อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 2320

"ขอโทษนะ คนผู้นี้คือ?" เซี่ยปั้นเวยถามเสียงสั่นกับถังอู๋เจวี้ยน ดวงตากลับยังจ้องมองอยู่ที่เจ้าอารามโยวชิง

"คนผู้นี้คือเจ้าอารามโยวชิงแห่งยอดเขาโยวชิง ไม่ทราบว่าแม่นางเซ๊่ยเคยได้ยินยอดเขาโยวชิงหรือไม่" ถังอู๋เจวี้ยนเอ่ยขึ้น

"ไม่ ไม่เคยเลย"

สิ่งที่เซี่ยปั้นเวยรู้ได้ในหลายปีนี้ ล้วนมาจากในคำพูดของเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายกับสาวกคนอื่นๆ ทั้งสิ้น

พวกเขาเองก็คุยเรื่องโลกภายนอกกับนางไม่บ่อยนัก เป็นนางที่หาโอกาสเข้าไปฟังพวกเขาคุยกัน

นางอยากจะออกจากเขาลึกนี้มานานแล้ว เพราะที่นั่นมันเหมือนกับเป็นกรงขังของนาง นางไม่รู้อะไรเลย โลกภายนอกคนจากภายนอกนางล้วนไม่เคยเห็น

แต่เรื่องในตอนเด็กนางก็ยังพอจำได้บ้าง

รู้แค่ว่าภายนอกมีร้านรวงเต็มถนน มีผู้คนหลายแบบ มีของกินหลากหลาย มีดคมดอกไม้ มีถังหูลู่ มีขนมอบ

พวกของเจ้าลัทธิฝั่งซ้ายเคยพูดถึงเมืองหลวง พูดถึงองค์จักรพรรดิ พูดถึงอ๋องเจวี้ยน ช่วงสองปีนี้ยังพูดถึงหมอเทวดาฟู่พระชายาอ๋องเจวี้ยน คนเหล่านี้นางล้วนรู้จักอยู่คร่าวๆ

กระทั่งว่า พวกเขายังเอ่ยถึงต้าชื่อ เอ่ยถึงองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นด้วย

เพราะอยู่ไม่ห่างจากเขาชิงถงนัก ดังนั้นก็ยังเอ่ยถึงเขาชิงถง เอ่ยถึงคุณชายใหญ่ถัง

แต่ว่า ไม่เคยเอ่ยถึงยอดเขาโยวชิงกับเจ้าอารามเลย

"เจ้าอารามเป็นคนที่พิเศษมาก สังเกตดาวได้ ดูโหราศาสตร์ได้ ทำนายลางดีร้าย คำนวณชะตาชีวิตก็ทำได้ด้วย" ถังอู๋เจวี้ยนเอ่ยขึ้นมาอีก

เจ้าอารามโยวชิงเหลือบมองเขาผาดหนึ่ง

ถังอู๋เจวี้ยนสีหน้าไม่เปลี่ยน ไม่มีความประหม่าเลยแม้แต่น้อย

เขาแนะนำเจ้าอารามกับเซี่ยปั้นเวย และก็ไม่ได้กล่าวลมอย่างเหลวไหล ในเมื่อพูดแต่ความจริง มีอะไรต้องประหม่ากัน?

แต่ว่า เจ้าอารามโยวชิงดูแล้วก็ยังค่อนข้างสงบอยู่

แม้จะเห็นแม่นางที่หน้าตาคล้ายคลึงกับเขา เขาก็ยังคงเก็บอาการได้ดี

พอเทียบกันแล้ว เซี่ยปั้นเวยต่างหากที่เสียอาการหน่อยๆ นางไม่อาจละสายตาจากใบหน้าของเจ้าอารามโยวชิงได้เลย ยิ่งไปวก่านั้นสองมือก็ยังกุมอยู่ที่หน้าท้องด้วย เห็นได้ชัดว่าค่อนข้างตึงเครียด

"แล้วเจ้าอารามนามสกุลอะไรหรือ?"

ถังอู๋เจวี้ยนรู้สึกอยากขำ

นางเองก็ตรงไปตรงมาดี นี่อยากรู้ว่าเจ้าอารามสกุลเซี่ยหรือเปล่าสินะ?

"แม่นางเซี่ยเดิมทีก็สกุลเซี่ยอยู่แล้วหรือ?" เขาย้อนถามมาคำหนึ่ง

เจ้าลัทธิฝั่งซ้ายจะให้นางใช้ชื่อเดิมไหม?