อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2314

ฟู่จาวหนิงพอได้ยินก็รู้สึกว่าน่าขัน พอกลับมาก็ส่งคนไปที่เรือนถังอู๋เจวี้ยนหรือ? หรือจะบอกว่าแม่นางคนนี้สวยงามไร้เทียมทาน ทำให้เซียวหลันยวนรู้สึกว่า ถ้ามาด้วยกันกับนาง จะทำให้นางเกิดความเข้าใจผิด?

ถังอู๋เจวี้ยนมองมาทางนี้

ชัดเจนมาก ว่าเขาเห็นเซี่ยปั้นเวยคนนั้นแล้ว จึงรีบตรงมาที่นี่

"ข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางชื่ออะไร พอเห็นคนก็สกัดจุดใบ้ไว้ทันที นางมีคุณสมบัติพิเศษอะไรไว้กลับมาค่อยให้ถังอู๋เจวี้ยนไปไต่สวน"

อ๋องเจวี้ยนแสดงท่าทีว่าตนเองไม่ได้เข้าใกล้เลยนะ

"ทำลายวรยุทธ์กำลังภายในเขาทิ้งก่อนเถอะ" เซียวหลันยวนมองเจ้าลัทธิฝั่งซ้าย เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา

"ไม่! พวกเจ้าทำแบบนี้กับข้าไม่ได้นะ!"

พอได้ยินคำนี้ เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายก็ร้อนรนขึ้นมาแล้วจริงๆ

อันที่จริงถูกจำได้เขาก็ยังไม่ลนลานขนาดนี้ ขอแค่มีเวลามีโอกาสสักเล็กน้อย เขาจะต้องสลัดหลุดหนีไปได้แน่

แต่ว่า ตอนนี้อ๋องเจวี้ยนจะไม่ให้โอกาสเขาเลยแม้แต่น้อย

"โอ้แล้วก็ หักขาเขาทิ้งด้วยล่ะ" อ๋องเจวี้ยนไม่มีใจอ่อน เอ่ยเสริมเข้ามา

แค่ทำลายวรยุทธ์มันพอเสียที่ไหนกัน?

"อ๋องเจวี้ยน！ข้าไม่ใช่ศัตรูที่แท้จริงของเจ้านะ!" เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายร้องขึ้นมา

อ๋องเจวี้ยนเหลือบมองเขา "ทำไม ตอนนี้จำข้าได้แล้วรึ?"

ไม่ใช่ว่าเป็นตายร้ายดียังไงก็จะไม่ยอมรับรึไงกัน?

เขายังคิดว่าคนผู้นี้จะกระดูกแข็งกว่านี้เสียอีก

แต่ว่าก็จริง อยู่ในตำแหน่งเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายของลัทธิเทพทำลายล้าง วิทยายุทธ์ของเขาต้องฝึกมาจนสูงลิบแล้ว เป็นขุมพลังที่ยิ่งใหญ่สุดของเขา ถ้าหากถูกทำลายไป เขาจะยังทำอะไรได้อีกล่ะ?

เขาก็จะเป็นแค่คนไม่ได้เรื่องคนหนึ่ง ต่อให้จะมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ แต่ทั้งชีวิตนี้เขาก็ผิดใจกับศัตรูไว้มากมาย ถ้าแค่มีสักคนเข้ามาล้างแค้น เขาได้ตายหยังเขียดแน่

"เจ้าอยากรู้เรื่องอะไร ข้าจะบอกเจ้าทั้งหมด! คนที่คิดจะเอาชีวิตเจ้าจริงๆ ไม่ใช่ข้านะ"