อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2315

หนึ่งเข็มฉีดเข้าไปในเส้นเลือดเจ้าลัทธิฝั่งซ้าย

เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายแม้จะมองไม่ออกว่าเป็นเข็มอะไร แต่ว่า เห็นได้ชัดว่าแตกต่างกับเข็มธรรมดา

แล้วที่ถูกผ้าห่อไว้นั่นมันอะไร?

ความรู้สึกที่ไม่รู้อะไรเลยนี่ล่ะน่ากลัวที่สุด

เขาถลึงตาโตมองฟู่จาวหนิง "เจ้าฉีดอะไรใส่ข้า?"

"ขอตอบเจ้าด้วยความหวังดี" ฟู่จาวหนิงกดเสียงต่ำเอ่ยขึ้นว่า "นี่คือพิษทำลายประสาท ที่ข้าสกัดขึ้นเอง"

ดวงตาเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายแทบจะถลนออกมา

"มันคืออะไร?"

พิษทำลายประสาทอะไรกัน เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน! แต่เขาเองก็รู้จักฟู่จาวหนิง รู้ว่าฟู่จาวหนิงเป็นหมอเทวดาคนหนึ่งที่เข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ ถ้าจะสกัดยาพิษอะไรออกมาก็ง่ายดายเหมือนปอกกล้วย ยิ่งไปกว่านั้นพิษที่นางสกัด อาจจะเหมือนกับที่พวกลัทธิเทพทำลายล้างพวกนั้นทำออกมาก็ได้ แก้ได้ยากนัก!

"พิษชนิดนี้ข้ายังไม่ได้ตั้งชื่อเลย รอให้มันกำเริบในตัวเจ้าก่อน แล้วข้าจะสังเกตประสิทธิภาพ แล้วค่อยตั้งชื่อให้กับมันแล้วกัน"

ฟู่จาวหนิงยิ้มให้เขา

"เป็นยังไงบ้าง เจ้าไม่รู้สึกเป็นเกียรติหรอกหรือ เจ้าเป็นคนแรกที่ได้ใช้เลยนะ โอ้ หลังจากนี้คนอื่นในลัทธิเทพทำลายล้าง ก็น่าจะมีโอกาสกันด้วย"

เจ้าเทวะอะไรนั่น เจ้าลัทธิฝั่งขวา แล้วก็พวกผู้คุมกฏอีก ถึงตอนนั้นจะได้ลิ้มลองรสชาติของพิษนี้กันหมด

นางไม่ขี้งกหรอก

"นี่เจ้า!"

"เจ้าเองก็ไม่ขาดทุนหรอก พิษชนิดนี้ก็ราคาไม่ถูกนะ ต้องใช้พิษหายากตั้งเยอะ"

"ปล่อยเขาซะ"

ฟู่จาวหนิงบอกกับองครักษ์ที่จับตัวเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายอยู่

พวกเขายังลังเลอยู่หน่อยๆ ไม่รุ้ว่าพอปล่อยไป เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายจะเข้าทำร้ายพระชายาไหม

"ปล่อยเถอะ" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้นอย่างอดทนอีกครั้ง พวกเขาจึงปล่อยมือออก

เสียงตุบดังขึ้น

เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายล้มลงบนพื้น

ถังอู๋เจวี้ยนหันหน้าไปทางนาง

"องค์หญิงใหญ่มาที่นี่ทำไมกัน? ฉากนี้ท่านคงจะไม่ชอบนักหรอก"

"ข้าไม่ชอบอยู่แล้ว แต่พวกเท่านทำไมจึงทำเช่นนี้? เขาดูแล้วก็เป็นแค่คนแก่คนหนึ่งเท่านั้นนี่"

ถังอู๋เจวี้ยนไม่รู้ควรจะพูดอะไรออกมาเลยจริงๆ

สายตาขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นตกอยู่บนตัวฟู่จาวหนิง

"หมอเทวดาฟู่ นี่เป็นความคิดของท่านเหรอ? คนผุ้นี้ต่อให้ทำอะไรไม่ดีไว้ เขาเองก็อายุมากแล้ว พวกท่านสังหารเขาเลยก็ได้นี่ ให้เขาได้ไปสบาย ทำไมต้องมาทรมานเขาขนาดนี้?"

"เอาล่ะ เจ้าพูดให้น้อยลงหน่อยเถอะ" เจ้าอารามโยวชิงเอ่ยขึ้น

"เจ้าอาราม ข้าพูดผิดหรือ? ไม่มีความจำเป็นต้องมาทรมานกันนี่ เขาดูทรมานมาก"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่าตนเองทนดูต่อไปไม่ไหว

ทำไมต้องโหดร้ายกันขนาดนี้?

ให้เขาไปสบายเลยไม่ได้หรือ?