง ให้อ๋องเจวี้ยนไปจับเขามาด้วยตัวเอง แล้วจะให้ปล่อยเขาไปง่ายๆ ได้ยังไง?

"เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายไม่รู้หรือว่าตัวเองมีตัวตนฐานะอะไร?"

เซียวหลันยวนปล่อยฟู่จาวหนิง ส่งสัญญาณให้ชิงอีปล่อยเขาลงมา

เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายหลังถูกปล่อยลงมาก็ยังกระเสือกกระสน คิดจะปิดบังตัวตนฐานะของตนเอง

"ข้าก็แค่ผู้เฒ่าที่ปลีกวิเวกไปอยู่อย่างสงบคนนึงเท่านั้น เป็นเจ้าลัทธิอะไรของพวกเจ้าเสียที่ไหน? พวกเจ้าจับคนผิดแล้วกระมัง?"

"อย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นเจ้าจะลองเดาดูไหมว่าข้าเป็นใคร? หรืออาจจะบอกว่า เจ้าไม่ต้องเดาหรอก เดิมทีก็รู้จักข้าอยู่แล้ว?"

เซียวหลันยวนเดินมาตรงหน้าเจ้าลัทธิฝั่งซ้าย ชิงอีก็จับหัวเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายเชิดขึ้นอย่างให้ความร่วมมือ ให้เขาได้เห็นชัดเจนหน่อย

เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายพอเห็นเซียวหลันยวน สีหน้าก็ยังไร้อารมณ์ กระทั่งยังดูรู้สึกไม่คุ้นหน้าเสียด้วยซ้ำ

"มองออกว่า เป็นคนสูงส่งคนหนึ่ง แต่ข้าก็ไม่ได้รู้จักอะไรกับคนสูงส่งนะ ดังนั้น เจ้าคงจะหาคนผิดแล้วจริงๆ"

ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตาจริงๆ

ฟู่จาวหนิงกำลังจะพูดอะไร เซียวหลันยวนกลับกุมมือนางไว้

"ไม่เป็นไร เขาจะยอมรับหรือไม่ยอมรับก็ไม่เกี่ยวอะไรกัน ถึงยังไงข้ากับถังอู๋เจวี้ยนก็แน่ใจว่าจับมาไม่ผิดคน เขาควรจะมีจุดจบอย่างไรก็คือต้องมีจุดจบอย่างนั้น"

พวกเขาไม่จำเป็นต้องให้เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายยอมรับตัวตนของตนเองเลย

พอได้ยินคำพูดของเซียวหลันยวน เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายก็หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย

"อ๋องเจวี้ยน"

ถังอู๋เจวี้ยนเองก็เข้ามาแล้ว เขาเองก็รู้สึกตื่นเต้นอยู่

เพราะศัตรูที่ทำร้ายอาเล็ก ในที่สุดก็ถูกจับแล้ว นี่เป็นความปรารถนาของเขามาโดยตลอด

"ดูท่าคนผู้นี้ เขาจะบอกว่าตัวเองเป็นผู้เฒ่าที่ปลีกวิเวกไปอยู่อย่างสงบคนนึงน่ะ" เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้น

ตอนนี้ดูท่า จะเป็นเคราะห์ใหญ่เสียมากกว่า

เลี้ยงนางมาตั้งนาน อุตสาห์ไว้ชีวิตนาง แล้วยังเลี้ยงมาจนโตขนาดนี้ นางกลับแทงใส่เขาข้างหลังเสียอย่างนั้น

ในใจเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายชิงชังหญิงสาวคนนั้นมาก เอ่ยปากขึ้นทันที "ในเมื่อพวกเจ้าจะให้ข้ายอมรับว่าข้าเป็นเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายอะไรนั่น ก็สู้ถามกับเซี่ยปั้นเวยดีกว่าไหม พวกเจ้าน่าจะเจอกับหญิงสาวคนนั้นด้วยนี่?"

เขามองไปทางเซียวหลันยวน "เจ้าเห็นหญิงสาวคนนั้นแล้วไม่ชอบรึไงกัน? ข้ายกให้เจ้าได้นะ! เจ้ารู้ไหมว่านางมีความสามารถอะไร?"

เซียวหลันยวนสีหน้านิ่งมาก แต่จริงๆ กลับบีบฝ่ามือฟู่จาวหนิงอยู่เบาๆ

"พาคนกลับมาแล้ว แต่ไม่ใช่อะไรแบบนั้นนะ เจ้าเห็นแล้วก็จะรู้เอง" เขาเอ่ยเสียงต่ำกับฟู่จาวหนิง

พาคนกลับมาจริงๆ หรือ?

"ข้าเองก็รู้สึกสนใจหน่อยๆ แล้ว คนอยู่ที่ไหนล่ะ?" ฟู่จาวหนิงถาม

"ให้คนส่งไปที่เรือนของถังอู๋เจวี้ยนแล้ว ไม่ได้อยู่ที่นี่"